Η γλυκια σου η κοπελα

Πολλα λεγονται για μας τις κοπελες. Οτι εχουμε πολλα νευρα, οτι δεν ξερουμε τι θελουμε και διαφορες τετοιες βλακειες, που σιγουρα καποιος μισογυνης εχει διαδωσει. Ντροπη σε ολους αυτους που μιλανε με τετοιους αισχρους χαρακτηρισμους γι αυτα τα αθωα πλασματα που γινονται μανουλες και ειναι γεννημενα για να ομορφαινουν τον κοσμο. Ε αυτες οι ορμονες που σε κανουν μανουλα, καμια φορα φευγουν λιγο εκτος ελεγχου, αυτο ειναι ολο. Δεν ξερεις πώς να φερθεις λοιπον? Παμε να δουμε μαζι μια τετοια ατυχη στιγμουλα νευρων, για να καταλαβεις.

Οταν εχει νευρα και τη ρωτησεις τι εχει, θα σου πει "Τιποτα.". Μην την πιστεψεις ομως, εχει πολλα. Εκει την ξαναρωτας με μεγαλο ενδιαφερον. Αυτη μπορει να σε διαολοστειλει και να σου πει "Τιποτα σου ειπα, κουφος εισαι?". Εκει κανονικα γλυκουλι, θα την πιστευες και θα απομακρυνοσουν.

Οχι. Οχι. Οχι. Γιατι θα γινει μετα καπως ετσι. Αυτη θα φορτωσει που δεν ασχολεισαι μαζι της. Εσυ βεβαια ρωτησες και ασχοληθηκες. Οχι. Δεν φτανει. Επρεπε κι αλλο. Επρεπε να εισαι εκει και να σε μαστιγωνει, λεγοντας σου ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ, ΤΙΠΟΤΑ. Αλλα σιγα που ποναει. Αντρας εισαι, πονανε οι αντρες? Μετα Θα τα μπηξει απ τα νευρα της που δεν ασχολεισαι. Θα τρομαξεις και θα πας να δεις γιατι κλαιει. Οταν της δωσεις σημασια, αυτη θα παρει τα πανω της και θα σε ξαναβρισει. Μπορει και να σε χτυπησει. Ακομα δεν θα στροβιλισει το κεφαλι της 360 μοιρες, ουτε θα περπατησει στο ταβανι, ηρεμησε.

Μετα, αφου της δωσεις σημασια, δεν μπορεσετε να τα βρειτε σε τιποτα και τα κανεις τρισκατα, θα απομακρυνθεις παλι, μπας και ηρεμησει. Στο κατω κατω δεν σε θελει και διπλα της. Οχι. Σε θελει. Βουβο. Οχι και τελειως βουβο. Αλλα να της μιλας λιγο, γλυκα και να της πεις να βγαλει τα σωψυχα της να ηρεμησει. Οχι. Σιγα μην κατσει να ανοιξει την ψυχη της σε σενα, που εισαι ενα γαϊδουρι. Πως τολμησες κι ολας να σκεφτεις κατι τετοιο.

Εσυ εχεις απομακρυνθει λοιπον, πιστευοντας οτι ετσι ολα θα ερθουν στον ισιο δρομο, αλλα μεσα η κοπελα σου εχει ηδη αρχισει να φιλοξενει τριβολους. Ο σατανας,ο βελιαλ, ο βελφεγκορ και ολοι οι μεχρι στιγμης "αστεγοι" δαιμονες, εχουν πλεον βρει ενα φιλοξενο σπιτικο μεσα στην καλη σου. Μια κραυγη και κατι σπαστα αραμαϊκα, σε οδηγουν παλι πισω στο δωματιο.

