Ο καφρος και ο τιμωρος

Εχω ξαναπει και στο παρελθον, ότι λογω της παραξενιας που με δερνει, ΠΑΝΤΑ, μα ΠΑΝΤΑ στο σινεμα, καθεται διπλα μου ο πιο ακατανομαστος, ο πιο απροσαρμοστος, ο πιο καφρος του κοσμου. Αυτος, που κανει τα παντα για να του φορεσω τα ποπ κορν κολαρο, να τον λουσω με βενζινη και να αναψω ενα τσιγαρο διπλα του. Στον περιεργο διπλα καθεται παντα ο μαλακας, ετσι για να τεσταρει λιγο τα νευρα απο γκοφρέ του περιεργου.

Πηγα παλι σινεμα λοιπον χθες και φυσικα με το που εκατσα, εριξα μια πλαγια ματια στον διπλανο μου για να τσεκαρω γρηγορα τι φρουτο ειναι κι αν θα δουμε ταινια ή θα ανεβοκατεβαζουμε καντηλια παλι. Φανηκε νορμαλ. ΧΑ ΧΑ. ΑΜ ΔΕ! Γυρναει και μου λεει ο θρασυτατος "ελπιζω να μην σας ενοχλουμε". "Οχι καλε" ειπα η ευγενεστατη και ΑΝΙΔΕΗ. Το ειπε και το εννοουσε ο καφρος! Πού να φανταστω τι ηθελε να πει. Σκεφτηκα οτι το πε επειδη βολευε το σωμα του στην καρεκλα, αυτο το περιτυλιγμα της βλακειας και της γελοιοτητας. Ομως, ηξερε τι ελεγε. Ακομα και ο ιδιος, πρεπει ωρες ωρες να αυτοχαστουκιζεται, απο τα ξερασματα που ξεστομιζει.

Αρχιζει το εργο και ανοιγει μια τεραστια σακουλα με πατατακια. -"Ω ρε πουστη".- Βαζει τα θρι-ντι γυαλια και ειναι σαν να ανοιγει τον ασκο του Αιολου με τις μαλακιες, σαν να φοραει τη μασκα της ηλιθιοτητας. Ξεκιναει να σχολιαζει απ τα τρέιλερ. Δεν κρατιεται ο ανθρωπος, ειναι ξεκαθαρο. Τρεφεις καποιες ελπιδες οτι μετα θα βγαλει τον σκασμο. ΧΑ ΧΑ (ξανα). ΑΜ ΔΕ(ξανα). Παραλληλα με τους ηθοποιους, σχολιαζει και δεν αφηνει ουτε παυση να πεσει κατω. Τα λεει στην βαρεμενη διπλανη του και γελανε σαν καραγκιοζηδες. Σκεφτεσαι, "αν υπαρχει θεος, ας πνιγουν με τα πατατακια, ας παει λιγη κοκα κολα στους πνευμονες, ας ανοιξει μια καταπακτη κατω απ τις θεσεις τους κι ας χαθουν". Αλλα ο Θεος ή βλεπει το εργο σε καμια θεση πιο κατω ηρεμα -δεν πας να κατσεις διπλα του?- ή θελει να τεσταρει την πιστη σου -ιιινκ ΖΟΝΚ. Εχεις αρχισει να νιωθεις αυτο το γνωστο μυρμηγκιασμα στο κεφαλι σου και δακρυα απελπισιας πανε να βγουν κατω απ τα θρι-ντι γυαλια σου. Εισαι συντονισμενος απολυτα στις βλακειες που λεει ο στοκος με τις γυαλουμπες διπλα σου.

Οταν το βουλωσει, πεφτεις στα γονατα να φιλησεις τη σαπια μοκετα του σινεμα, μεχρι που ακους το πρωτο κρατς και νιωθεις το πατατακι εγκλωβισμενο στα τσαουλια τού αχωνευτου. ΕΚΕΙ, του βγαινει ολο το ΤΑΚΤ. Το τρωει με διαλειμματα καποιων δευτερολεπτων, για να μην ακουστει στην αιθουσα το μανιασμενο αλεσμα της ψημενης πατατας και ενοχλησει. Εσυ ομως διπλα, εχεις αρχισει να ιδρωνεις, γιατι ζεις το μαρτυριο της επομενης μασησιας. Περιμενεις το επομενο κρατς. Και το επομενο. Και οσο περιμενεις, τοσο μπηγεις τα νυχια σου στο καουτσουκ χερουλι της θεσης σου. Το τελευταιο, δεν ειναι κρατς, ειναι νιατς, αφου πλεον η πατατα εχει παπαριασει, μετα το πενταλεπτο που τη φυλαει το σιχαμα του ελεους στο στομα του.

