Το ταβλι της κολασης

Το ταβλι ειναι πολυ ωραια ενασχοληση γενικα. Εμενα μου αρεσει δηλαδη. Ομως ΔΕΝ ειναι για ζευγαρια. Οχι, αν ειστε ζευγαρι, μην αφησετε αυτον τον δαιμονα να εισβαλει στην σχεση, στην αρμονια και την αγαπη που υπαρχει.

Να γιατι...

Στο ταβλι, καλως η κακως, βγαινουν βρωμικες κουβεντες απ το στομα, οπως λογου χαρη "Με γαμησε αυτη η ζαρια", "Πωωω ρε πουστη", "Γαμω την κωλοφαρδια σου βρωμοκωλοφαρδε", "ξεκωλιαστηκες τι να λεμε" και πολλες αλλες που δεν θα πω εδω. "Θα σε κερδισω σου λεει", "Θα παρεις τα τετοια μου του λες" Ποια τετοια σου?? Αυτα που εχουν φυτρωσει στον καβαλο σου καλη μου. Με τον Μπαμπη τον θεριακλη αν επαιζε, πιο γλυκα θα του μιλουσε. Σταματα το οσο ειναι νωρις λοιπον, πριν βγαλεις μουστακα και παθεις προστατη.

Οταν χανεις, εκνευριζεσαι. Ναι, μη μου το παιζεις υπερανω, τσαντιζεσαι. Και δεν τσαντιζεσαι φυσικα με τον εαυτο σου, αλλα με την κωλοφαρδια του αλλου καθως και με την υπαρξη του. Τον κοιτας με τοσα νευρα, που τα ματια του ερμου του τυχερου θα ξεκολλησουν και θα κυλησουν στις "πορτες" του. Τρελαινεσαι, αναβεις τσιγαρα και οσο περναει η ωρα τον μισεις και σε μισει -αυτα πανε αλυσιδωτα- ολο και περισσοτερο. Στοπ ιτ λοιπον, πριν βγαλετε με τα πούλια ο ενας τα ματια του αλλου.

Αυτο ακριβως. Παιζετε παρτιδες και παρτιδες και παρτιδες, ιδρωνετε στο ταμπλο και ξεχνατε οτι ειστε ζευγαρι. Ειστε δυο σιχαμενοι παλιοφιλοι απ' το στρατο, που βρεθηκαν και ξεπουλιαστηκαν στο ταβλι διχως αυριο. Ρομαντικες βραδιες, ταινιες, σειρες και δειπνα εχουν δωσει τη θεση τους στο τουρνουα της κολασης, που ληγει στα 100.

Στην παραλια κονταροχτυπιεστε με τους ρακεταδες. "Τακ - τουκ" αυτοι, "χραχραρχραχρα  γκνταπατις γκντουπατις" εσεις. Καιγεστε ατσαλα, ο ενας στερνο, ο αλλος πλατη και τα γλαροπουλια εχουν παθει δυσκοιλιοτητα απ την ενταση και τις βρισιες σας.

Γι αυτο λοιπον, αφηστε το σπορ για τα παππουδια, που παιζουν, τσακωνονται, ξεχνουν, κοιμουνται.

Ειναι φορες

Ειναι και αυτες οι φορες που νιωθεις τον εγκεφαλο σου να χορευει κλακετες και να βαραει μαρακες παραλληλα. Γενικα εχει πολυ φασαρια εκει μεσα και θες να ανοιξεις την πορτα και να φωναξεις "σκασε πια".

Θες να τον βαλεις για υπνο. Να σταματησει να σκεφτεται και να προβληματιζεται και να βασανιζεται και να αναλυει και να σκαει και να ξεσκαει.

Ειναι φορες που θες να κατεβασεις τα στορια σου και να κατσεις ησυχα στη γωνια σου, στη σκια σου και να κανεις τον απολογισμο σου. Να σε βρισεις, να σε μαλωσεις, να σε συνεφερεις, να σε παρηγορησεις, να σε κανεις χαρουμενο. Να εισαι διπλα σου.

Οταν εισαι διπλα σου, ολα μπαινουν σε μια σειρα. Πρεπει, αυτο που σκορπαει μεσα σου μερα με τη μερα, να το μαζευεις πισω και να το ενωνεις. Τα σκορπια κομματια χανονται κι αυτο το βρισκεις μπροστα σου.