Τωρα. Ναι, τωρα λεω, θα ξερασει τον πρασινο εμετο και θα βλασφημαει, ενω προσπαθεις να της καρφωσεις τον σταυρο στο μετωπο. Τωρα οπως τα κανες, βγαλτα περα μονος σου. Παλιανθρωπε. Κοιτα σε τι σημειο την εφερες την κοπελα. Φευγω. Οχι? Και τι να κανω? Σταματα να της πετας αγιασμο, της βρεχεις το i pad ηλιθιε. Δεν μπορεις να κανεις τιποτα αλλωστε. Τι βοηθεια να σου δωσω? Πισω σου ειναι, πισω σου, κρεμεται απ την ντουλαπα. Δεν ξερω,το ιδανικο εδω που φτασατε, θα ταν ισως να της προκαλεσεις τεχνητη περιοδο και ολα θα περνουσαν, αλλα δεν εχει φτασει μεχρι εκει η επιστημη. Ειναι θεμα ορμονων βλεπεις αυτες οι μικρες εκρηξουλες. Το θεμα ειναι να μην φτανατε ως εδω. Θελει απλα λεπτους χειρισμους. Αλλα πού να ξερεις εσυ απο τετοια, παχυδερμο. Σε λαθος σελιδα εισαι, αυτο το διαβαζουν στους γαμους. Πιο κατω ειναι για τους εξορκισμους. Αν αγαπας την κοπελα σου και υπαρχει συνεννοηση και αλληλοσεβασμος δεν φτανετε στα ακρα. Ειναι ενα πλασμα που θελει μονο αγαπη. Τιποτα αλλο. Μονο αγαπη. Αχρηστε! Δεστη στην καρεκλα και πιαστης το κεφαλι, θα σου φυγει. Που λες, πρεπει να το πιασεις απ την αρχη βρε αδερφε. Οταν τη δεις συννεφιασμενη, να την πιασεις με το καλο, να την ηρεμησεις. Να πατε μια ωραια βολτα, να πατε να φατε κατι εξω, ανθρωπος ειναι η καημενη, με τοσες εγνοιες. Καντε κατι μαζι, ετσι, να ξεχαστει λιγακι. Ευκολα πελαγωνεις παντως και δεν καταλαβαινω γιατι τοση συγχυση στο κεφ... Τρεχα! Τρεχα! Ωχ.

ΓΚΝΤΟΥΠ.

.-

Θα μεγαλωσω ρε και θα δειτε!

Εισαι μικρη και λυσσάς να μεγαλωσεις για να μπορεις να κανεις αυτα που τωρα τα θες σα μουρλο, αλλα δεν μπορεις να τα κανεις. Και μεγαλωνεις. Και καμια σχεση.

Εισαι μικρη και εχεις ψωνισει ο,τι μακρυ νυχι υπαρχει και το κολλας στα νυχια σου με σελοτειπ και μπλου ταγκ και ΣΚΑΣ που δεν μπορεις να χεις τοσο ωραια μακρια, φουξια (!) νυχια απο μονη σου και παλευεις με αυτες τις πλαστικες βλακειες, που οταν τα ακουμπησεις λιγο στο τραπεζι βγαινουν. Και μεγαλωνεις. Και τα χεις κομμενα σιριζα.

Εισαι μικρη και εχεις τσαλαπατησει τα τακουνια της μαμας και της γιαγιας. Εχεις σκαψει παρκε και εχεις σπασει τα νευρα των δικων σου και των γειτονων απ το τακα-τουκα. Και σκας που τα δικα σου ειναι φλατ με μπαρετες! Και μεγαλωνεις. Και δεν βγαζεις τις αγκ απ τα βαριεστημενα ποδια σου.

Εισαι μικρη και παιζεις κυρια με σατεν νυχτικα(!?!?!). Φορας κατι παλια σατεν νυχτικα της θειας σου και της γιαγιας σου -θα μπορουσαν να ειναι και της Ζωζως Σαμπουτζακη- και βολοδερνεις μεσα στο σπιτι. Και σκας που δεν εισαι μεγαλη να τα φορας στ' αληθεια. Και μεγαλωνεις. Και οι pjms σου ειναι βαμβακερες, τεραστιες και τις βαζεις και μεσα στις καλτσες.

Εισαι μικρη και εχεις μια τσαντα με ψηφοδελτια (!) μεσα, που ειναι οι "δουλειες" σου. Και παιζεις οτι πας τα χαρτια σου στην εφορια και στις τραπεζες και σε οποια αλλη δουλεια εχεις ακουσει τη μαμα σου να λεει οτι παει. Και χαιρεσαι με το παιχνιδι σου. Και σκας που δεν εισαι ακομα τοσο μεγαλη να πηγαινεις οντως εκει μονη σου και να τους χτυπας τα μακρια σου νυχια στο γκισε. Και μεγαλωνεις. Και στελνεις παλι τη μαμα σου στις δουλειες.

Εισαι μικρη και ακους τους μεγαλους να συζητανε πολυ σοβαρα θεματα. Και σκας που δεν εχεις ιδεα για τι μιλανε. Και θες να μεγαλωσεις, να ξερεις κι εσυ να λες τετοια σοβαρα με τους δικους σου φιλους. Και μεγαλωνεις. Και λες χειροτερες μαλακιες με τους φιλους σου απ οταν ησουν μικρη.