Ολα αυτα τα εφιαλτικα συμβαινουν και εσυ, το μονο που κανεις ειναι να σφιγγεις τα δοντια σου και να ξεφυσας με μενος. Κατι, που δεν ξερω τι, ισως το μπαλετο, τα γαλλικα και το πιανο, σε κρατανε απ το να τον ξεφτιλισεις σε ολη την αιθουσα και να τον πιασεις απ τον λαιμο σαν το κοκορι, μεχρι να σταματησει να καταπινει.

Σε αυτο ακριβως το σημειο, ΑΝ εισαι τυχερος, μπαινει ο τιμωρος. Στις καλες μερες, καθεσαι διπλα στον μαλακα μεν, πισω απ τον τιμωρο δε. Ο τιμωρος, τις περισσοτερες φορες, ειναι μια μεγαλη, ευσωμη γυναικα, με τη φωνη της Σωτηριας Μπελλου και εντονη κολωνια -αυτη, που αν την μυριζεις για πολλη ωρα, μενεις αναισθητος και σου κανουν εξαγωγη χωρις να παρεις πρεφα. Αυτος ο δρακος του καλου, αυτος ο "γεματος" αγγελος με την βαρια μυρωδια,εσκασε με φορα στη γη για να σε προστατευσει. Ειναι ο προστατης του καλου, ειναι το στομα της δικαιοσυνης και το χερι του νομου. Στο πρωτο τσικ που θα κανει ο καφρος, ερχεται ο τιμωρος με βραχνο και επιβλητικο ΣΣΣ(ΓΓΓ)ΟΥΤ! Ο καφρος, επειδη ειναι καφρος, θα συνεχισει. Τοτε, αργα και αποφασιστικα, ο δρακος της δικαιοσυνης και φυλακας της ησυχιας, γυρναει τον παχυ σβερκο του και λεει κουβεντες που ηχουν σαν μουσικη απ τα ουρανια, που χαϊδευουν τα αυτια σου και "λουζει" τον καφρο.

Ο καφρος, επειδη ειναι μια θρασυδειλη κρυαδα με ημι-ανθρωπινη οψη, επιτελους το βουλωνει και λουφαζει κι εσυ δοξαζεις τον τιμωρο, που ειναι η φωνη της φωνης σου και μια πιο τραχια προεκταση του εγω σου, που καθεται επιβλητικα στο μπροστινο καθισμα.

Λογος για να με μισησει ο Δαλάι Λαμα και οι φιλοι του

Τα 26 ολοκληρα χρονια μου, θεωρω οτι μου χουν μαθει πολλα. Κι αυτο γιατι καθομαι και ξοδευω πολυ χρονο να σκεφτομαι -και νουνίζω, νουνιζω, νουνιζω. Μ αρεσει και τη βρισκω, να περναω χρονο με τον εαυτο μου και μονο με τον εαυτο μου και να ζυγιζουμε τα πραγματα, να βρισκουμε τα λαθη, τις αδυναμιες μας, αλλα και τα ατου μας. Να βρουμε ποιο πραγματικα ειναι το νοημα της ζωης.

Μια απ τις επικεφαλιδες που εχουμε βαλει και πιστευουμε ακραδαντα, ειναι "να μην χαλιεσαι για κανεναν και με κανεναν". Δεν ξερω αν φταιει οτι οι γονεις μου καταφεραν να διαμορφωσουν εναν αρκετα ισορροπημενο (γουαου) -και μετριοφρονα (γουαου ΞΑΝΑ)- ανθρωπο ή αν εχω ψηλα επιπεδα "στ'αρχιδισμου" στο DNA μου (παιζει κι αυτο), αλλα δεν με νοιαζει δυστυχως να αποδειξω τιποτα σε κανεναν. Βασει αυτου λοιπον, διαλεγω ποιος μου κανει και ποιος με χαλαει και ετσι πορευομαι. Αν με χαλας, δεν σε βαζω σε μπλακ λιστ οπως η Ατζελα, απλως δεν ασχολουμαι ντιπ.

Ειμαι -οσο κι αν σου φαινεται αδιανοητο απο δω που στα λεω-, ενα αρκετα ευγενικο ατομο. Ευγενικη και δοτικη με τα προσωπα που αγαπω. ΟΜΩΣ με τα προσωπα που δεν παω, ειμαι ενας εφιαλτης. Εχω προβληματιστει, να σου πω την αληθεια, με αυτη μου την αντικοινωνικη, οχι ομως τοσο μισανθρωπίστικη συμπεριφορα, αλλα παντα καταληγω οτι "μωρε καλα κανω, χου κεαρς". Ποιος ο λογος, αν η "φατσα" σου, το attitude σου, ο χαρακτηρας σου ή ο,τιδηποτε αλλο πανω σου δεν μου κανει και μου χεζει τη μερα αναποδα, να κατσω να στο παιξω φιλη ή αρκουδακι της αγαπης??? Θες υποκρισια στη ζωη σου? Οχι. Ε τοτε?

Και για να ειμαι πιο ειλικρινης, δεν με νοιαζει καν τι θες εσυ. Εγω δεν γουσταρω να καταπιεζομαι για να φτιαξω τη μερα κανενος. Δεν θα σε βρισω -εκτος κι αν το πας γυρευοντας- απλως θα σε αγνοησω. Δυστυχως γαμωτο, αυτο ειναι που κανει το πραγμα να κοβει. Αγνοεις καποιον, κι αυτος το παιρνει πατριωτικα. Ετσι λοιπον, ο αλλος σού χωνεται πιο πολυ, εσυ φορτωνεις κι αλλο και μετα, γινεσαι ξυνη. Ωχου μωρε, δεν θελω να ξυνιζω, γιατι γεμιζω ελευθερες ριζες και κανω ρυτιδες στα μουτρα μου.

Γι αυτο λοιπον, ολοι εσεις που δεν παω, ειτε γιατι ειστε ρηχα και ανουσια ατομα, ειτε κομπλεξικα και δηθεν, ειτε γιατι δεν ξερω γιατι και τι στραβο κουβαλατε στα κακοφτιαγμενα κορμια σας, δεν τρεχει τιποτα, πειτε οτι δεν ταιριαζουν τα χνωτα μας -τα δικα σας βρωμανε. Εγω τα χω βρει με τον "σνομπισμο" μου και τους -λιγους και καλους- υπεροχους ανθρωπους που εχω διπλα μου.

Ετσι καπως λοιπον, φιλοι του Δαλάι, ναι, δεν ειμαι ζεν τυπος απο αποψη και ουτε προκειται να γινω ποτε, μονο αν γερασω και το χασω.

Lucky 13

Καλη χρονια!!!

Εφυγε το σκατο12! Επιτελους! Αφου μας αποδεκατισε, αφου στο τσακ αφησε και μερικους πισω, εφυγε! Ελπιζω το 13 να ειναι καλυτερο και να μας αφησει ο,τι νευρα μάς μεινανε απειραχτα. Δεν θα ανεχτω τιποτε απο το 13! Μου χρωσταει πολλα! Ας τα συννενοηθει με το 12 να τα βρουν να τα πατσισουν. Νοτ μαι τζομπ ενιγουει!

Ευχομαι ο,τι καλυτερο σε ολους σας!

Ερχομαι με νεες αναρτησεις!

Σας αγαπω!

Φιλουμπες!

Follow your heart. Or not?

Σιγουρα, καποια αποφραδα στιγμη στη ζωη σου ή ΕΣΤΩ στη ζωη καποιου πολυ κοντινου σου (συγχαρητηρια εισαι ο πιο πληκτικος ανθρωπος στη γη), υπηρξε αυτο το κωλοδιλημματακι. Βρισκεσαι ξαφνικα στη μεση τού πουθενα κουφος και γκαβος και πρεπει να πας δεξια ή αριστερα, χωρις να βλεπεις καθαρα ουτε το ενα, ουτε το αλλο. Ποιο κερδιζει λοιπον, το συναισθημα ή η λογικη? Καλυτερα να περασει ενα αμαξι εκει που στεκεσαι και να σε πατησει να ξεμπερδευεις, παρα να πρεπει να αποφασισεις εσυ, για σενα. Σε νιωθω, αλλα κουνα λιγο το κεφαλι σου και ελα στα συγκαλα σου. Θα στα πιασω καπως απ την αρχη και τα δυο, μπας και ανοιξουν λιγο τα τσιμπλιασμενα, θολα ματια σου και παρεις μια αποφαση.

Παμε στο συναισθημα, που ειναι κι αυτο που σε οδηγησε εδω που εισαι τωρα. Το συναισθημα, που ακομα και στους πιο δυσκοιλιους, ορθολογιστες, κρυοκωλους, θα βγει καποια στιγμη και θα τους τα κανει ολα αναστα ο Κυριος. Μιλαω και για μενα αυτη τη στιγμη, γιατι και γω ανηκω στους ελαφρως συναισθηματικα δυσκοιλιους, αφου τη λογικη την αγαπω και την ακολουθω αρκετα πιστα. Εκει λοιπον που μαζευεις καρπους απ το εδαφος και εχεις τη ρουτινουλα σου, την πληξη σου, αλλα και τους ρυθμους σου, το ηφαιστειο απο απεναντι σκαει χωρις προειδοποιηση -ΓΟΥΙΑΡΝΤ ΧΑ?- και σε παιρνει ο διαολας. Γιου αρ λιτεραλι ον φαιαρ! Εχει παρει φωτια μια καρδια, εχουν παρει φωτια τα μπατζακια σου και ο κωλος σου επισης. Ετσι καπως περιγραφεται αυτο. Πλημμυριζει η καρδια σου, το μυαλο σου, τα ματια σου, ολα μαζι.

Ειναι τοσο εντονο αυτο που νιωθεις, τοσο αδιαχειριστο. Τα αυτια σου βουιζουν, δεν ακουνε τιποτα και κανεναν, μονο αυτο τον διαολο που ηρθε και σου κανε λοβοτομη και εβαλε την ζωη που ζουσες σε καταστολη και ολους γυρω σου στο ψυγειο. Αυτος ο διαολος, που σιγουρα ειναι ο διαολος, γιατι παιζει με την ερμη την ψυχουλα σου και το μυαλο σου. Δεν βλεπεις τη φιγουρα του, γιατι ηδη νιωθεις να ειστε ενα. Ειναι εσυ. Εχει μονο φωνη. Αυτη τη φωνη, που αν την ακουγε η Ζαν ντ Αρκ θα ειχε κρεμαστει απο μονη της ή θα ειχε αυτοπυρποληθει. Αυτη η φωνη που παει σαυτον τον παλλομενο μυ, που λεγεται καρδια και του λεει αστα ολα και ακολουθα εμενα. Τοσο καιρο δεν ζουσες, τωρα ζεις και αν δεν με ακολουθησεις, θα σου τραβηξω τα καλωδια και θα μεινεις στον τοπο. Και εσυ, σχεδον υπνωτισμενος, θες να ακολουθησεις αυτη τη φωνη. Εχεις αποκτησει -πιθανως την ψευδαισθηση, οτι οσο ακους αυτη τη φωνη δεν σε αγγιζει τιποτα, δεν σε στενοχωρει τιποτα, δεν σε επηρεαζει τιποτα. Αλλα αν σταματησεις να την ακους, τοτε μπορεις να τα χασεις ολα. Αυτο το οβερντοουζ συναισθηματων, ηχων, μυρωδιων, εικονων ειναι αυτο που σε παει αλλου, που σε μπερδευει, που σε αποσυντονιζει. Κυκλοφορεις σαν αποβλακωμενος και βλεπεις δρακους και ξωτικα, που ουτε οι LSDιομανεις δεν βλεπουν. Σε καταλαβαινω βρε ταλαιπωρε. Αυτο που περνας ειναι τοσο ωραιο, αλλα και τοσο δυσκολο. Μεσα στη ρουτινα σου ηρθε καποιος και σε σηκωσε λιγο πιο ψηλα απ την πραγματικοτητα. Καποιος που σε κανει να βλεπεις τα παντα αλλιως, απο ψηλα, πιο εντονα, πιο ζωντανα. Ομως η βαρυτητα παντα -σε τουτο τον πλανητη τουλαχιστον- νικαει. Δεν μπορεις να αιωρεισαι για παντα. Καποια στιγμη θα πατησεις παλι χωμα και μπετον. Κι οσο πιο πολυ εχεις μεινει στον αερα και οσο πιο ψηλα εχεις παει, τοσο πιο πολυ θα πονεσεις οταν προσγειωθεις.

Ειναι κατι σαν αναγκη του ανθρωπου να εξιδανικευει. Ειμαστε απο φυση αισιοδοξα πλασματα, αλλιως δεν θα χαμε μεινει ουτε οι μισοι με τοσα που τραβαμε. Ειναι ευκολο λοιπον να παρασυρθουμε, οταν οι συνθηκες ειναι ευνοϊκες και να ντυσουμε με ακομα πιο ωραια συναισθηματα μια ηδη ωραια στιγμη, εναν ωραιο ανθρωπο, μια ωραια κατασταση. Ειναι σαν να συναντας κατι ιδιαιτερα δυσευρετο και να το αγκαλιαζεις με ολο σου το ειναι. Ολο αυτο το οβεργουελμ ομως, ειναι ενας μηχανισμος των συναισθηματων μας. Συναισθηματα ειναι, συναισθηματικα φερονται. Ομως δεν εχω δει πολλους να ζουν και να επιβιωνουν τρωγοντας συναισθηματα. Γιατι τα συναισθηματα ειναι πολυ μπασταρδα στον τροπο που βγαινουν και χανονται. Ερχονται με φορα, τα μαμάνε ολα και μετα, οταν σου παρουν ο,τι εχεις, οταν εχεις στραγγιξει, σαφηνουν γυμνο σε μια ερημια ενα βραδυ (βλ κατηφορο), και χανονται. Και εκει ειναι που σταματαει διπλα σου με αλαρμ η λογικη και σου λεει "Με ξεχασες ε? Παρτα μαλακα!" και τιναζει το μαλλι και φευγει ΚΥΡΙΑ. Γιατι η λογικη ειναι παντα κυρια. Ποτε δεν πεφτει χαμηλα, ποτε δεν χανει το μυαλο της και την αξιοπρεπεια της. Δεν σου ειπα βεβαια να την καβαλησεις και να φυγεις παιρνοντας κεφαλια στο ονομα της και οποιον παρει ο χαρος. Απλως μην την αφηνεις ποτε στην ακρη, γιατι μετα θα ρθει με το μαμαδιστικο "εγω στα λεγα", αλλα πλεον θα ειναι αργα.

Αρα λοιπον, ωραια ολα αυτα που ζεις, ωραια ειναι να αποκτας φτερα και να πετας, αλλα επειδη σου λαχε να σαι ανθρωπος και οχι το πουλακι τσιου -ιναφ ιζ ιναφ με δαυτο-, προσπαθησε να ζυγιζεις λιγο ο,τιδηποτε υπεροχο, αναπαντεχο, ανεξελεγκτο σού συμβαινει, φερε κοντα τα συναισθηματα με τη λογικη και dont follow your heart,γιατι δεν εισαι σιγουρος οτι αυτο που σου μιλαει ειναι οντως η καρδια σου ή η φωνη καποιου αλλου.

Ντυσου προχειρα και βγαλε το -κοκκινο- κραγιον σου

Οκ, ολες οι γυναικες αγαπανε τα κραγιον. Για μενα το κραγιον εχει περασει στο επιπεδο της εμμονης. Δεν ειναι τοσο να το φοραω, οσο το να παιρνω οσο πιο πολλα μπορω. Η μακ πρεπει να ναι περηφανη για το θυμα της -εμενα. Παιζει με τις αποχρωσεις, εναν τονο πανω, εναν τονο κατω και μενα με πιανει η καταναλωτικη μου μανια και θελω να τα μαζεψω ολα. Ναι, γιατι αυτο το ροζ ειναι του φλαμινγκο, το αλλο του σαπιου μηλου, το παραλλο το μπεϊμπι πινκ και παει λεγοντας. Ολα τα καταραμενα εχουν το δικο τους ονομα και με φωναζουν να τα παρω σπιτι. Καπως ετσι, πολλες πεφτουν και στην παγιδα του κοκκινου κραγιον. Μεγαλη παγιδα! Και θα σου πω γιατι.

Ας ξεκινησω με τον βασικοτερο λογο, που ΔΕΝ πρεπει να το βαλεις. Αν εχεις γκομενο και εισαι παθιαρα γυναικα, θα σου λεγα να το αφησεις στην ακρη. Φευγεις φαμ φαταλ και γυρνας τζοκερ. Πολυ κακη ιδεα να πιαστειτε στα φιλια. Μπορει να ειναι ακρως ξεσηκωτικο, αλλα καταληγετε και οι δυο σαν τον Ροκι Μπαλμποα, μετα απο πολυ ξυλο. Παυει να ειναι ωραιο αυτο το κοκκινο πασαλειμμα, που μοιαζει με εξανθημα γυρω απ το στομα και τα σαγονια σας.

Επισης, αν εχεις πολυ μεγαλα χειλια και ειναι και ασχηματιστα, αστο να παει, αστο. Πας να τα σχηματισεις, τα βγαζεις ακομα πιο εξω, φτανεις στο σαγονι και λες οπα, κατεβηκα πολυ, γυρνας στα χειλια και το σαγονι εχει μεινει κοκκινο, γιατι ειναι και ανεξιτηλο το γαμιδι. Εισαι λοιπον σαν κακεκτυπο της γνωστης φουσκωτης κουκλας των σεξ σοπς. Οποτε, χεστο παλι.

