Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Χριστούγεννα Πρωτούγεννα


Τα Χριστούγεννα είναι μια αγαπημένη περίοδος για τους μικρούς. Και για τους μεγάλους. Ειδικά τους μεγάλους σαν εμένα που είναι λίγο ξεμωραμένοι. Που δεν θα τους χάλαγε να υπάρχει όντως Άγιος Βασίλης και να τους φέρνει ο ίδιος τα δώρα αυτοπροσώπως -ξέρεις από την καμινάδα, με τους ταράνδους, τα ξωτικά και τα σχετικά! Πράγμα που δεν θα χάλαγε ούτε τους φίλους και συγγενείς που ξηλώνονται για να ικανοποιήσουν τον κακομαθημένο ενήλικα μούλο τους -που κατά βάθος λατρεύουν βέβαια. Και θα σου πω μερικούς λόγους για να αγαπάς κι εσύ τα Χριστούγεννα.

Βγάζεις με ανελέητο τρόπο το κιτς που ίσως και να καταπιέζεται τελικά μέσα σου όλο τον χρόνο. Τα Χριστούγεννα είναι Χριστούγεννα. Με τα όλα τους. Δεν θέλουν τσιγγουνιές, δεν θέλουν μέτρο. Θέλουν χαμό και λαμπάκια. Πολλά λαμπάκια. Δεν είμαι απ' αυτούς τους θεούληδες που το σπίτι απ΄έξω γίνεται όλο μια φωτεινή επιγραφή, αλλά μέσα θέλω πολύ πράσινο, θέλω λαμπιόνια και στολίδια. Να αλλάζει η ατμόσφαιρα. Να νιώθεις την αλλαγή. Να βλέπεις το έλατο και να θες να μπεις στη φάτνη, να μεριάσεις τον Χριστό και να κοιμηθείς δίπλα στα πρόβατα. Τί πιο ωραίο απ΄το να χουχουλιάζεις σε γιορτινή ατμόσφαιρα ενώ ακούς Frank Sinatra και φοράς τις γιορτινές χνουδωτές σου κάλτσες? Τί πιο ωραίο απ΄το αναμμένο τζάκι, τα κάστανα και μια χριστουγεννιάτικη ταινία? Απ' τα χριστουγεννιάτικα γλυκά!

Μελομακάρονα! Και κουραμπιέδες. Είμαι περισσότερο φαν των μελομακάρονων είναι η αλήθεια. Οι κουραμπιέδες λερώνουν και κάπως σε πνίγουν ενώ τους μασάς. Είναι αυτό που μασάς-αναπνέεις και η άχνη πάει και κολλάει στο λαιμό και σου πετάγονται τα μάτια έξω. Και πίνεις νερό, αλλά γίνεται λάσπη και δεν βοηθάει ιδιαίτερα. Νόστιμοι παρόλα αυτά, απλώς όχι τόσο λειτουργικοί όσο θα θελα. Ενώ τα μελομακάρονα... Αεροδυναμικό σχήμα, σωστό μέγεθος και ευκολοκατάπιωτα. Άσε που περνάς απ΄το τραπέζι, τσιμπάς ένα και αν δεν είσαι και ατζαμής με το καρυδάκι, δεν σε παίρνει και πρέφα κανείς. Ενώ ο κουραμπιές αφήνει αποτύπωμα μέχρι και κάτω απ' την παντόφλα.

Θα μείνω στο φαΐ και θα πάω πιο συγκεκριμένα στη γαλοπούλα και ακόμα πιο συγκεκριμένα σ΄αυτό που κρύβεται μέσα της. Τη γέμιση. Μπορώ να τρώω γέμιση για έναν μήνα, πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Τη γαλοπούλα γενικά απλώς την ευχαριστώ που υπάρχει για να φιλοξενεί την υπέροχη, τη ζουμερή γέμιση. Έγινα αρκετά σαφής θεωρώ. Το άλλο ωραίο είναι το κρέας με τα δαμάσκηνα, τα βερύκοκα και τα κάστανα. Τα δαμάσκηνα δεν τα θέλω, αλλά για κάποιο λόγο είναι σαν αναγκαίο κακό. Όσες φορές πω μωρέ μη βάλετε δαμάσκηνα παίρνω την απάντηση "ε όχι και να μην μπουν δαμάσκηνα!" οπότε απλώς τα μεριάζω -κακήν κακώς, γιατί γίνονται νιανιά- και τρώω το υπόλοιπο θεσπέσιο πιάτο.