Εισαι μικρη και βαφεσαι. Αλλα βαφεσαι μονο μεσα στο σπιτι, γιατι ολοι σου λενε οτι δεν εισαι καραγκιοζης για να βγεις ετσι εξω. Και σκας, γιατι θες να βαφεσαι και να βαζεις γκλιτερ και δεν μπορεις, μεχρι να μεγαλωσεις. Και μεγαλωνεις. Και σκυλοβαριεσαι να βαφτεις. Και γκλιτερ δεν εβαλες ποτε. Μονο στις αποκριες.

Εισαι μικρη και παιζεις νυφη (!). Και θες τοσο πολυ να γινεις μια νυφη με ενα τεραστιο φουσκωτο τουρτενιο νυφικο. Και σκας που αυτο αργει ποοολυ ακομα. Και μεγαλωνεις. Και τα φουσκωτα τουρτενια νυφικα, μονο που τα βλεπεις, σου ανεβαζουν το ζαχαρο και την πιεση.

Εισαι μικρη και αποφευγεις το μπανιο οπως ο διαολος το λιβανι. Και σκας που εχεις τη μαμα σου απο πισω να σε μυριζει και να σε βουταει με το ζορι να ξεβρωμισεις και κανεις σαν γατι που το βαφτιζουν. Και σκας που δεν εισαι μεγαλη να αποφευγεις το μπανιο και να μην σου το επιβαλει κανεις. Και μεγαλωνεις. Και κανεις μπανιο καθε μερα και δυο φορες τη μερα. Και η μαμα σου σου λεει "φτανει, το σκουπισα 3 φορες σημερα, φτανει!".

Εισαι μικρη και πας βολτα τον ψευτικο σκυλο σου στο χαλι του σαλονιου να κατουρησει. Και σκας που δεν εχεις αληθινο σκυλο για να τον πας αληθινη βολτα. Και μεγαλωνεις. Και εχεις αληθινο σκυλο -τον καλυτερο!! Και δεν τον εχεις παει ποτε αληθινη βολτα. Συνεχιζεις αυτη μεχρι το χαλι του σαλονιου. Οπως τοτε.

Εισαι μικρη και παιζεις δουλειες σπιτιου. Και εχεις την ψευτικη ηλεκτρικη με τα μπιρμπιλονια απο φελιζολ, που τα σκορπας και μετα τα ρουφας με τη σκουπα σου παλι πισω. Και μετα παλι, ξανα-μανά. Και σκας που δεν μπορεις να σκουπισεις στα αληθεια με την μεγαλη, κανονικη ηλεκτρικη σκουπα. Και μεγαλωνεις. Και αν εισαι εγω, χαιρεσαι ακομα πιο πολυ με τις δουλειες του σπιτιου.

Αλλα λεει η θειά μου, αλλα ακουν τα αυτια μου

Εχω την ταση οπως και αλλοι φανταζομαι(?), να παρακουω και να παραποιω καποια πραγματακια. Θα σου παραθεσω καποια παραδειγματα. Για να μη με περασεις για εντελως ζαβη, τα περισσοτερα, αν οχι ολα, ειναι απ τα παιδικα μου χρονια.

Σε λενε το κοριτσι του Μαικ. Ε ναι, εγω φταιω? Τι ναρκωτικα επαιρνε αυτος που εγραψε του Μαη? Τα ιδια που παιρνουν κι αυτοι που πανε και παντρευονται τον πυργο του Αιφελ.

Κανω ομελετα κι ερχεται. Τοταλι μέιξ σενς και ευφανταστο. Καλομελετα κι ερχεται? Μπουλσιτς.

Αυτο το "τι μελλει γενεσθαι", για μενα ηταν παντα, μελι θυμαρισιο.

Ο Αγιος Σουλάς στη Ροδο, παντα ηταν, ειναι και θα ειναι Αγιος Σουβλάς για μενα. Μεγαλη η χαρη του. Παιδικο αστειο -ναι, παρα πολυ αστειο(!), παιδικη βλακεια? Δεν θυμαμαι. Εμενα ετσι εχει χαραχτει στη μνημη μου.

Δεν εχεις δυο λουμπεσα -κι οταν θα μπουμε μεσα, μπλα μπλα μπλα. Εχεις ενα λουμπεσο, τρια ή παραπανω. Δυο ομως, δεν εχεις. Και οι δικοι μας, δυο ηθελαν απ τον Μουσολινι.