Με το ματι

Εισαι ατυχος τυχερος και εχεις βρεθει μονος σου, καπου στα ξενα, αντιμετωπος με την πεινα. Εισαι οριακα στο να βγαλεις ουρά και φτερα απο τα πολλα τζανκ που εχεις καταναλωσει, οποτε και αποφασιζεις να αρχισεις επιτελους να μαγειρευεις.

Μπαινεις με το μαλακο στο σπορ, ξεκινωντας απο βραστα αυγα, τηγανητα αυγα, ομελετες με πατατες, ομελετες με τυρια και πατατες. Εκτος απ την ουρα και τα φτερα, εχει αρχισει να αχνοφαινεται και μια χοληστερινικη καμπουρα κι εκει ειναι που χτυπαει το καμπανακι της μανας μεσα σου. "Να προσεχεις. Να τρως υγιεινα και οχι τιποτα βλακειες. Να τρως φρουτακια και λαχανικα. Να μαγειρευεις οπως η μανουλα ωραια πραγματα."

Ετσι λοιπον, επιστρεφεις στις "ριζες" της "πατριδογευσιας" σου, αφου χορευουν ηδη μεσα σου 70 μικρα αμερικανακια, 100 κιλα εκαστο. Τραβας ενα αδειο μπλοκ απ' το ντουλαπι σου, δαγκωνεις στιλο και καλεις 0030 και τη μανα σου. Μετα απο κανα τεταρτο εξακριβωσης οτι η υγεια σου ειναι καλα, η ψυχολογια σου επισης, οτι οντως η υγεια σου ειναι καλα και δεν πας να της κρυφτεις, μπαινετε στο θεμα. "Μανα, θελω να μου δωσεις καμποσες συνταγες σου". Χαρα η μανα που το καμαρι της επιτελους πηρε αποφαση να τραφει σωστα, αρχιζει να κατεβαζει τσελεμεντεδες. Κι εσυ αρχιζεις να σημειωνεις. Και εκει αρχιζει η τρελα.

-Μια οκα αλευρι.
-Μια τι?
-Οκα. Ειναι συνταγη της γιαγιας.
-Ομορφα. Και ποσο ειναι η οκα με το λοιπον?
-Ε τωρα εγω το χω, εσυ γκουκλαρισε το.
(Δεν γκουκλαριστηκε ποτε. Δεν ξερω τι ειναι οκα. Δεν με νοιαζει τι ειναι οκα. Τωρα εχουμε ευρω.)

-Και λιγο λαδακι με το ματι.
-Δηλαδη.
-Ε με το ματι ρε παιδι μου, θα το καταλαβεις.
-Απο τι?
-Απο το ποσο παιρνει. Μην το μπουμπουνισεις, αλλα ουτε να το ραντισεις, γιατι θα σου στεγνωσει.
(Τη μετρηση με το ματι δεν την εχω. Με κουπες ναι. Με κουταλια ναι. Με κουταλακια παλι ναι. Με το ματι, εχω μαθει σε κατι πατατες φουρνου κολυμπι χωρις μπρατσακια και βουτιες με ανοιχτη μυτη.)

-Και αλευρακι.
-Ποσο αλευρακι μανα?
-Οσο παιρνει.
-Ποσο παιρνει?
-Ε θα το δεις.
(Ποτε δεν ειδα. Παντα ξεκινουσα με ζυμαρι για 2 ατομα και με το παιρνει αλευρι, παιρνει νερο, παιρνει κι αλλο αλευρι, παιρνει κι αλλο νερο, εφτανα με ζυμαρι για να ταισω τις 30 απ τις 50 πολιτειες της Αμερικης.)

-Ε στους 180 περιπου. Θα το δεις.
-Δηλαδη?
-Ε αμα ροδισει, το χαμηλωνεις.
-Τι χρωμα ειναι το "ροδισει"? Να ροδισει πολυ η λιγο?
-Ε λιγο, οταν παρει παιδι μου.
(Εχω ροδισει κοτοπουλα στο φουρνο τυπου 47 λεπτα σολαριουμ, εχω ροδισει και κοτοπουλα με λιγο αιμα αναμεσα στο μπουτι και το παραμπουτο. Ορεξη να ροδιζεις να χεις.)

-Και το γυρνας στο τηγανακι σου να το θωρακισεις.
-Απο τι?
-Να το θωρακισεις για να κρατησει τη γευση του.
-Α.
(Εχω θωρακισει κρεατα και κρεατα. Γενικα αυτο το χω. Τα θωρακιζω τοσο καλα, που δεν μπαινει ουτε κυνοδοντας. Μιλαμε για τοσο καλο θωρακισμα, που πετας ψαρονεφρι στη θαλασσα και κανει τετραπλα ψαρακια.)