Κάτι ακόμα που δειλιάζω να αναφέρω εκτενώς λόγω κρίσης -και για να μη με πάρετε με τις πέτρες- είναι τα δώρα. Κατανοώ την κατάσταση, ρίχνω τις προσδοκίες, αλλά τα δώρα πάντα είναι μια πηγή χαράς. Και ένα σκατό ακόμα δίνει μεγάλη χαρά. Και οκ, δεν είναι τα υλικά αγαθά, είναι οι στιγμές, είναι η διάθεση και όλα αυτά καλά, αλλά και τα δώρα είναι δώρα. Θέλω να δω κάτω απ΄το δέντρο κάτι βρε παιδί μου. Με το περιτύλιγμά του, την κορδέλα του, τη σακούλα του. Να χαίρομαι να ανοίγω!

Το άλλο ωραίο της υπόθεσης είναι ότι έχεις να περιμένεις τις δύο φάσεις. Δηλαδή υπάρχει χαρά σε δόσεις. Μια βδομάδα περιμένεις τα Χριστούγεννα, την άλλη την πρωτοχρονιά. Σε φάση δεν έχεις το "ωχ μωρέ πέρασε τι κρίμα". Όχι, έχεις και δεύτερο γύρο στα καπάκια. Ίσα που προλαβαίνεις να πάρεις τα ίσια σου απ΄το ένα πάρτυ και τσουπ έχεις και δεύτερο ακόμα πιο γκράντε. Ε μετά νταξ, παραείσαι χώμα για να θες και τρίτο -είμαστε και μιας κάποιας ηλικίας.

Γενικά τα Χριστούγεννα, έχουν δικό τους άρωμα και χρώμα και μπορούν να σου αλλάξουν τη διάθεση, την καθημερινότητα και τα κιλά.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Ξύπνα!


Η τάση προς την τεμπελιά είναι έμφυτη σε όλους μας. Το να κάτσεις ανάσκελα και να μην κάνεις τίποτα, να κάτσεις ανάσκελα και να έρθει κάποιος να σε ταϊζει με το καλαμάκι μέχρι να ανοίξεις, ακούγεται πολλές φορές αρκετά δελεαστικό. Ειδικά μετά απο περιόδους εξαντλητικής κούρασης, μετά από περιόδους που οι μαύροι κύκλοι σου έχουν αποκτήσει προσωπικότητα και νεύρα.

Ο ύπνος είναι πηγή νιότης και εργαστήριο ανάπλασης. Είναι λυτρωτικός, είναι απολαυστικός, είναι το κάτι άλλο, ειδικά τώρα το χειμώνα που γίνεται αυτόματα και πιο βαρύς. Είμαι μεγάλη φαν του θα μπορούσα να πω. Μπορώ να κοιμηθώ απ΄τις 10 το βράδυ χωρίς καμία δυσκολία και ενοχή. Ο ύπνος όμως, όπως και τα διαστήματα ξεκούρασης, είναι απολαυστικά ως "διαλείμματα" από κάτι άλλο.

Κι εκεί είναι το θέμα με το οποίο θα ασχοληθώ τώρα. Στην παγίδα του "αράγματος" και στην παγίδα τού "κάτι λιγότερο από αιώνιος ύπνος". Έχω βάσιμες υποψίες ότι το μυαλό όταν μένει στο έλεός του, όταν δηλαδή το αφήνεις χύμα στο κύμα, να χαζεύει και να αναβάλει μέχρι και τη σκέψη τού "ωχ μωρέ βαρέθηκα", ξεκουτιάνει. Μετουσιώνεται σε έναν λαπά που μόνο χώρο πιάνει. Και δεν είναι και πολύ δύσκολο να συμβεί κάτι τέτοιο. Ειδικά με την ανεργία που μας δέρνει αλύπητα τα τελευταία χρόνια, εύκολα μπαίνει στο mode υπάρχω για να υπάρχω. Μέσα στη ζώνη της αέναης βαρεμάρας δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει πρέπει, δεν υπάρχει τίποτα άλλο απ΄το "έχει ο Θεός". Μέχρι που παύει κι αυτός να έχει γιατί του τα φαγες όλα σε δανεικά και αγύριστα.