-Ο Ρωμαιος και η Ουλιετα. -Ποια καρδουλα μου? (Ειπε η μανα) -Η Ουλιετα. (Μα τι με ξαναρωταει, κουφη ειναι?)

Στα συγκοινωνουντα δοχεια (?! Αι νοου!) του Σχοινα (!) εγινε μεγαλο μακελειο. Τρεμοκρυωνεις (Τρεμω Αν κρυωνεις) μπλα μπλα μπλα σπασαραγισω (Σπας Αν Ραγισω). Γενικα δεν εβγαζα ποτε νοημα. Ουτε τωρα που εμαθα τα σωστα βεβαια, αλλα κομματια να γινει. Φταιει η αρθρωση του Σχοινα, φταινε οι ηλιθιοι στιχοι, φταινε τα λογια του παπα?

Πα ρα δω σου λοιπον, παρε φορα μωρο μουυυ! Γιατι ετσι γινεται, οταν παραδινεσαι παιρνεις φορα (?). Τι ανευ ορων και βλακειες ελεγε ο Πασχαλης, δεν ξερω. Τετοια τραγουδουσε και του ρθε το ξωγαμο ανευ ορων. Γι αυτο σου λεω, παρε φορα καλυτερα.

Λαραραραλα λαλαι. "VIPS Χωρις ΕσεναΝΕ". 1)Μια κουκιδα στον χαρτη γραμμενη (λεπτομερεια, χαμενη το σωστο). 2)...Ορκιζοσουν ψευ τικα, στης αγα πης το νομά. Καποιος νομας, αγαπησε μια ψευτρα. Δεν φταιω εγω, ο ασθματικος φταιει που τον βαλανε να τραγουδησει την ελληνικη λαμπαντα.

Λαμπαντα. (Δηλαδη Lambanda και οκι λαμπαντα γκια το Πασκα). Θα μου πεις εχεις θρασος. Εδω δεν επιανες τα απλα ελληνικα και θα καταλαβαινες τα βραζιλιανικα? Ομως καθε πιτσιρικι που σεβοταν τον εαυτο του και την λαμπαντα φουστα του (και τα αγορακια, γιατι οχι), ειχε τους δικους τους στιχους. Οι δικοι μου πηγαιναν ως εξης: "Σοροντισταρα αλεμπραρεμορ κιουμπριρα νακοντισταρααα αιαιαιαιιι δοσαντα λαμπαντα" ! Ρρρρραιαιαιαιιι

Κλεινοντας, εκτος απ το γλυκο τράιφλ, υπαρχει και το οπλο τράιφλ. Ράιφλ? Α κριμα. Πριν μ΄αρεσε περισσοτερο. Ηταν πιο γλυκος ο πολεμος.

Αν θυμηθω κι αλλα, γιατι ειμαι περηφανη στα αυτια και σιγουρα εχω κι αλλα, θα σε ενημερωσω. Μεχρι τοτε,

Μπιζου.

Το σπιθουρι

-Τι εβγαλα εδω?

-Πού?

-Εδω.

-Α τιποτα.

-Τι τιποτα? Αφου κατι με τρωει.

-Ναι, το σπιθουρι.

-Αρα δηλαδη, κατι εχω.

-Ναι, ενα σπιθουρι.

-Και γιατι δεν μου το πες απ την αρχη?

-Για το σπιθουρι? Να, στο λεω τωρα. Εχεις ενα σπιθουρι.

-Κοροϊδευεις?

-Οχι, εσυ?

-Οχι.

-Το σπιθουρι σου?

-Οχι.

-Ε ωραια, αν δεν εχεις κατι συναρπαστικο, τοτε φυγε και μη με ενοχλεις.

-Δηλαδη δεν μπορει ενα σπιθουρι να ειναι κατι υποπτο, μου λες.

-Οχι, αφου δεν κοροιδευει ή εστω μιλαει, δεν το λες ουτε υποπτο, ουτε συναρπαστικο. Ειναι ενα απλο σπιθουρι.

-Εγω αγχωνομαι για την υγεια μου κι εσυ αντι να με ηρεμησεις απ την αρχη, καθεσαι και πουλας πνευμα και κοροϊδευεις.

-Εχεις δικιο. Με συγχωρεις. Δεν πηρα στα σοβαρα το σπιθουρι σου και σε πληγωσα. Λαθος μου. Ελα, φερε τη φωτογραφικη.

-Τι να την κανεις?