 Αν καπνιζεις, ξανασκεψου το. Αυτο το κοκκινο που μενει στο φιλτρακι, μαζι με κομματακια, που ειναι σαν να αφηνεις την πετσα σου παντου, ειναι μεγιστη αηδια. Εισαι σαν κατι παλιες γεροαγγλικουδες με κοκκινα σουφρωμενα χειλια και κατακιτρινες μασελες, που εκαναν κλακ κλακ τα δοντια, τα ουλα, τα σαλια και δεν ξερω τι αλλο. Τα τσιγαρα στο τασακι ειναι σαν χρησιμοποιημενα ταμπον και δικαιολογημενα μπορει να φυγει η παρεα σου και να σε αφησει μονη σου εσενα και τα κοκκινα χειλη σου.

Βαλε περιγραμμα! Κοκκινο κραγιον χωρις μολυβι, ειναι σαν να εβαλες τον αλληθωρο ανηψιο σου να ζωγραφισει στα μουτρα σου με τα ποδια. Αυτο που λιγο πιανεις μουστακι, λιγο επιστρεφεις στα χειλη, δεν ειναι ωραιο,μπιλιβ μι. Οποτε αν λυσσας να το βαλεις, γιουζ ιτ.

Αν θες κοκκινο, παρε ΜΑΤ (το ruby woo της MAC, ειναι ο,τι καλυτερο μπορεις να εχεις σε κοκκινο, ειναι τοσο ματ, που γυμναζεις τους μυς της παλαμης για να μπει). Μη διαλεγεις αυτα τα φανταχτερα τα γκλοσι, μη βαλεις πανω τιποτα λιπ γκλοσια και αηδιες, γιατι θα καταληξει να σταξει μεχρι το πηγουνι σου, θα πασαλειφτεις, θα βαψεις δοντια και θα ναι σαν να δαγκωσες συκωτι πριν βγεις.

Και παμε σε σενα, που και σου παει, γιατι βρηκες το σωστο τονο και το βαζεις και σωστα. Παρτο μαζι σου καμαρι μου και ανανεωνε το. Τοσες φορες πας τουαλετα, ουτως η αλλως, δεν βαραινει. Κρατα το και βαζε το οταν ξεθωριαζει, γιατι αυτο που μενει γυρω γυρω κοκκινο και στη μεση μια ξεθωριασμενη φαση, εισαι σαν να χεις παθει εγκαυμα και μολις ξεκολλησες το κάπαλο. Σκετη αηδια δηλαδη, μια εικονα που απεχει μιλια απ το "σεξυ" που πας να μας πλασαρεις.

Και τελος, ολες, μα ολες, μα ΟΛΕΣ που το βαζετε το ρημαδι το κατακοκκινο, για σειφ επιλογες, βαλτε το με μαυρες ή ασπρες ή τιποτα σε τζιν μπλουζες, για να στε σιγουρες. Με κατι φουξια που το βλεπω να κυκλοφορει ή με κοκκινο (εισαι η κοκκινη λαιλαπα και δεν ντρεπεσαι να το φωναξεις) ή με κατι τσιρκοπολυχρωμα, ΟΧΙ. Ποτε. Εισαι γελοια και κακογουστη.

H αποκαθηλωση

Η φαση της κοκεταριας εχει περασει σε ενα αλλο σταδιο ναουαντειζ! Βγαινει ο καθε χριστιανος στη γυρα να γνωρισει καμια και τρεμει το φυλλοκαρδι του αν θα πεσει σε ριαλ χιουμαν μπιιν ή σε κανα κατασκευασμα του Στεπφορντ. Αυτη που ειναι, μπορει να μην ειναι αυτη που βλεπεις να ειναι. Ειναι τρομακτικο, δεν ειναι αστειο. Και το κακο τωρα ειναι ότι, με τα τεραστια βηματα της "τεχνολογιας", στον τομεα γυναικα, αυτα τα σουλουπωμενα υβριδια κυκλοφορουν ελευθερα και στο φως του ηλιου, ενω παλια σκαγαν μυτη το βραδυ.

Και παλιοτερα, εδω που τα λεμε, ηταν καπως πιο απλα τα πραγματα, αλλα παρολα αυτα γινοταν θεμα. Ειναι το "κοιμηθηκα με κουκλα, ξυπνησα με πανουκλα". Κι ολα αυτα επειδη η κακομοιρα εβγαζε κανα τονο μεικ απ, ριμελ και χαλαγε η μπουκλα. Ξυπναγε λοιπον ο υπερβολικος διπλα και αλαλαζε "Ποια εισαι εσυ???" και καλα... Σιγα ρε φιλε, δεν περασες στο face off zone το βραδυ, ας χαλαρωσουμε λιγο να ουμ! Τοτε ναι, τερμα υπερβολικοι ολοι σας και γι αυτο καλα να παθετε τωρα, που κοιμαστε με την ριαλ Φρανκενσταιν γουαιφ! Τωρα, ερχομαι να σας συμπονεσω.