Όχι. Ο κόσμος να χαλάει, εσύ βρες κάτι να κάνεις. Βρες ενδιαφέροντα. Ξεκίνα πράγματα απ΄το μηδέν και βάλτα μπροστά. Σκέψου ιδέες. Αναδιοργανώσου. Πολλές φορές ο τόσος ελεύθερος χρόνος μπορεί να φανεί εξαιρετικά χρήσιμος, για να ανακαλύψεις με τι πραγματικά θες να ασχοληθείς. Βάλτα κάτω, σκέψου και δράσε άμεσα.

Σήμερα, όχι αύριο. Ό,τι αφήνεις για αύριο, το αφήνεις για πάντα. Τώρα είναι η ώρα να κυνηγήσεις ό,τι θες. Σήκω και βγες έξω. Όσο είσαι στον καναπέ δεν πρόκειται κανείς να σε ψάξει, κανείς δεν θα σε αναζητήσει. Είναι χίλιες φορές καλύτερο να βγεις έξω κι ας φας τα μούτρα σου. Κι ας φας κι άλλα άκυρα. Ανοίγεις πόρτες και κάποια μπορεί να σε αφήσει να περάσεις.

Βγες από το κόμφορτ ζόουν σου. Δοκίμασε διαφορετικά πράγματα. Άνοιξε τους ορίζοντές σου. Κοινωνικοποιήσου και ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να κρύβεται από πίσω. Από στόμα σε στόμα μπορούν πολλά να αλλάξουν. Μπορεί να ενημερωθείς για κάτι ενδιαφέρον. Μιλάει ο μεγαλύτερος αντικοινώνας του κόσμου. Εγώ. Που σιχαίνομαι τις κοινωνικές συναναστροφές. Που τις αποφεύγω όποτε μπορώ. Όμως μου γινε ένα κλικ περίεργο και κατάλαβα ότι τέτοιου είδους περιέργειες δεν έχουν πλέον χώρο. Όταν έχεις έναν στόχο, κάνεις τα πάντα για να τον πετύχεις και δεν μπορείς να κολλάς σε χαζοκουσούρια.

Ζήσε. Ζήσε πραγματικά την κάθε στιγμή σου. Γέμισε τη μέρα σου με όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα. Σταμάτα να μένεις αδρανής και μεμψίμοιρος. Όλα είναι στο χέρι σου. Όταν κάτι το θες πραγματικά, σου ανήκει. Πάρε στα σοβαρά τη ζωή σου και κινήσου προς τη σωστή κατεύθυνση, για να πάρουν στα σοβαρά και οι άλλοι εσένα. Και μην ξεχνάς ότι ποτέ δεν είναι αργά και τα πάντα είναι εφικτά.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Μπορείς και παραμπορείς


"Για πάντα". "Όλα θα πάνε καλά". "Τα έχω όλα υπό έλεγχο". Μια ανάγκη ανθρώπινη για να βαυκαλίζεσαι. Για να μπορείς να πατάς κάτω το κομμάτι σου που γνωρίζει ότι δεν είσαι Θεός. Για να ελέγχεις το κομμάτι της λογικής σου που κατά βάθος ξέρει ότι δεν μπορείς να ελέγξεις τίποτα. Να κουκουλώσεις καλά τους φόβους σου.

Όλα ξεκινάνε από το γεγονός ότι γνωρίζουμε ότι το λάθος βρίσκεται στην επόμενη γωνία. Ξέρουμε ότι οτιδήποτε και να κάνουμε, έρχεται με μια αγκαλιά γεμάτη θετικά και αρνητικά. Τα θετικά καλοδεχούμενα, τα αρνητικά τι τα θες τώρα μωρέ...