-Να το βγαλω φωτογραφια και να το στειλω στον Ripley, να το βαλει στη συλλογη του με τα περιεργα, διπλα στο κατσικι με τα δυο κεφαλια και τα 5 ποδια στην πλατη.

- .

Κιλ ζοουν

Ειναι ενα κυριακατικο απογευμα. Καθεστε σπιτι και χαζευετε σαν αποχαυνωμενοι, μια τα κινητα σας, μια την τηλεοραση. Τα μονα που κουνιουνται ειναι τα βλεφαρα και η καρδια σας, που με το ζορι σάς κραταει ζωντανους. Μεγαλη πληξη και βαρεμαρα στην παρεα σας. Μεχρι και οι μυγες χτυπανε απο μονες τους στη μυγοσκοτωστρα απ την βαρεμαρα. Ωσπου! "Ελα ξεκουνα", σου λεει. "Ελα θα παιξουμε πλέι στέισον. "Μα δεν ξερω να παιζω", λες εσυ. "Χάιτε μωρε δεν ειναι τιποτα", λεει χαρουμενος. Ενθουσιαστηκες κι εσυ και εισαι ετοιμη να ορμησεις στη μαχη. Ράιαν.

Φορατε τα 3d γυαλια, πιανετε τα χειριστηρια και ξεκινατε. Ξεκινατε. Ξεκινα. Ε αντε ξεκινα! Ξεκινα λεμε. Αυτος τρεχει κι εσυ κανεις κατι περιεργους κυκλους γυρω απ τον εαυτο σου με το μπαζουκας στα χερια, ετοιμη να τους πιεις το αιμα. ΤΟ ΑΙΜΑ.

-Που πηγες? Γιατι με αφησες πισω και ξεκινησες να σκοτωνεις χωρις εμενα?

-Γιατι χορευεις με το οπλο? Προχωρα. Σε περιμενω. Και δεν κυνηγαμε περδικες, μην το χεις πανω.

-ΟΚ. Ερχομαι.

..

..

-Δεν προχωραει. Χαλασε. Ελα να με παρεις.

-Μπορεις να μην κοιτας πανω συνεχεια? Φερτο δω να στο φτιαξω!

-Μη μου μιλας ασχημα, σου ειπα δεν ξερω να παιζω.

-Καλα αντε παρτο και προχωρα ευθεια.

-ΟΚ.

-Ρε πας καλα? Εμενα πυροβολας.

-Αχ συγγνωμη. Δεν καταλαβα.

-Παμε απο δω, ελα κουνησου.

-Πωπωωω κοιτα τι ωραια που ειναι εδω. Εχει φυση.

-Ναι.

-Α, εδω εχει αιματα. Ποιον σκοτωσαν? Λες να μας σκοτωσουν κι εμας?

-Αν συνεχισεις να παρασιτεις, μπορει.

-Σκασε γιατι θα σε πυροβολησω.

-Ελα εδω να γεμισεις το οπλο σου τωρα και σταματα.

-Ερχομαι. Που?

..

..

-Ωχ επεσα καπου μεσα. Ελα να με παρεις, δεν ξερω να βρω τον δρομο.

-Την τυχη μου. Τωρα.

-Τωρα.

-Ακολουθα με, μη μενεις πισω.

-Ωραια, που ειναι να παρω τις βομβιδες?

-Χειροβομβιδες λεγονται.

-Α, νατες. Ωπ, απ, επεσα παλι. Ελα να με παρεις.

-Οχι.

-Ελα να με παρεις ρε σου λεω.

-Οχι. Μεινε εκει. Παιζω.

-Ελα! Ειπαμε θα παιξουμε μαζι. Ελα. Ελα. Ελα.

-Σκασε, παιζω.

-Καλα θα το βρω μονη μου.

..

..

-Φοβαμαι. Εχει κακους εδω?

-Οχι.

-Καποιος με πυροβολαει.

-Εγω ειμαι.

-Πας καλα? Θες να με σκοτωσεις για να παιξεις μονος σου?

-Δεν πεθαινεις ετσι. Πρεπει να σε πυροβολαω συνεχεια. Να, ετσι.

-ΡΕ πεθανα. Βλακα. Τωρα? Δεν παιζω αλλο? Σε μισω.

-Ελα σε εφτιαξα. Αντε προχωρα ομως.

-Ερχομαι. Και μην το ξανακανεις αυτο.

-Σκοτωσε τους αυτους. Αυτους, οχι εμενα.

-Ω Ω Ω. ΡΕΕ θα σας φαω ρε. Α! Τον σκοτωσα! Τον σκοτωσα!