Βγαινεις βρε κατακάη, με δαυτη που βλεπεις και λιωνεις ραντεβου και δεν πιστευεις στα ματια σου, ουτε καν στον εαυτο σου που χτυπησες τετοιο κομματι! Την εχεις πνιξει στα κοπλιμεντα και αυτη ειναι καπως "ελα ενταξει, υπερβαλλεις"... Και ομορφη και ταπεινοφρων. Μα καλα τι τυχη ειναι αυτη, τραβα παιξε κανα λοττο. Δεν κρατιεσαι με τιποτα, θες να ξυπνησεις μαζι της. Να ανοιγεις το ματι και να σου φτιαχνει η μερα. Να φωτιζεται ολο το δωματιο απ την ομορφια της. Την παρατηρεις σχολαστικα απο πανω μεχρι κατω και τα χει ολα τελεια. Ε νταξ, παιζει και να σαι πολυ γαματος και μπραβο σου.

Την καταφερνεις επιτελους και πατε σπιτι σου. Εχεις χεστει απ τη χαρα σου και την ανυπομονησια σου. Καθεσαι και την παρατηρεις τύφλα απ τον ερωτα, με την πιο αποβλακωμενη και γελοια φατσα του κοσμου, να αφηνει σιγα σιγα τα πραγματα της στη ροτοντα, διπλα στο κρεβατι. Αφηνει την τσαντα της, βγαζει το σακακι, βγαζει και τα 25ποντα. Α, ειναι λιγο πιο κοντη, αλλα ενταξει, κοπελα ειναι, τακουνια φοραει. Βγαζει τη φουστα, βγαζει το καλσον. Ψωμακια? Ειχε ψωμακια? Μα, πώς, τι εγινε? Το κορσο-καλσον Χουντίνι πηρε μαζι του και το σωμα τής Σιντι Κροφορντ. Οκ, δεν τρεχει και τιποτα, οι γυναικες με καμπυλες ειναι καλυτερες, μη σου πω. Παει στο σουτιεν. Ωπ απ, τι, μα τι ειναι αυτα τα ζελεδενια κουφαρια σουπιας που επεσαν στο πατωμα? Πού πηγε το στηθος αδερφε? Αυτο ομολογουμενως ηταν αγριευτικο θεαμα, αλλα ας παει στα κομματια, τωρα του πουστη θα ξαπλωσει, δεν εχει μεινει τιποτα αλλο να βγαλει. Μουχαχα. Γελιεσαι. Γυρναει στα μουλωχτα, κανει ενα κλακ-κλακ-κλακ και αφηνει ενα μαλλιαρο πραγμα στο κομοδινο, σαν ψοφια γατα. Τι στο καλο, μαλλια??? Εβγαλε μαλλια?! Ναι. Εβγαλε μαλλια, αλλιως το λες και τρεσα. Και να λες παλι καλα που το βγαλε μονη της και δεν σου μεινε στα χερια να παθεις κολπικη μαρμαρυγη. Εχεις μεινει με γουρλωμενα ματια, τραβηγμενος στην ακρη του κρεβατιου με το σεντονι αγκαλια, γιατι φοβασαι οτι εχει ερθει η ωρα που το πλασμα διπλα σου θα βγαλει δοντια και φτερα στην πλατη και θα σου πιει το αιμα μεχρι αιμοπεταλιου. Κοντα επεσες, γιατι συνεχιζει την αποκαθηλωση. Ξεκολλαει τα βλεφαρα, βγαζει τα μπλε ματια και χανει και ενα νυχι στην πορεια αυτης της μαγευτικης φασης. Τραβαει καμια δεκαρια ξεβαφτικα μαντηλακια και τριβει κανα 20λεπτο τη μαπα να φυγουν οι τερακοτες και τα υπολοιπα στρωματα που εχουν φωλιασει στους πορους. Πλεον δεν ειναι μαυρισμενη, πλεον τα χειλη της ειναι σαν σχισμη για κερματα και εσυ εισαι πλεον ημιλιποθυμος να βλεπεις θολα το τρανσφορμερ διπλα σου, που ηρθε να σου κανει σιγουρα κακο.

Τωρα μαλιστα. Τωρα, μπορεις να αλαλαξεις και να φυγεις τρεχοντας για να σωθεις απ αυτον τον δαιμονα που εσυρες στο δωματιο σου.

A matter of immaturity

O ανθρωπος εχει μια εμφυτη ταση να προκαλει την τυχη του, να παιζει μαζι της, να την φτανει στα ορια της, για να δει ποσο τεντωνει αυτο το σχοινι. Οταν ρισκαρει, οταν κανει κατι μη αποδεκτο για καποιους, η αδρεναλινη του ανεβαινει στα υψη. 80% αδρεναλινη, 20% φοβος/αγωνια. Αυτα τα καταραμενα ποσοστα, προβλεπουν την επαναληψη της μαλακιας. Οταν τη γλιτωσεις μια, αισθανεσαι τυχερος. Τη δευτερη ακομα πιο τυχερος. Την τριτη απλως κωλοφαρδος και υποσχεσαι στο Θεο σου, οτι ειναι η τελευταια. Την τεταρτη μπορει να τη σκαπουλαρεις στο παρα τσακ. Αν συνεχισεις να τραβας την τυχη σου απ τα αυτια, θα βρεθεις κατω απο τα ζαντολαστιχα της, οπως τα γατια που παιζουν ρωσικη ρουλετα και καταληγουν χαλκομανια. Γιατι ομως συμβαινει αυτο?

Αρχικα, η εμμονη στο "τζιζ κακα" πηγαζει, ως απωθημενο, απ τα παιδικα μας χρονια. Οταν ακομα δεν ειχες φτυσει τα πρωτα σου δοντια και επιανες το ματι της κουζινας, ενω η μανα εκραζε "ΜΗΗΗ". Εσυ ομως το πιανες. Καιγοσουν, εκλαιγες, χτυπιοσουν μετα, αλλα το πιασες το ρημαδι. Το πιασες και την εσκασες τη μανα. Καηκες κι ολας, αλλα την εσκασες. Τραβηξες την προσοχη της μικρε παρταλακο. Τωρα μπορει να εμαθες και να μην πιανεις τα ματια της κουζινας, ομως εχεις βρει εκατο ακομα "οχι" και "μη" της μανας, της αδερφης, της φιλης, της γκομενας, που τα μετατρεπεις σε "κρυφο-ναι" και χαιρεσαι μονος σου. Ξερεις οτι κάνεις το αντιθετο απο αυτο που προσδοκουν απο σενα, κι αυτο και μονο αυτο, σε κανει να χαρεις και να επιβεβαιωσεις οτι δεν εισαι ενα αβουλο κομματι κρεας.

Το "κρυφο-ναι" σου, για να μπορεσει να επιτευχθει με επιτυχια, προαπαιτει μια υπουλη, κρυφη οργανωση, που σε ξεσηκωνει και σε τρελαινει! Στηνεις τον δικο σου, μικρο "φονο", που κανείς δεν πρεπει να καταλαβει τον Γιαννη τον Φονια. Εισαι ο τσιφ του παιχνιδιου σου και πετας την σκουφια σου για να το στησεις τοσο καλα, που δεν θα σε πιασει κανεις.

Ο φοβος. Ο φοβος μη σε καταλαβουν. Αυτος ειναι που τρεφει και δυναμωνει το δημιουργημα της "αμαρτιας" ή ατασθαλιας σου. Ο φοβος που επιστρατευει την αδρεναλινη για να μπορεσει να τα βγαλει περα, χωρις να μεινει απο λαστιχο. Ο φοβος οτι αν αποτυχεις, γκρεμιζεις εμπιστοσυνη. Κυριως εμπιστοσυνη και μετα ολα τα αλλα. Παιζεις με τον εαυτο σου, υποθηκευεις τα θετικα σου συναισθηματα και κανεις ντου σε ενα μικρο χαος, σαν μανιακος.

Ολα αυτα, συνηθως την πρωτη φορα, λειτουργουν ρολόι. Ρολόι γιατι ειναι η πρωτη φορα και ολα δουλευουν στο φουλ τους. Εκει ειναι η παγιδα. Αντι να σταματησεις εκει, εχοντας παρει τη γευση αυτης της τρελας, θες να συνεχισεις να τη ζεις. Οι προσεκτικες κινησεις, οι λεπτοι χειρισμοι, οι ακριβεις υπολογισμοι, γινονται δημοσιοϋπαλληλιστικη ρουτινα. Η ρουτινα φερνει ενα μπουσουλα και ο μπουσουλας λαθη. Και ενω εχεις μαθει καλα να τραβας το τραπεζομαντηλο και να τα αφηνεις ολα πανω ανεπαφα, χωρις να παρει κανεις χαμπαρι οτι το τραπεζομαντηλο λειπει, καποια στιγμη τα κανεις ολα ρημαδιο. Πετας κατω ολα τα γυαλικα και τις πορσελανες και μενεις μονος σου με το τραπεζομαντηλο στα χερια να κοιτας τα συντριμμια σου και τους αλλους να απομακρυνονται.