Κι όμως. Κι από τα αρνητικά, κι απ΄το λεγόμενο "λάθος" έχεις να πάρεις και να μάθεις πολλά. Η ζωή έχει διακυμάνσεις κι αυτό είναι και το συναρπαστικό της υπόθεσης. Πολλοί φοβούνται ότι όταν η ζωή πάρει την κατιούσα, "χλαπ" θα λιώσουν. Αμ δεν λιώνεις τόσο εύκολα. Ούτε παραιτείσαι.

Ο κατακάης. Μπορεί να μη λιώνεις όπως προανέφερα από τις αναποδιές, λιώνεις όμως από τον φόβο. Και ο φόβος δεν είναι τίποτα παραπάνω από την "εικονογράφηση" της αποτυχίας και της δυστυχίας. Όταν φοβάσαι δεν ζεις. Δεν είσαι ελεύθερος. Όταν φοβάσαι, δίνεις στον εαυτό σου το σήμα της ανικανότητάς του. Φοβάσαι ότι δεν θα τα καταφέρεις, γιατί δεν είσαι ικανός να διαχειριστείς κάτι. Κι όσο πιο ανίκανος νιώθεις, τόσο πιο ευάλωτος γίνεσαι. Και μετά από αρκετά τέτοια λουπς είναι εύκολο να καταλήξεις μόνος κι έρμος, μέσα στο λαγούμι σου, να τρέμεις σαν το ψάρι περιμένοντας το τέλος.

Ο σούπερμαν. Ένα άλλο λάθος, είναι να ξορκίζεις όλα τα κακά που πετάγονται ένα ένα συνέχεια μέσα στο μυαλό σου, πιστεύοντας ότι έχεις εσύ τον απόλυτο έλεγχο. Ότι μπορείς να ελέγχεις εσύ τα πάντα και τους πάντες, ώστε να βαίνουν όλα καλώς. Αμ δε. Σε γελάσανε. Δεν πα να χτυπιέσαι και να οργανώνεις μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια, δεν ελέγχεις τίποτα, παρά μόνο τις επιλογές σου. Που κι αυτές ακόμα κάποια στιγμή θα στη φέρουν. Οπότε τσάμπα σφίγγεσαι, το σύμπαν σε έχει χεσμένο και κάποια στιγμή θα προσγειωθείς ατσούμπαλα.

Έχει επιβιώσει αυτό το είδος τόσα χρόνια -σκατά τα έχει κάνει δεν λέω, αλλά συνεχίζει να ζει, για να καταφέρει να τα κάνει σύσκατα. Έχει περάσει λιμούς και καταποντισμούς. Έχει αντέξει και δεν το βάζει κάτω. Ξεκόλλα από το οποιοδήποτε προβληματάκι σου που σε αφήνει παγωμένο και άπραγο. Πάρε την κάθε κατάσταση στα χέρια σου και κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς. Δες το γενικότερο πλαίσιο. Δες το δάσος και σταμάτα να κοιτάς αλλήθωρα το ξερακιανό σου δέντρο. Προχώρα και θα καταλάβεις στην πράξη ότι όντως μπορείς να τα βγάλεις πέρα.

Αυτό που χρειάζεται λοιπόν είναι εμπιστοσύνη στον δόλιο τον εαυτό μας, ότι και τα πάνω κάτω να έρθουν, είναι σκυλί αυτός και θα τη βρει την άκρη. Κανένας δεν είναι πιο ανθεκτικός από μας, κανένας δεν έχει βιβλίο οδηγιών που εμείς δεν έχουμε. Ένα βήμα τη φορά θέλει η ζωή και κάθε βήμα να το απολαμβάνεις και να το ζεις. Απο κει και πέρα, ό,τι βρέξει ας κατεβάσει και η ζωή συνεχίζεται...

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Nunya business


Είναι παρωχημένο θεωρώ να μιλήσω πάλι για τους γκέυ, όμως θα το κάνω, γιατί ακόμα υπάρχουν θεματάκια εκεί έξω. Και δεν πέφτει λόγος σε κανέναν, εκεί είναι η πλάκα. Ο κόσμος δεν το καταλαβαίνει αυτό. Επικρατεί ένας τρομερός εγωκεντρισμός και ένα τρομερό κουτσουμπολιό, που δίνει το "δικαίωμα" στον καθένα να έχει άποψη για τον διπλανό του. Για το πώς θα είναι ο διπλανός του, για αυτά που θέλει ο διπλανός του. "Εγώ δεν θέλω εσύ να είσαι έτσι". ΓΟΥΑΤ? Κι από που κι ως που εσύ θα έχεις γνώμη για τον άλλον?