-Ωραια. Τωρα πηγαινε να τον αναστησεις.

-Γιατι??? Τι παιζουμε, τον Λαζαρο?

-Γιατι ημουν εγω.

-Α. Σ αγαπω.

-Το κλεινω. Παμε βολτα καλυτερα.

-Κριμα και μ αρεσε.

-Κριμα...

..

.-

EXIT

Ειναι απο αυτες τις μερες λοιπον. Αυτες τις δυσκολες μερες για τους γυρω μου. Γιατι μου βγαινει ακριβως το αντιθετο απο αυτο που δειχνω οτι ειμαι, ειμαι, νομιζουν οτι ειμαι (? δεν εχω ιδεα ουτε εγω τι ισχυει). Παρε λοιπον εναν οδηγο επιβιωσης να χεις. Οι εξοδοι κινδυνου ειναι μπροστα, στη μεση και στο τελος. Μασκες οξυγονου δεν πεφτουν, απλα ακολουθησε τα βελακια προς το εγκζιτ.

Μη ρωτας χαζα. Δεν θα παρεις απαντηση, ουτε χαζη απαντηση για να σε "παιξω", ουτε γελακι συγκαταβασης της μπουρδας που μου πες.

Και οι πετρες το ξερουν οτι μισω τη χαζομαρα. Αν τυχει λοιπον και μιλησουμε και δεν ειμαι κρυμμενη σε καποια μαυρη κρυπτη αυτη τη μαυρη ωρα, μη μου το παιζεις χαζος σε ολα αυτα που προσπαθω να γινω κατανοητη. Η υπομονη μου σταζει απ τα ματια μου αργα και σταθερα και εσυ ερχεσαι και της τραβας το καζανακι.

Μη μου λες τι θα κανω. Ανεκαθεν μου την εσπαγε να μου δινουν οδηγιες χρησης σε κατι που δεν πρεπει να συναρμολογησω ή να τηλεκατευθυνω στο διαστημα με μεγαλη προσοχη, γιατι μια μαϊμου θα πεθανει αν δεν το κανω. Οποτε σε παρακαλω, ασε με να το κανω μάι γουει, οπως ομορφα τραγουδησε και ο αγαπημενος μου Φρανκ Σινατρα.

Ξερουμε και οι δυο οτι αν κατι ξεκινησει απ το σημειο Α θα φτασει στο σημειο Β. Ο,τι και να γινει θα φτασει. Οσα μπιχλιμπιδια, μπλιμπλιμπλονια και τουρλουμπουκια κι αν του πεταξεις στο μεσοδιαστημα. Πες λοιπον το ρημαδι που θες να μου πεις και με μιση ανασα ακομα, αν σου ειναι ευκολο. Μη μου το πας περιφερειακα, γιατι δεν ειμαι ουτε 5 χρονων, ουτε εγκεφαλικα νεκρη, εχω ηδη φτασει στο σημειο Β και σε περιμενω να συρεις το βαρετο σου κορμι προς τα δω.

Αν εισαι καποιος ασχετος, που εχω την ατυχια να μοιραστουμε καποιο δημοσιο χωρο -ή ακομα χειροτερα υπηρεσια- σταματα να με τσεκαρεις απ την κορφη ως τα νυχια. Δεν θα με αγορασεις, ουτε εχω δηλωσει για πετιγκρι της ρατσας μου, για να ανεχομαι να με ξεψειριζεις. Τακτ! ΤΑΚΤ!

Μη μου πεις οτι εχεις να θαψεις τον σκιουρο του γειτονα που πνιγηκε τρωγοντας στραγαλια ενω εβλεπε σκουος. Πες μου απλα "βαριεμαι να βγω". Μωρε. Ανοητε. Ο σκιουρος ζει και βασιλευει και ειναι τωρα εδω μαζι μου και βλεπουμε game of thrones. Και δεν του αρεσουν και τα στραγαλια.

Μη μου μιλας οταν τραγουδαω στο αμαξι ΜΟΥ. Σκασε κι ακου.

Τι τελοσπαντων? Ποιος το λεει? Εσυ? Γιατι? Για να ξεπεταξεις τη γνωμη μου? Σημερα? Οχι αδερφε. Μια λεξη που απεχθανομαι. Η λεξη της ξεπετας και της απαξιωσης ή απλα της επικοινωνιακης αναπηριας και της δειλιας της αποψης σου. Οχι, σιγουρα οχι. (Ακομα χειροτερα τα πραγματα με το ΤΕΣΠΑ, εισαι καθυστερημενος, το παιζεις και μαγκας, να ουμ).