-Θα το δεις οταν ειναι ετοιμο.
-Ναι, μετα απο ποση ωρα περιπου?
-Ε θα το δεις, παιζει ρολο και ο φουρνος σου.
-Ε ναι περιπου ποσο ομως?
-Δεν ξερω ρε παιδι μου, δες το.
(Το ειδα. Το ξαναειδα. Μεχρι που το μυρισα. Και ηταν αργα.)

Αυτο που χαρακτηριζει τις συνταγες της μανας, της γιαγιας και της θειας γενικα, ειναι η ακριβεια. Και τα "μια ιδεα", "ισα που", "ενα τσακ" ειναι τα οπλα σου για την επιτυχια.

...και απο πεσιμο και απο χεσιμο!

Για να το ξεκαθαρισω, αγαπω παρα πολυ τους μεγαλους ανθρωπους. Εχω μια τεραστια αδυναμια στις μεγαλες γλυκιες κυριες. Η γιαγια μου, ηταν ο τεραστιος ερωτας της ζωης μου. Ηταν ο ανθρωπος που θα μπορουσα να εχω αγκαλια και να φιλαω 24 ωρες το 24ωρο, μεχρι να μου πει "με κατσιασες, με σαλιωσες, ασε με". Η μεγαλυτερη αγαπη της ζωης μου. Δεν μπορω να το περιγραψω αλλιως.

Υπαρχουν ομως και αυτες οι παλιογριες και οι παλιογεροι. Και δεν θεωρω παλιογρια την εκαστοτε αθυροστομη κυρια. Μιλαω για αυτους τους σκατοψυχους, που θεωρουν οτι επειδη γερασαν, εχουν το δικαιωμα να μιλανε σε ολους οπως τους γουσταρει και με οποιον τροπο ορισουν οι ερμαφροδιτες πλεον ορμονες τους.

Οταν εχεις φτασει στο σημειο να φλερταρεις με τον αψηλο με τα μαυρα και το δρεπανι, θα πρεπε να βρισκεσαι σε μια διαδικασια καθαρισμου του καρμα σου και πλυσιματος των "αμαρτιων" σου και οχι να προσθετεις απο πανω τους αλλο ενα κιλο σκατα.

Πολλοι λενε οτι οταν το ενα ανατομικο παπουτσι πιασει ταφο, τσαντιζεσαι, οποτε με το αλλο  κλωτσας σαν το παλιαλογο οποιον περναει απο μπροστα σου. Λαθος. Γιατι ετσι, δεν απολαμβανεις αυτο που σου μεινε και δινεις ενα γερο πατημα στους αλλους που θα μεινουν πισω να πουνε "επιτελους τα τιναξε το σκυλι το μαυρο". Δεν το θες κατι τετοιο, το θες?

Κατι ακομα, για ολους τους "αριστοκρατες" και τα "τζακια". Οταν φερεσαι στους αλλους σαν κατι χοντρα, αντιπαθητικα μουλοπαιδα που πατανε τα σκουληκια και ρευονται απο ικανοποιηση, οχι αγαπη μου, δεν εισαι τζακι. Τα "τζακια" εχουν τροπους. Δεν εχουν απωθημενα. Εχουν πισω τους μια γεματη ζωη, χωρις στερησεις και κομπλεξ που εχεις εσυ. Δεν εισαι ουτε κυριος, ουτε κυρια οταν προσβαλλεις τον αλλον. Εισαι μια "μυγα που κανε κωλο κι εχεσε τον κοσμο ολο".

Γενικα, η ελλειψη τροπων, η αδιακρισια και η ανευ λογου και αιτιας υπεροψια, ειναι μολυσματικα στοιχεια για εναν χαρακτηρα. Ποσο μαλλον οταν τα στοιχεια αυτα ειναι χαραγμενα βαθια και ριζωμενα σε καθε ρυτιδα και εκφραση ενος συνοφρυωμενου προσωπου.

Τα ματια σου με καινε γιατι 'σαι μανεκε #νοτ

Αντρες, σταματηστε να παιδευεστε. Ανοιξτε τα γκαβαδια σας και δειτε περα απο αυτο που νομιζετε οτι οι γυναικες βλεπουν σε σας. Οπως λεει και η Λαιδη, "εξαιρουνται τα μεγαλα σου ματια, τα πυκνα σου μαλλια, τα παραξενα χειλη που την καιν σαν φωτια". ΔΕΝ μας νοιαζουν αυτα πουλι μου.

Δε πα να κανεις μασκες, να ξετριχιαζεσαι, να χτενιζεις τουφες δεξια κι αριστερα, να σφιγγεσαι, να τσιτωνεσαι, να να να... Αν η εξυπναδα σου δεν συμβαδιζει με τη δικη της, αν το χιουμορ σου δεν την κανει να κατουραει τα βρακια της, αν δεν της δημιουργησεις ενα μυστηριο, αν δεν της ξυσεις λιγο το μυαλο, δεν πας που-θε-να.

Οι γυναικες δεν ειμαστε ολες νυχι-γκρινια-μαλλι-καφες. Και να ειμαστε, δεν ειμαστε μονο αυτο. Οι γυναικες δεν εχουμε το αντρικο ξελιγουριασμα επισης -αν περασει δηλαδη ο αλλος με το μινι μεχρι τα αυτια(!) δεν μας καιγεται καρφι. Ενας "μπαρμπος", ενας σενιος "μπι-μπι-μπος" δεν πιανει ουτε ποντο μεχρι να μιλησει και να δουμε τι κατεβαζει η κλαβα του. Εχουμε απορριψει καν και καν "Κεν-ηδες" επειδη κοιτουσαν βοϊδισια και επειδη για να σταυρωσουν μια προταση σφιγγοντουσαν 50 αφρικανακια.

Η γυναικα ειναι λιγοτερο συνθετη απ΄οτι νομιζεις γιαβριμ. Αν της δωσεις κουτουλια στον εγκεφαλο, την εχεις. Αν μπορεσεις αβιαστα να της ανοιξεις αυτη την πορτα, τοτε την εχεις κερδισει ηδη στο 70%. Στο υπολοιπο 30% ειναι το "ντιβόσον" που λενε οι αμερικανοι -γιατι που πα ρε χωρις ντιβόσιο- και το αλατοπιπερο που πρεπει να υπαρχει σε ολες τις σχεσεις (23% φπα ινκλουντιντ).

Αφηστε λοιπον τα πολλα μπλιμπλικια που ασχολειστε και βρειτε μια που να εκπεμπετε στο ιδιο μηκος κυματος και καλα να περασετε.

Γαμω τα αστ*ρακια μου μ*σα

Δεν καταλαβα ποτε τη "μοδα" με τα αστερακια ή τα πασης φυσεως αυτοκολλητα που πανε και κολλανε στα βυζα τους οι χαζοαμερικανες. Αφου εισαι ξετσιπωτη και ψαχνεις ευκαιρια να τα πεταξεις, απλα πετα τα. Τι μας κοροιδευεις με τα στικερζ? Δεν σε κανουν πιο σεμνη, πιο αναποφασιστη μπορει. Αυτα τα μεσοβεζικα ειναι μπουρδες. Αλλα εχω πεσει κι εγω σε τετοια σφαλματα, οποτε ας κοιταξω την καμπουρα μου.

Και οχι κυριες και κυριοι. Δεν εννοω τα αστερακια-στικερακια. Εγω ειμαι παραδοσιακια στα μαγιω. Το θελω ολοκληρο. Κιουρία.

Μιλαω για τα αστερακια στις λεξεις. Το κανω ενιοτε και ειναι πολυ εκνευριστικο, το δεχομαι. Βαζω αστερακια στο "μαλακας"(βλ μ*λακας)-και οχι μονο- και αυτοματως γινεται "μλακας". Και δεν ξερω γιατι το κανω, αφου ειναι πασιφανες για ποια λεξη μιλαω. Δεν θα μπορουσε να ειναι μελακας πχ, ουτε μολακας. Αλλα ουτε και μουλακας ή μιλακας. Και με αυτο τον τροπο δεν ειναι οτι θα πεταξεις απο πανω μου τον λιμενεργατη και θα με ντυσεις μπαλαρινα με γαλλικα και πιανο. Εβρισα και το καταλαβαν ολοι. Γιατι το κανω λοιπον?

Θα σκεφτηκες με το αθωο σου μυαλο, ισως "απο σεβασμο προς τους γονεις σου που σε διαβαζουν". Αλλα θα σε απογοητευσω, γιατι οπως ηδη ισως εχεις ψιλιαστει, αυτη η μεγαλη γκαμα βρισιων και αναθεματισμων, δεν ειναι ποτε τυχαια. Ριζωνει στα βαθη των χρονων, αιωνων και προγονων. Εχω κατι θειες και γιαγιαδες, που σε στολιζουν πιο αρτια και απο επιταφιο στη Μητροπολη. Με ενα πλουσιο λεξιλογιο, που απο μικρη σημειωνα στο καρνε του μυαλου μου και περιμενα ποτε θα μεγαλωσω κι εγω, να μπορω να στολισω συγκορμους ολους τους δικους μου "αγαπημενους".

Και μιλαω για θειαδες, που οχι μονο δεν τους το χες οτι θα τη ριξουν τη χριστοπαναγια, αλλα αν τις εβλεπες νομιζες οτι απ' τα πολλα σουαρε με τέια σε πορσελανες, θα κατουρανε κινεζικα ιδεογραμματα.

Πρεπει λοιπον καπου εδω, να σταματησω να κρυβομαι πισω απ το δαχτυλο μου και να αγκαλιασω την κληρονομια "καντηλιων" του σογιου μου. Το κερατο μου.

Χρονια πολλα σε ολους τους Μπαμπαδες!

Ας πούμε ένα μεγάλο Χρόνια Πολλά σε όλους τους μπαμπάδες, όπως δεν το έχουμε πει ποτέ σε τόσες γιορτές του πατέρα που έχουν περάσει και άλλες τόσες που έχουμε ξεχάσει. Γιατί και οι μπαμπάδες θέλουν να τους γιορτάσουμε όπως κάνουμε και στις μαμάδες. Και γιατί έχουμε ένα σωρό λόγους να το κάνουμε…

“Χρόνια Πολλά μπαμπά, σ’αγαπώ πολύ!”

Γιατί η χαρά σου όταν έμαθες για τον ερχομό μου ήταν η μεγαλύτερη της ζωής σου.

Γιατί ανησυχούσες κάθε στιγμή αν όλα πήγαιναν καλά, χωρίς να το ξέρεις όπως η μαμά που ήμουν μέσα της και με ένιωθε.

Γιατί όταν ήρθε η ώρα να γεννηθώ, σου κόπηκαν τα πόδια απ’ τον ενθουσιασμό και την αγωνία και παρόλα αυτά, έπρεπε να δείξεις ψυχραιμία για τη μαμά.

Γιατί ήσουν ο πρώτος που με αντίκρισε και ο πρώτος που σκέφτηκε ότι είμαι το πιο όμορφο πλάσμα στον κόσμο.

Γιατί ακόμα και στην πιο χαζή ίωση αγχωνόσουν και δεν το ΄δειχνες γιατί έπρεπε να μείνει κάποιος «δυνατός».

Γιατί πάντα είχες απάντηση στο δικό μου “γιατί”.

Γιατί έμαθες να με χτενίζεις και να μου φτιάχνεις τα μαλλιά όπως ακριβώς η μαμά.

Γιατί με πήγαινες στο νηπιαγωγείο και δεν έφευγες αν δεν έμπαινα μέσα χαρούμενη.

Γιατί με πήγαινες βόλτες και μου μάθαινες για τη φύση και τα ζώα και περνούσαμε πάντα τέλεια.

Γιατί στο σχολείο ήσουν ο πιο περήφανος μπαμπάς και τελείωνες 3 φιλμ ανά γιορτή.

Γιατί για σένα κανένας δεν είχε το δικαίωμα να με στεναχωρεί.

Γιατί αισθανόσουν συγκίνηση που μεγάλωνα και το ‘κρυβες “άγαρμπα”.

Γιατί ποτέ δεν θα μεγαλώσω για σένα.

Γιατί για σένα είμαι πάντα η καλύτερη. Η εξυπνότερη. Η ομορφότερη.

Γιατί είσαι πάντα η φωνή της λογικής.

Γιατί είσαι πάντα δίπλα μου.

Γιατί είσαι ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου.

Ps: Ευχαριστω πολυ ολους αυτους που αγαπησαν τοσο πολυ αυτο το κειμενο μου, που το εκλεψαν και αντεγραψαν, αναπαρηγαγαν και εθαψαν. Αλλα γι αυτο υπαρχει το ΕΓΩ θα σου τα πω που ειναι δικο μου παιδι και κανει οτι του λεω εγω και μονο ΕΓΩ.