Το αν κάποιος άντρας αρέσκεται στους άντρες ή κάποια γυναίκα στις γυναίκες είναι γούστο τους και καπέλο τους. Εσένα πότε σε βάλαμε δερβέναγα στις ζωές των άλλων? Εσένα σε ρωτήσαμε αν σ' αρέσει να κρεμιέσαι απ΄τους πολυελαίους ή τί βίτσια έχεις? Εσένα θα σου άρεσε να έρθει κάποιος να σε στραβοκοιτάει και να σε λέει ανώμαλο επειδή όπως το κάνεις του φαίνεται ανορθόδοξο? Μάλλον όχι. Άσε κι εσύ λοιπόν τον καθένα να κάνει ό,τι του γουστάρει, με όποιον του γουστάρει.

"Μακρυά απ΄τον κώλο μας κι όπου θέλει ας πάει". Κλασσική ελληνική νοοτροπία. Εμείς να είμαστε εντάξει και οι άλλοι ας βγάλουν και τα μάτια τους με το τσιμπιδάκι. "Α εγώ είμαι πολύ κουλ με τους γκέυ, το παιδί μου να μην είναι -θου Κύριε- και όλα καλά". Αρχικά και να ήταν δεν θα σε ρώταγε, το πιθανότερο να μην στο έλεγε καν. Γιατί θα ένιωθε ήδη "τύψεις" γι' αυτό που είναι, που τόσο σε πληγώνει. Πόσο εξοργιστικό να κάνεις παιδιά και να θες να κάνουν αυτό που θες εσύ. Κάνεις ένα παιδί και το μόνο που πρέπει να θες είναι να είναι υγιές και ευτυχισμένο! Ευτυχισμένο στη δουλειά του, στη σχέση του, σε όλα του. Ευτυχισμένο και ελεύθερο.

Είναι τρομερό ότι ασχολείστε τόσο με τους γκέυ που δεν τρέχει και μία και δεν ασχολείστε με τα σόδομα και τα γόμορα που συμβαίνουν εκεί έξω. Με τους παιδόφιλους που κρύβονται κάτω απ΄τη μύτη σας κι επειδή έχουν γυναίκες και παιδιά, αμέσως συγκαταλέγονται στους "οκ". Αυτοί είναι εξαίσια παραδείγματα οικογενειαρχών. Βλέπεις υπάρχει μαμά, μπαμπάς, παιδί. Απόλυτα νορμάλ. Βέβαια... Και τον ελέφαντα μες στο σαλόνι που γλυκοκοιτάει παιδάκια δεν τον βλέπει κανείς. Γιατί είναι μια αρτιμελής οικογένεια με την διαφορετικότητα που της πρέπει.

Παίρνετε τον ρόλο των υπερανθρώπων. Αυτών που κρίνουν άλλους ανθρώπους λες κι εσείς τα κάνετε όλα σωστά. Είστε καλοί άνθρωποι γιατί νοιάζεστε για τους συνανθρώπους που έχουν πρόβλημα, που πεινάνε κλπ. Ναι γιατί αυτούς τους λυπάστε. Γιατί νιώθετε ανώτεροί τους και μπορείτε να σκύψετε πάνω από το πρόβλημά τους. Δεν μπορείτε όμως να κατανοήσετε τον άνθρωπο γενικότερα. Ότι δεν είναι όλοι ίδιοι, δεν αρέσουν σε όλους τα ίδια και ο καθένας, ακόμα και το παιδί σας, είναι ελεύθερος να αποφασίζει για τη ζωή του.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Έκανε η μύγα κώλο



Τείνουν πολλοί να την ακούνε περίεργα κάποια στιγμή στη ζωή τους και έχουμε γεμίσει κυρίες και κυρίους Μπαμπαλιούρηδες. Ανθρώπους που προφανώς πάσχουν αξιών και το μόνο που κουνάνε σαν παντιέρα τους είναι τα λεφτάαα τους, πολλά λεφτάαα. Εδώ κολλάει το σπουδαίο "έκανε η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο". Γιατί έτσι είναι, όταν κάνει κώλο η μύγα, πάει και σου λερώνει τα ασπρόρουχα. Χέζει όσα περισσότερα μπορεί μέσα στις 24 κακοώρες της.