Τελικα, η σιωπη μου ειναι χρυσος. Και η δικη σου επισης. Ας παιξουμε αυτο το παιχνιδι.

EXIT

Μπλαντι Λαντον, γιου φιλθι ανιμαλ

Που λες, με ξεβρασε το κυμα στο Λονδινο και θα μεινω εδω για καμποσο. Δεν θα μπορουσα λοιπον, να μη σου πω καποια λιγα πραγματα για το ομορφο Λονδινο. Καποια θετικα και αρνητικα τουτου του τοπου. Προζ εντ κονζ που λενε στα εγγλεζικα, για να μπαινεις στο κλιμα.

Προζ με το λοιπον.

Ξεμουδιαζεις τα αγγλικα σου. Παει καιρος απο τοτε που πηρες το προφισιενσι και τα αγγλικα που φρεσκαρεις ειναι αυτα που ακους στις ταινιες. "Ασταλαβιστα μπειμπι" -αυτα δεν ειναι καν αγγλικα, βλακα. Ετσι λοιπον τωρα, καλεισαι να μιλησεις. Και στην αρχη σου βγαινουν αναρθρες κραυγες και ενα εεε βαθυ, αγγλικο. Μετα, ολα παιρνουν το δρομο τους.

Αυτος ο λαος ειναι ευγενικος. Ναι, μπορει να προκειται για ψευτο-ευγενεια, αλλα δεν με νοιαζει. Αυτο που με νοιαζει ειναι οτι, οταν περιμενω στην ατελειωτη ουρα τού σουπερ μαρκετ και καταφερω να φτασω στο ταμειο, δεν βλεπω την ξινισμενη φατσα της ταμειούς, που θελει να με λουσει με χλωρινη και να μου βαλει φωτια, επειδη ΤΟΛΜΗΣΑΜΕ εγω και αλλοι πολλοι σημερα, να γεμισουμε τα ραφια μας και της βαλαμε δουλεια. Αλλα αντιθετα, μου γελαει και μου ζηταει και συγγνωμη που περιμενα. Τι λες μαρη?! Βρισε με, δεν το αντεχω, εγω ειμαι ελληνιδα.

Αλλο δειγμα ευγενειας, -εχω σοκαριστει γι αυτο δεν προχωραω παρακατω- ειναι αυτο στους δρομους η στο μετρο. Δεν προλαβαινεις να βγαλεις χαρτες και πυξιδες, για να σου δειξουν τον δρομο και σκαει ο περαστικος και σου λεει "να σε βοηθησω, πού πας?". ΓΟΥΑΤ??? ΑΡ ΓΙΟΥ ΤΟΚΙΝ ΤΟΥ ΜΙ? Στην Ελλαδα, βλεπεις το κινεζομανι να σφιγγει κι αλλο τα πρησμενα του μουτρακια, απ την υπερπροσπαθεια να προσανατολιστει κι οχι μονο δεν βοηθας, αλλα εισαι τοσο καφρος, που μπορει αντι για Ακροπολη να τους στειλεις Μετσοβο.

Εχει BOOTS. Πολλοι τα ξερουν, λιγοι θα με καταλαβουν. Σε περιπτωση που δεν ξερεις, τα Βoots ειναι κατι σαν τα "Hondos Center" τα δικα μας. Και γιατι μ αρεσουν? Γιατι τα δικα μας τα ξερω και τα βαρεθηκα κι εκει βγαζω ολο το βλαχοτουριστιλικι μου. Και τα χω "κατουρησει" ΟΛΑ τα Βoots. ΟΛΑ.

Δεν ασχολειται κανεις με τον αλλον. Μπορει αυριο να αποφασισω να βγω με μια μπερτα και ενα μπορντοροδοκοκκινο κασπω στο κεφαλι, αλλα κανεις δεν θα γυρισει να με κοιταξει. Υπερβολη. Θα βαλω ενα απλο κοκκινο.

Εχει παρκα. Εχει πολλα παρκα. Με τοσο γρασιδι και σκυλος να μην εισαι, θες να πας να κυλιστεις και να κατουρησεις τους θαμνους.

Φτανει με τα προζ, γιατι στο τελος θα μας πεις κι εσυ ο ελληναρας, "σιγα κοπελα μου τους σοβαρους λογους για να απαρνιεσαι την Ελλαδαρα". Οχι, δεν την απαρνιεμαι και δεν γραφω σοβαρους λογους. Δεν ειμαι σοβαρο ατομο.