Μην τσαντίζεστε όμως. Αυτοί που κουνιούνται με θράσος τώρα και το παίζουν ιστορία, οι λεγόμενοι "καβαλημένοι" -καβαλημένοι γιατι αρέσκονται στο καβάλημα, καβάλημα άλλων, καβάλημα πεζοδρομίων, καβάλημα ραμπών για ανάπηρους κλπ- είναι αυτοί που έχουν φάει σκατά στη ζωή τους με τη σέσουλα. Δεν θα τους πω πεινασμένους, γιατί είναι ύβρις για την περίοδο που διανύουμε. Είναι λοιπόν άτομα με πολλα κακά απωθημένα στη μίζερη ζωή τους. Άτομα που έκαναν κρα παλιά για πολλά πράγματα, αλλά η ζωή σε απάντηση τους χαστούκιζε με δαχτυλίδια στα δάχτυλα.

Και προς Θεού, η ζωή δεν φέρεται πάντα με τον καλύτερο τρόπο, καθώς και κάθε άνθρωπος δεν την αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο. Άλλοι είναι ώριμοι και άλλοι όχι. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που έχουν φάει γερά στραπάτσα, έχουν περάσει δύσκολα, όχι μαλακίες και είναι τα πιο ισορροπημένα άτομα. Πιο δυνατοί, πιο χαρούμενοι, πιο ευτυχισμένοι και πιο γεμάτοι αγάπη από πολλούς καλοπερασάκηδες. Γιατί αυτοί δεν θύμωσαν στη ζωή, αλλά έπεσαν πάνω καταπάνω για να αλλάξουν τα δεδομένα και τα κατάφεραν. Τα κατάφεραν και το εκτίμησαν χωρίς ποτέ να ξεχάσουν πώς είναι το "αλλιώς". Αυτοί είναι οι ώριμοι.

Οι άλλοι λοιπόν είναι οι καβαλημένοι. Οι ανώριμοι και γκρινιάρηδες που δεν εκτιμάνε την αλλαγή. Που θεωρούν ότι τους τη χρώσταγε και πρέπει να σκάσουνε στο χαβιάρι και τα σολωμούδια Σκουτίας για να γίνει χρυσάφι το έντερο. Αυτοί με την έπαρση και την ξυνίλα, που θεωρούν ότι όλοι οι υπόλοιποι κατούρησαν στο πηγάδι και τους κατουράνε με τα λεφτά τους.

Και το ξέρω ότι εξοργίζεσαι. Και εξοργίζεσαι γιατί έχεις μεγαλώσει στα πέπουλα, σε έχουν στο σπίτι σου στα όπα όπα κι έρχεται ο κάθε πάρταλος τιποτίδης και σε κουτσουλάει. Όμως είναι παγίδα να πέσεις στη λούμπα και να ασχοληθείς με δαύτους. Όσο δύσκολο κι αν φαίνεται αγνόησέ τους κι αυτούς και την ψώρα τους και μη χαλάς την ωραία ζωούλα σου. Είναι μικρή η ζωή για να μας τη μακελεύει ο τούδε και ο δείνας.


Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Φρύδην μίγδην


Ρε τί έχετε πάθει οι άντρες? Πάτε και μαδιέστε? Είστε καθόλου με τα καλά σας? Και δεν λέω για πόδια, στέρνα, πλάτες, αυτά τα χουμε συνηθίσει -έχουμε συνηθίσει να τσιμπάνε τα καλάμια μας πιο πολύ από τα δικά σας. Λέω για τα φρύδια σας!

Ο άντρας καλώς ή κακώς είναι τριχωτός -εδώ κοντεύει να είναι και η γυναίκα. Δεχτείτε το σε γενικές γραμμές και αγαπήστε το -έστω, απλά αποδεχτείτε το. Κι εμείς δηλαδή ερχόμαστε σε δύσκολη θέση βρε παιδί μου πλέον. Είπαμε ναι μωρέ, ξυρίζουν τα πόδια, νταξ μόδα είναι, αθλητές είναι -και καλά-, ζήλεψαν και λίγο από μας, ας πάει και το παλιάμπελο. Πήγατε στέρνο μετά, πάλι τα ίδια. Μόδα, πρακτικότητα, ζήλεια. Πήγατε πλάτη αργότερα, επιτέλους, κατάλαβαν πόσο αηδία είναι η μάλλινη μπέρτα, γιες, ελπίζω να μην είναι μόδα και να μην περάσει. Και πήρατε θάρρος απ΄το τελευταίο και μου φτάσατε στο φρύδι. Αυτό ούτε μόδα το σηκώνει -εδώ εμείς και προσπαθούμε με χίλια δυο ματζούνια να το φέρουμε πίσω-, ούτε πρακτικότητα έχει το θέμα -ίσα, ίσα το φρύδι κρατάει τον ιδρώτα για να μην πέσει και σου κάψει τα μάτια αθληταρά-, ούτε ζήλεια -δες την Cara Delevingne που έχει πιο πολύ φρύδι κι απ΄τον παππού σου.



Και για να μη ψάξεις να βρεις άλλους λόγους να το κάνεις, είναι απλά ΧΑΛΙΑ. Το αντρικό πρόσωπο, είναι από τη φύση του πιο αρενωπό -duh. Δηλαδή έχει άλλες γωνίες, άλλο μέγεθος, έχει μούσια, μουστάκια, φαβορίτες, τρίχες που μπορεί να φτάνουν και κάτω απ' τα μάτια... Το να βγάλεις δηλαδή απ' όλα αυτά που προανέφερα το φρύδι είναι παντελώς ηλίθιο και άχρηστο. Ή βγάλτα όλα και γίνε κι εσύ μια Ντάνα Ιντερνάσιοναλ, ή κράτα τα να υπάρχει μια κάποια ισορροπία. 



Κι επειδή πολλοί -Παναΐαμ- θα τσινίσουν, ναι, σαφώς ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει και να εκφραστεί όπως θέλει, γι' αυτό κι εγώ λέω την άποψή μου, θα σου δώσω κι άλλα επιχειρήματα γιατί σε αγαπάω και δεν θέλω να σε κοροϊδεύουν πίσω απ' την πλάτη σου. Ξέρω ότι το μεγαλύτερο άχτι το έχεις εσύ που έχεις το unibrow, όπερ μεθερμηνευόμενον εστί ένα φρύδι ανά ζευγάρι μάτια. Είναι το γνωστό μονόφρυδο για να καταλάβεις. Αυτό που έχεις φάει το μπούλινγκ στο σχολείο με τη σέσουλα για το "τσιντσιλά" που έχει ξαπλώσει πάνω από τα μάτια σου. Θα συμφωνήσω ότι δεν σου κλήρωσε και το καλύτερο ζευγάρι φρύδια, αλλά τώρα έγινε. Μη σε πιάνει μανία και πας και το τσουρομαδάς, γιατί μετά μένεις με δύο παχιά χιτλερικά μουστάκια, που σχώρνα με αλλά δεν είναι καλύτερα.


Τώρα η άλλη περίπτωση,  πάει και αγκαλιάζει λίγο τον μετροσέξουαλ, που ο Θεός του κλήρωσε μεν ωραία φρύδια, αλλά εκείνος τα θέλει λίγο πιο λαξευμένα. Πολλές φορές αυτό έχει τραγικό τέλος, γιατί μάδα το-μάδα το, φτάνεις να γίνεις σαν δεκαπεντάχρονο στη δεκαετία του 90 και αυτό καλό δεν το λες. Άλλες πάλι, καταλήγει λίγο λιγότερο τραγικό αλλά εξίσου αστείο, όταν δηλαδή γίνεις Βίκτορ-Βικτόρια. Σε αυτή την περίπτωση σου δίνω και ένα tip: Πέρνα κάτω, στο τόξο του φρυδιού λίγο highlighter για πιο έντονο αποτέλεσμα. Μη ξεχάσεις να τονίσεις και λίγο τα μάτια ε.