Κονζ

Ο ηλιος. Ποιος?? Οταν ερχεσαι εδω, απ το αεροδρομιο ακομα, παιρνεις βαλιτσα, αφηνεις μελανινη. Ετσι, αυτοματα. Η βιταμινη D εδω ειναι εμβολιμη σε δημητριακα και σνακς. Γι αυτο ερχονται ολοι αυτοι οι κατακάηδες στα νησια μας το καλοκαιρι και παθαινουν λαλάκα στον πραγματικο ηλιο. Η δεν ξερουν οτι ο ηλιος μπορει και να σε καψει και να σου αλλαξει χρωμα ή μας ρουφανε την ηλιακη ενεργεια, με εναν πολυ λαθος τροπο.

Παλι στον καιρο βαζω το τγιάγι μου. Βροχη, βροχη, βροχη. Βροχη, οχι αρκετη για να βγεις να χορεψεις και να τραγουδησεις μεχρι να γινεις μουλια, αλλα ικανη για να στην σπασει οταν κυκλοφορεις. Αυτο το τσιρι τσιρι που λενε. Αυτο που σε παρεξηγουν οτι μιλας και φτυνεις. Ακουγεται ανωδυνο, αλλα ειναι υπουλο και ενοχλητικο.

Δεν εχουν μπαλκονια. Οχι, δεν θελω να πιω τσαι με λεμονι στο μπαλκονι -τους-, αλλα δεν εχω πού να βαλω το κεφαλι μου οταν βρεχει. Λες και το κανουν επιτηδες. Τερμα ισια τα κτηρια των καταραμενων. Ουτε πηχη δεν βγαινει εξω τοιχαλακι.

Αν με ρωταγες απο πού ειναι ο Μικυ, θα σου λεγα απ το μετρο τους. Πολυ ποντικι. Τοσο πολυ ποντικι, που το βλεπεις οσο συχνα βλεπεις τους σκιουρους στα παρκα. Αυτα τα πρωτοξαδερφα εχουν κατακλυσει το Λονδινο. Και καλα τα γλυκουλια με τις φουντωτες ουρες που τρωνε βελανιδια. Τα αλλα, με τις ποντικοουρες (ομπβιουσλι), τρωνε τις ακαθαρσιες (aka σκατα) των τυροβρωμικουλων και καθονται εκει που ακουμπας κι εσυ με τα καθαρα σου ρουχα.

Η λιρα. Και κορωνα να ταν και γιεν, για μενα το ιδιο ειναι. Πρεπει να κανω την αλλαγη και ολη αυτη η διαδικασια μού ειναι πολυ ψυχοφθορα και καπως ετσι καταληγει να ειναι και πολυεξοδη. Βλεπω κατι που εχει 20 λιρες και πεταω τη σκουφια μου. ΓΟΥΑΤ?! Αφου δεν κανω το ιδιο με τα ευρω. Και 20 λιρες ειναι περιπου 25 ευρω. Σιριουσλι, κατι παει λαθος εδω. Εχω την ψυχολογια του βλαχοτουριστα και παλι, που παει καπου και ξοδευει μεχρι αηδιας, αλλα χωρις να ειμαι ακριβως τουριστας τωρα. Αρα, υπαρχει προβλημα.

Το πηγαινε-ελα τους. Καλα, πολυ λαθος. Παρα πολυ λαθος. Γιατι ετσι στραβοξυλα? Τους ειπε η μαμα τους "σε ολες τις χωρες πρωτα κοιταμε αριστερα και μετα δεξια". Και για σπασιμο, εγινε αυτη η τρελα. Και το ειπαν και στους Κυπριους μετα και νατα τωρα. Και μετα στα 18, τους ειπε παλι η μαμα τους "το τιμονι μπαινει αριστερα". Ετσι ε? Δεξια αυτοι! Και τωρα για το στραβο τους το κεφαλι, εγω ρισκαρω καθε ωρα και στιγμη την σωματικη μου ακεραιοτητα. Και αν την γλιτωσω εδω, θα την πατησω οταν γυρισω παλι στην Αθηνα.

Αυτα λοιπον με το Λονδινο. Αυτα τα λιγα για τωρα και θα ανανεωσω καποια στιγμη, οταν προχωρησει σε μεγαλυτερο "βαθος" η ανθρωπολογικη μου επιτοπια ερευνα.

Τσιαρς μειτ.