Ανακεφαλαιώνοντας, παλικάρια μου, λεβέντες, αφήστε τα τσιμπιδάκια και τα στένσιλ κάτω. Δεν είναι ωραία αυτά τα περίεργα τόξα που πάτε και κάνετε στα μούτρα σας. Τουλάχιστον αν είναι να κάνετε σώνει και ντε κάτι, κάντε κάτι ευφάνταστο.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Πήξαμε στην ευγένεια




Χρόνια και χρόνια πάνε που είσαι ευγενικός. Που είσαι αρχικά "το καλύτερο παιδί" και μετά την ενηλικίωσή σου, προσπαθείς να διατηρήσεις τον τίτλο του καλύτερου παιδιού κι ας μην είσαι πια παιδί. Και έρχεται σχεδόν ξαφνικά η συνειδητοποίηση "τι δουλειά έχει ένα καλό παιδί σε έναν κόσμο με κάφρους?".

Ένας κόσμος με κάφρους που τρέφονται σαν λιμασμένα ζόμπι από την καλοσύνη και την ευγένεια των γύρω τους. Είναι ωραίο πράγμα η ευγένεια, πάντα ήμουν οπαδός της και εξακολουθώ να είμαι. Όμως έχω καταλήξει ότι εξυπηρετεί δύο σκοπούς. Ο πρώτος είναι να είσαι ευγενικός για σένα, γιατί σου αρέσει και γιατί το νιώθεις -η ευγένεια είναι αρετή ας μην το ξεχνάμε αυτό- κι ο δεύτερος είναι για να ευχαριστείς τους άλλους, για να κάνεις τους άλλους να νιώθουν άνετα και φιλικά δίπλα σου.  Πλέον λοιπόν κρατάω μόνο τον πρώτο, που σε ελεύθερη μετάφραση είναι "είμαι ευγενική γιατί έτσι μου γουστάρει" και πετάω τον δεύτερο.

Ποτέ κανένα γαϊδούρι στον κόσμο ετούτο δεν "εκτίμησε" την ευγένεια κανενός. Ο καθένας φέρεται με τον παρτακισμό που τον διακατέχει και δεν υπολογίζει ούτε τι θα πει ο άλλος, ούτε πώς θα νιώσει ο άλλος. Και αυτό ήταν μάθημα για μένα όταν το συνειδητοποίησα. Μάθημα για να σταματήσει να καταπιέζεται αυτό το δόλιο το "εγώ" και να εκφράζεται όπως του πρέπει, χωρίς να χρειάζεται να κολλάνε απ' τα μέλια όλοι σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου.  Αν πάλι κάποιος θέλει να θιχτεί απ' τον τρόπο που λες τη γνώμη σου, που εκφράζεσαι και που στηρίζεις το δίκιο σου, τότε είναι δικό του το πρόβλημα και δεν έχει να κάνει με το πόσο ευγενικός είσαι.

Ο κόσμος επίσης τείνει να "απλώνεται" σε όσο χώρο του δίνεις. Η ευγένεια λοιπόν σε σημείο ηλιθιότητας, έχει ως αποτέλεσμα να απλώνονται σαν ψωρόγατοι στον μικρό προσωπικό σου χώρο. Κι όταν μιλήσεις για όρια και πεις "Μπάστα κύριος, που πας φορτσάτος στα χωράφια μου?", σου λένε ποια όρια καημένε? Πότε είχες εσύ όρια? Και τότε το ευγενικό καλόψυχο κουτάβι μέσα σου, γίνεται ο διάολος με τα 5 κεφάλια και τις 13 ουρές. Και φυσικά ο άλλος λέει κοίτα τον τρελό και όχι "όπα μαλακία έκανα, κατάφερα να εξαγριώσω το αρνί".

Γι΄αυτό λοιπόν, καλή η ευγένεια όσο καλύπτει τη δική μας κοινωνική και προσωπική ανάγκη. Όσον αφορά τους άλλους όμως, το "τόσο όσο" είναι το σωστότερο μέτρο για μια ισορροπημένη συμβίωση.


Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget