Beware of the Driver

Σου παραθετω το παραπανω βιντεο, για να μπορεσεις λιγο να κανεις εικονα τη σχιζοφρενεια μου στο τιμονι. Για να καταλαβεις, οτι αυτο που ειμαι καθημερινα, δεν εχει τιποτα να κανει με τον οδηγο που βλεπεις μεσα στο αγαπημενο μου σμαρτ. Μεσα εκει, βριζω χειροτερα κι απ τον πιο αθυροστομο λιμενεργατη, βρισιες που δεν γνωριζα καν οτι υπηρχαν. Αποκταω δυναμεις υπερφυσικες, που μπορω να βαλω κατω και τον πιο γεροδεμενο και να τον σαπισω στις σφαλιαρες. Οταν βγω, γινομαι παλι ΕΓΩ.

Αυτο το βιντεακι, ηταν απο τα αγαπημενα μου, οταν ημουν μικρη. Τοτε, που ο μπαμπας μου μου μαζευε ολα τα κλασικα του Ντισνεϊ και μου τα εγραφε σε κασσετες, για να τα βλεπω και να με διασκεδαζουν -κυριως στο φαγητο.

Μου φαινοταν περιεργο και ανεξηγητο, πώς αυτος ο πραος κατα τ΄ αλλα ανθρωπακος, μεταμορφωνεται σε τετοιο διαολο, οταν μπαινει στο αμαξι. Περιεργο, αλλα και ελκυστικο. Παρουσιαζε απο τοτε μεγαλο ενδιαφερον το "διχασμενο" της υποθεσης.

Και πριν βιαστεις να κατηγορησεις αυτο το συγκεκριμενο καρτουν, για το μαυρο χαλι που γινομαι τωρα που μεγαλωσα στο τιμονι, θα σου πω, οτι μαλλον το χω κληρονομησει απο τον μπαμπα μου. Και ο μπαμπας μου οταν οδηγαει, καπως ετσι γινεται, αλλα καθολου αδικαιολογητα με ολους αυτους τους κρετινους που κυκλοφορουν καθημερινα στους δρομους. Οποτε, μπορουμε να υποθεσουμε οτι κανεις δεν πηρε τιποτα απο κανεναν και απλως τα νευρα μας ως οδηγοι, εχουν γινει τοοοσο λεπτες κλωστουλες, που ΣΠΑΝΕ.

Θα σου πω καποια μικρα τεκτενομενα των δρομων και υστερα, μπορεις να αποκαλεσεις εμενα τρελη ή τους αλλους τελειωμενα ηλιθιους.

Υπαρχουν λοιπον οι οδηγοι, που πιανουν δεξά και πανε χα λα ρα. Οκ, δεν ειπε κανεις να τρεχεις σαν παρανοϊκος σ' αυτη τη λωριδα, ομως δεν σου λεει και κανενας ΚΟΚ να πηγαινεις με 10km/h. Του παιζεις του γελοιου φωτα, αλλα δεν καταλαβαινει Χριστο! Του κορναρεις, τιποτα. Πας να τον προσπερασεις και τον βλεπεις να κινειται κι εκεινος αργα - αργα, σχεδον αερικα, προς την μεσαια, διχως φλας, διχως τιποτα. Οταν εχεις φτασει στο σημειο να θες να περασεις απο πανω του, γιατι δεν του αξιζει ουτε να οδηγει, ουτε να ζει, το ενστικτο -και μονο αυτο- της αυτοσυντηρησης, τον παει παλι δεξια, αλλα ΠΑΝΤΑ ΑΡΓΑ. Περνας απο διπλα μανιασμενα και βλεπεις τα μουτρα του ηλιθιου, που ειναι τερμα ηλιθια και κραταει τσιγαρο, καφε, κινητο και ειναι στο τσακ να αρχισει να λυνει και σταυρολεξα. !@#$%^&

Υπαρχουν οι αλλοι, οι "γρηγοροι". Ή αλλιως, καγκουρες. Αυτοι που εχουν λανσαρει τα διαστημοπλοια στους δρομους. Αυτοι με τα μπλε φωτα απο κατω, απο πανω κι απο το πλάι. Αυτα τα φωτα που σε μαγνητιζουν να τα κοιτας σαν τις μυγες το φως. Εχουν μπουρι ΣΙΓΟΥΡΑ, ή ακομα και μπουρια, στο μεγεθος της σκουπας που καθαριζουν οι υπαλληλοι του δημου τα παρκα. Εχουν αεροτομες, οπου χωραει να μπουν και φιμε τζαμια -ισως κατα βαθος να ντρεπονται κι αυτοι οι ιδιοι για το καρναβαλι που κυκλοφορουν. Αυτοι οι "δαιμονες" της ασφαλτου, ειναι μη θελησουν να απογειωσουν το μπατ μομπιλ τους. Σε πλησιαζουν τοσο κοντα απο πισω, που σχεδον βλεπεις τις τσιμπλες στα ματια τους. Σου αναβοσβηνουν τα φωτα, εσενα, που πας ΚΑΝΟΝΙΚΑ, αλλα δεν τα βλεπεις, γιατι εχουν κολλησει πανω στα δικα σου φωτα. Σε βαζει ο διαολος τοτε και λες "οχι βρε πουστη, δεν θα περασεις" και αυτος εχει αρχισει ηδη τα τζαρτζαρισματα απο πισω. Εχει ολο το περιθωριο να σε προσπερασει απο οπου θελει, αλλα ΟΧΙ, θελει να σου δειξει τι μπορει να κανει το τσιρκο με τις ροδες που οδηγει. !@#$%^&

Ειναι οι παππουδες. Οι παππουδες και οι γιαγιαδες που ΥΠΕΡΛΑΤΡΕΥΩ κατα τα αλλα, αλλα εκει, κανουν του κεφαλιου τους. Εισαι στο φαναρι και ο μπροστινος, οταν αναψει το πρασινο ξεκιναει μεν, αλλα δεν παει μπροστα, ερχεται πισω σε σενα. Πατας κορνα για να προλαβεις το στενο τετ α τετ σας. Σταματαει. Αλλα δεν παει ουτε μπρος, ουτε πισω πια. Μενει ακινητος και προσπαθει να καταλαβει τι συμβαινει. Γιατι το μηχανημα δεν υπακουει. Ειναι πολυ πιθανο να φορανε ακουστικο βαρυκοϊας και οι δυο. Και ο παππους και το αμαξι. Εκει ειναι το λιθαλ γουιπον που συναντας μπροστα σου. Τα μικρα εγκεφαλικα αρχιζουν και εξαπλωνονται και σε σενα και στον πισω σου και στον παραπισω σου, που ολοι σας εχετε ρουφηξει τα απαυτα σας απο τον κινδυνο θανατο μπροστα. Τον προσπερνας, βλεπεις οτι ειναι παππους... Και δεν εχει !@#$%^& γιατι εκει και μονο εκει εισαι ψυχοπονιαρης οδηγος. Παιρνεις τηλεφωνο ομως τα παιδια, τα εγγονια του και ενα ταξι, για να παψει να βγαινει παγανια αυτος ο Χαροντας.

Ειναι οι γκαβοι των σηματων. Αυτα τα απολειφαδια, που δεν τηρουν σημα για σημα και πονανε τα χερια σου απο τις μουτζες που ριχνεις και χτυπας τζαμια και ταμπλω. Αυτα τα αποβρασματα, που παραβιαζουν ενα στοπ ΝΑ και οταν τους βρισεις, σου ζητανε τον λογο. Και μετα? Σου ζητανε τον λογο οι συγγενεις που τον σκοτωσες. !@#$%^&

ΚΑΠΟΙΑ "Ν". Το τονιζω το ΚΑΠΟΙΑ. Τα "Ν" τα σεβομαι. Τα σεβομαι οταν το "Ν" ειναι ΝΕΟΣ οδηγος. Οχι οταν ειναι υπο την επηρεια ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ οδηγος. Εχω συναντησει "Ν" που πανε οπως πανε, τηρουν ολα τα σηματα, πανε αργα, αλλα δεν ενοχλουν κανεναν. Εχω συναντησει ομως και "Ν" που μαλλον εχουν παρει βαρβιτουρικα με σφηνακια γουισκεϊ και χαραζουν οχταρια στην ασφαλτο, χωρις φλας και χωρις ελεος. Αυτα τα "Ν" που η επομενη τους κινηση ειναι ενα αινιγμα, ενα μυστηριο. Που μπορει και να πεταξουν. Παρατηρημενα, παντα διπλα στα επικινδυνα "Ν" ειναι μια ακομα πιο επικινδυνη "Ν" μάνα, που δινει οδηγιες, μαλλον για το πώς θα στειλουν μαζι, ολους τους υπολοιπους οδηγους στα δεντρα. !@#$%^&

Τελος, ειναι και τα ΤΖΙΠ. Τα τζιπ, που κρυβουν μια νεοπλουτη κυρατσα που νομιζει οτι εχει μπει σε τανκ και παταει οτι κινειται ή του κομπλεξικου "μικρομοριακου" αντρα της, που εχει το τζιπ για επεκταση αυτου που του λειπει. Και παλι τονιζω, αναφερομαι σε αυτες τις δυο κατηγοριες κατοχων τζιπ -γιατι υπαρχουν και οι νορμαλ. Ειναι αυτοι, που κανουν οοοο,τι θελουν. Που ειτε ειναι σπιτι αραχτοι στον καναπε και ξυνονται βλεποντας τολμη και γοητεια, ειτε ειναι στο αμαξι και οδηγουν, εχουν την ιδια σκατοφατσα και τα ιδια αντανακλαστικα και προσοχη. Αυτοι, ειναι τυποι που δεν υπολογιζουν τιποτα. Ειχαν λεφτα και πηραν το τζιπ (με γεια τους, με χαρα τους), και κανουν λες και αγορασαν μαζι δρομους και πεζοδρομια. Αυτους θα τους συναντησεις παντα παρκαρισμενους σε διαβασεις πεζων και σε θεσεις αναπηρων. Ειναι οι εξυπνοι, που βρηκαν μια τοσο καλη θεση, ενω ολοι εμεις, οι υπολοιποι μαλακες, προσπερασαμε και παρκαραμε σχεδον σπιτι μας. !@#$%^&

Μετα απο αυτα τα λιγα, για να μην σε κουρασω και πολυ, γιατι εχει κι αλλα, βγαλε τα συμπερασματα σου για το "καθως πρεπει" προφιλ, που διατηρω ως οδηγος. Και βαλε καλα στο κεφαλι σου, οτι ποτε δεν πρεπει να υποτιμας μια μικροσωμη γυναικα οδηγο, γιατι τα νευρα την κανουν Ηulk.

Mirror mirror on the wall...

Η ομορφια ειναι ενα θεμα, που εχει παρει περιεργες διαστασεις, στους χαλεπους κατα τ΄αλλα καιρους που ζουμε. Το νιστερι δουλευει πιο πολυ απ το πιρουνι. Εχουν μπει ολοι σε ενα περιεργο τριπακι  να βαζουν χειλη, να βαζουν στηθη, να βγαζουν στηθη, να βαζουν μυτες, να βγαζουν μυτες, να ανεβοκατεβαζουν κωλους. Του κωλου ιστοριες δηλαδη. Με το μπαρντον. Υπαρχει το προτυπο της αρτιοτητας. Το αρτιο, αψεγαδιαστο προσωπο και σωμα. Αυτο που εξαλειφει καθε στοιχειο διαφορετικοτητας και μας κανει ολους ιδιους. Με γαλλικες μυτες, στηθη DD και κωλους που κοιτανε τον Θεο.

Ολοι μπαινουν στον πειρασμο, κατα καιρους, να βρουν ΚΑΤΙ που θα αλλαζαν. Μπουρδες. Οπως σου μπαινει στο μυαλο βγαλτο. Αν μπεις στον χωρο αυτο, θα βγεις καπως σαν την Ντονατελλα Βερσατσε. Και αυτο δεν το λεω για καλο. Εκτος κι αν θες να πρωταγωνιστεις στα γευματα των πιτσιρικιων, για να τρωνε τη ρημαδα τη φακη.

 Μπορεις να σταματησεις να διαβαζεις, ΜΟΝΟ  αν μοιαζεις καπως ετσι...
  ...τότε, εχεις καθε δικαιωμα να παρεις τον πλαστικο χειρουργο και να κοιμαστε αγκαλια, ή να κυριευσεις τον κοσμο ως ενας σωστος, με τα ολα του διαολας.

 Αν λοιπον δεν ανηκεις στην παραπανω κατηγορια, ακου τι κανει εναν ανθρωπο πραγματικα ομορφο. Το μεσα σου, καθρεφτιζεται στο εξω σου -και οχι με το ινσάιντ ουτ που απεικονιζεται στο παραπανω πλασμα.  Αν μεσα σου εισαι "πλουσιος", εισαι ενας πανεμορφος ανθρωπος.

Η εξυπναδα ειναι το Α και το Ω -για μενα παντα-, στο να κανει εναν ανθρωπο ελκυστικο. Η εξυπναδα και η σπιρταδα. Ο εξυπνος ανθρωπος λαμπει απο χιλιομετρα. Η εξυπναδα δεν μετραει πτυχια και σπουδες. Εχει να κανει με τις στροφες που παιρνει το μυαλο. Με το ποσο ανοιχτο ειναι ενα μυαλο, με το ποσο βαθια μπορεις να κολυμπησεις στο μυαλο του αλλου. Δεν υπαρχει τιποτα πιο συναρπαστικο, απ το να ανακαλυπτεις συνεχως καινουργιες πτυχες καποιου. Να μιλαει και να το βουλωνεις, γιατι θες να μαθεις πολλα περισσοτερα, απο αυτα που ηδη ξερεις. Ο εξυπνος παιρνει τους περισσοτερους ποντους. Ο ηλιθιος παιρνει ασσο και πεθαινει, ακομα κι αν τα χαρακτηριστικα του αγγιζουν την τελειοτητα -οπως λεει και ο πανελληνιος (σ)Τοκος.

Το χιουμορ ερχεται στην συνεχεια. Αν εισαι πανεξυπνος, εχεις και ωραιο χιουμορ. Ανθρωπος χωρις χιουμορ, ειναι κατι σαν το σπιτι διχως Γιαννη και προκοπη δεν κανει. Το χιουμορ δινει πολλους ποντους. Το "κακο" (ιβολ)  χιουμορ δινει περισσοτερους. Παρ ολα αυτα, ο καθενας εχει τη δικη του αισθηση του χιουμορ, οποτε περι ορεξεως, κολοκυθοπιτα.

Η εντονη προσωπικοτητα. Οταν λεω προσωπικοτητα, σαφως συγκαταλεγονται και τα παραπανω που ανεφερα, ομως δεν ειναι μονο αυτα. Ειναι αυτο που εκπεμπεις. Ειναι το ποσο γερα και καλα πατας στα ποδια σου, ποσο ακαβαλητος και ποσο ακομπλεξαριστος εισαι. Ειναι η αυτοπεποιθηση που εχεις, γιατι σε αγαπας και εισαι ευχαριστημενος με αυτο που εισαι, που εσυ ο ιδιος εχτισες να εισαι. Σε κανει γαματο ανθρωπο, το να μην εχεις χαζα απωθημενα. Το να εχεις καταφερει αυτα που ηθελες και αγαπας ακομα και τις αποτυχιες σου. Προσωπικοτητα ειναι και η αυρα σου. Η διαθεση σου.

Η διαθεση σου. Αυτο ειναι το επομενο. Οταν εισαι καλος και χαρουμενος ανθρωπος, εισαι και ομορφος. Καλος, δεν εννοω μαλακας, εννοω καλοσυνατος. Η καλοσυνη ζωγραφιζεται στο προσωπο. Το να εχεις ενα χαμογελο που μιλαει και λεει τα ωραιοτερα πραγματα, που μπορουν να ειπωθουν, χωρις να πεις λεξη. Ωραιο σε κανουν τοσα πολλα. Η ενεργεια σου, ολο σου το ειναι, ολες οι μοναδικες πλευρες σου, τα καλα σου, τα κακα σου, ολα αυτα που εχεις δεμενα μεσα σου με αγαπη.

Η εξωτερικη εμφανιση, ειναι απλως το περιτυλιγμα, που θα σε κανει ελκυστικο στα πρωτα λεπτα και μετα δινει την πασα σε ολα τα υπολοιπα. Αυτα πρεπει να κοψεις και να ραψεις αναλογα. Ασε τα αυτια σου ησυχα...

Εξι σταγονες νερο

Ξυπνας απο τη ζεστη, με το στομα στεγνο, τσαρουχι, να κολλαει απ την αφυδατωση. Τα ματια σου εχουν ξεραθει και εχουν γεμισει σκονη. Τι σκονη ειναι αυτη? Τσουζει και σε διψαει ακομα πιο πολυ. Μα καλα, που βρισκεσαι και υπαρχει τοση ξηρασια? Στην ερημο? ΝΑΙ, στην ερημο. Ερημε! Εισαι κατω απο τον καυτο ηλιο, που σε εχει γεμισει εγκαυματα. Εισαι αθλιος, ταλαιπωρημενος και εξουθενωμενος. Πώς βρεθηκες εκει? Ο ηλιος σε εχει ζαβλακωσει και εχεις παθει λαλάκα. Εσυ ξεκινησες για μια ανεπαναληπτη περιπετεια και εχεις καταληξει χαμενος και καμμενος, με ενα παγουρι, με εξι σταγονες νερο. Σκετη απελπισια.

Σε ειχε κουρασει η υγρασια. Σε ποναγαν τα κοκκαλα και γκρινιαζες, δεν την απολαμβανες. Ειχες μπουχτισει με το νερο και ηθελες να κανεις μια τρελα. Ετσι καπως αποφασισες να την κανεις για την ερημο. Εκει θα περνουσες διαφορετικα. Ηθελες να το δοκιμασεις, να αποδειξεις οτι μπορεις και χωρις τοσο Η2Ο. Αλλωστε, κρατουσες το απαραιτητο μαζι σου. Αυτο, που απλως θα σε κρατουσε ζωντανο.

Οι μερες περνουσαν και εσυ συνεχιζες να περπατας αλαζονικα στα βαθη της. Με την ξεροκεφαλια φορεμενη και καλα σφηνωμενη, που ταιριαζε γαντι με το τοπιο, διεσχιζες με μεγαλα βηματα την χαωδη αυτη εκταση. Το νερο το σπαταλουσες φτυνοντας το, σχηματιζοντας φακιδες στο εδαφος. Κανενας σεβασμος σε αυτο το χαος που σε περικλειει. Καμια γνωση της καταστασης, που ο ιδιος εβαλες τον χαζο, απερισκεπτο εαυτο σου.

Τωρα εχεις βρεθει με μετρημενες σταγονες και μηδενικες αντοχες. Το νερο σου αδειασε. Το μονο που σε κρατουσε ζωντανο, το ξοδεψες ανωφελα. Αναπολεις τις μαγευτικες στιγμες που περνουσες μαζι του. Αναπολεις τα μπανια που κανατε μαζι, τη συντροφια που σου κρατουσε στο φαγητο, την παρεα σου στα σπαϊσι, τους πονους που σου προκαλουσε στα κοκκαλα. Μακαρι να το ειχες κι ας πονουσες. Κι ας μην εκανες βημα. Τωρα εχεις μεινει με εξι μονο σταγονες. Εξι σταγονες, που τις κοιτας και ξεροσταλιαζεις. Που ουτε δακρυ δεν μπορεις να βγαλεις γι αυτες. Εισαι στεγνος και βλακας. Βλακας που επρεπε να χαθεις τοσο βαθια, για να συνειδητοποιησεις την αξια αυτου που ειχες τοσο καιρο και το θεωρουσες ανιαρο, αγευστο και αοσμο.

Το πορτρετο

Ενα σκυθρωπο προσωπο, με σκληρα χαρακτηριστικα. Με μαλλια μαυρα και αγριεμενα, σαν να νιωθουν απειλη.

Εντονα, μαυρα, ρυτιδιασμενα ματια. Ματια, που λενε περισσοτερα απο τα χειλη. Ματια, που φοβασαι μην σε τραβηξουν μεσα τους. Απιστευτη η αγριοτητα που μπορει να εχει ενα βλεμμα. Ενα βλεμμα, που εχει μαθει να κρυβεται σε σκοτεινα, απομερα μερη, που κανεις δεν παταει. Που εχει χρονια να πατησει. Βγαζουν μεγαλη επιθετικοτητα. Οταν αντικριζουν καποιον, φορανε την ατσαλινη και αδιαπεραστη πανοπλια τους, αυτη που απωθει, που τρομαζει.

Αποστεωμενα, σκαμμενα ζυγωματικα, που μπλεκονται αναμεσα στα πυκνα γενια, σαν να ζητουν προστασια απο αυτα. Ζυγωματικα γεματα ενταση, που αγριευουν ακομα περισσοτερο το βλεμμα.

Μυτη λεπτη, αλλα εντονη. Δειχνει μια επιβλητικη προσωπικοτητα. Εναν χαρακτηρα σκληρο και αποφασιστικο. Εναν ανθρωπο αποφασιστικο, που παταει γερα στα ποδια του, αδιστακτο, αλλα και δικαιο. Τοσες πολλες αντιθεσεις, που δημιουργουν ενα επιβλητικο πορτρετο.

Τα χειλη ειναι τοσο σωστα εναρμονισμενα με το υπολοιπο προσωπο. Σφιγμενα, που αφηνουν ενα ανοιγμα, ισα ισα για ζωη. Λες και ειναι σφραγισμενα τοσα πολλα χρονια. Δεν αφηνουν τιποτα να βγει, που θα δωσει ελπιδα και παραπανισια ζωη στο σωμα.

Καθεσαι και κοιτας αυτο το προσωπο ωρες. Σου προκαλει αναμεικτα συναισθηματα. Ο φοβος που νιωθεις, σε τραβαει ακομα περισσοτερο. Ταξιδευεις με τις αναμνησεις, που ειναι χαραγμενες πανω του. Δεν σου δινει στοιχεια με λεξεις. Ειναι ομως τοσα πολλα αποτυπωμενα πανω σ αυτο. Μια ολοκληρη ζωη. Μετα απο ωρες, ολα τα χαρακτηριστικα εχουν αρχισει να μαλακωνουν. Αυτο το σφιξιμο χαλαρωνει. Τα χειλη αφηνουν περισσοτερο οξυγονο να μπαινει. Τα ζυγωματικα ξεπροβαλλουν απο τα πυκνα γενια. Τα ματια παιρνουν αλλη οψη. Ανοιγουν και καθρεφτιζουν τον πονο και τις δυσκολιες που εχουν περασει. Βγαζουν μια γλυκια θλιψη. Μια προσιτη εικονα. Σε παιρνουν μαζι τους στο ταξιδι, που τα οδηγησε στο τωρα. Νιωθεις απεραντη θαλπωρη και ζεστασια.

Χωρις καμια λεξη, αυτο το πορτρετο σε εχει ταξιδεψει, σε εχει κανει να δεις εικονες, να μυρισεις αρωματα, να νιωσεις τοσα πολλα συναισθηματα. Οι λεξεις θα χαλουσαν ολη αυτη την ατμοσφαιρα, που σε εβαλε ενα και μονο βλεμμα. Αυτο το πορτρετο, που σε εμπιστευτηκε και μοιραστηκε μαζι σου μια ολοκληρη ζωη.

Του ηλιθιου την πορτα, οσο θελεις βροντα

Η ηλιθιοτητα ειναι ανικητη. Και αυτο ειναι που μου καιει καθε εγκεφαλικο κυτταρο! Πως ειναι δυνατον, παντα οι ηλιθιοι να νομιζουν οτι ειναι οι πιο εξυπνοι και να μην μπορεις ουτε καν να τους προιδεασεις για το αντιθετο?! Αν καθομαι και σε ακουω αμιλητη να αραδιαζεις παπατζες και δεν σε διακοπτω, η δεν διαφωνω μαζι σου, δεν σημαινει οτι εισαι πιο εξυπνος και εχω θαμπωθει απ τις σπιθες εξυπναδας που εκπεμπει η κασιδα σου, απλως μετραω αντιστροφα απ το 100 να μην σε χτυπησω και κανω μια συντομη επιτοπια ερευνα, για το ποσο μακρια μπορει να ταξιδεψει η ηλιθιοτητα.

Για μενα, πανηλιθιο σε κανουν τα παρακατω:

Oταν καθεσαι και μας περιγραφεις, χαρτι και καλαμαρι, τι εχεις κανει στη ζωη σου. Δεν θα σε προσλαβω, δεν με νοιαζουν οι δεξιοτητες σου, δεν σου ζητησα βιογραφικο -ουτε μινι, ουτε εκτενες-, δεν θα σε προτεινω σε δουλεια, κοινως χεστηκα πατοκορφα για τα ταλεντα σου γελοιε παρλαπιπα. Τραβα εντυπωσιασε με ακροβατικα τους οδηγους σε κανα φαναρι της Βουλιαγμενης, οχι εμενα.

Οταν εχεις υφακι οτι εισαι και πολυ γαματος και ψαγμενος και δεν ξερω τι. Οχι, δεν πιστευεις ουτε εσυ ο ιδιος, ουτε καν η μανα σου η κουκουβαγια οτι αξιζεις. Αντιθετα, η μανα σου η κουκουβαγια δεν ηταν κουκουβαγια, ηταν το περιστερι του Αρκα, που σας παρατησε και την εκανε με το χελιδονι και εμεινες εσυ τωρα με τοσα ψυχολογικα βρε καρμιρη, να μας το παιζεις παραδεισιο πουλι. Λασπωμενε αρουραιε του ουρανου.

Οταν μιλας για ολα και ξερεις τα παντα. Ειδικα οταν λες "εγω, εγω ξερω", ή "εγω θα σου πω πως ειναι πραγματικα, δεν τα λες καλα". Ελα να ξαναγνωριστουμε, γιατι μαλλον μπερδευομαι. Πως σε ειπαμε, Παπυρος Λαρους Μπριταννικα? Οχι? Ε τοτε τραβα πνιξου ανιδεε. Τενεκε ξεγανωτε, που εμαθες πεντε πραγματα και νομιζεις οτι επιασες τον Παπα απ τα αποτετοια του. Ουστ απο δω.

Οταν εισαι καθετος και κολλημενος. Κλασσικο, χαρακτηριστικο παραδειγμα ηλιθιου. Το μυαλο σου ειναι ενα ατελειωτο, βαρετο μονοπατι. Δεν εχει σταυροδρομια, ουτε παραδρομους. Ευτεια. Ευτεια με κοιμισμενες ή νεκρες αγελαδες στη μεση που δεν μπορεις ουτε αυτην να διαβεις. ΜΜΜΜΜμμμμοοοουυυυ.

Οταν γινεσαι συνεχως μαλακας. Ναι, οταν ολοι τα παιρνουν μαζι σου και στην λενε, δεν το κανουν επειδη σε ζηλευουν οπως πιστευεις, αλλα επειδη οντως τους την σπας και γινεσαι μαλακας. Τοσο απλο.

Οταν μειωνεις τους αλλους, ενω ειναι παροντες. Μιλαμε τοσο ντιπ για ντιπ. Ουτε καν απο πισω τους. Ειναι το θρασος του ηλιθιου, που σε πιανει εξαπινης, ή κοινως μαλακα. Αν μιλησεις, παλι θα σου πει οτι δεν τα ξερεις καλα, θα σε αφοπλισει παλι με την ηλιθιοτητα που τον δερνει.

Εφοσον λοιπον η επιστημη δεν εχει βγαλει καποιο τεστ για να σε εκτελουν πριν καν γεννηθεις, το λιγοτερο που μπορεις να κανεις, ειναι να μη βρεθεις μπροστα μου.

Bday Girl!

It's my party! Ω ναι! Τοσο καιρο τα λεω σε σενα, τωρα ομως, ηρθε η ωρα να τα πω και σε μενα, καθ' οτι σημερα, ειναι τα γενεθλια μου!!! Σαν σημερα, πριν 26 χρονια, γεννηθηκε αυτο το υπεροχο πλασμα, που ηρθε στον κοσμο για να φερει τα πανω κατω, για να σκορπισει χαρα και να βαλει τελος στη μονοτονια των γυρω του! Ξεκαβαλαω και μου ευχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! Να μαι παντα καλα, γερη και δυνατη και να εχω Ο,ΤΙ επιθυμω, εγω που με λατρευω! Και να με χαιρεστε και εσεις που με αγαπατε τοσο! :)

Η μερα των γενεθλιων μου, παντα ηταν μια υπεροχη μερα για μενα! Μια ξεχωριστη μερα, που με χαροποιει πιο πολυ κι απ τη μερα των Χριστουγεννων! Λιγο τα δωρα, λιγο η τουρτα, λιγο οτι ολοι ασχολουνται μαζι μου (ως εγωκεντρικο γουρουνι που ειμαι). Μια φανταστικη μερα, που δεχομαι να μοιραστω την λαμψη της με τους γονεις μου -αφου λογω αυτων μπορω και τη γιορταζω- και με τη μαμα μου, που με κουβαλουσε 9 μηνες και με χαρα με εβγαλε στο φως του ηλιου (ή στα μαυρα μεσανυχτα, αφου αποφασισα να βγω 3 τα ξημερωματα) στις 12 Ιουνιου!

Ειναι μια μερα υπεροχη για μενα που γιορταζω και μαρτυρικη για τους κοντινους μου, λογω της φασιστικης μου συμπεριφορας, που οριζει να κανουμε ο,τι θελω, επειδη ειναι η μερα μου! Ετσι, απλα.

Η μερα που εγω και τα υπολοιπα εγω μου, σβηνουμε τα φαντεζι κερακια μας και δεχομαστε με τοση χαρα τις ευχες μας. Δεν ειμαι διχασμενη προσωπικοτητα, ειμαι απλως ενας σωστος, γνησιος διδυμος (ο,τι και να σημαινει αυτο), που συμφιλιωνεται αυτη τη μερα με ολες του τις πλευρες και μονιασμενοι την απολαμβανουν!

Χρονια μου Πολλα και παλι λοιπον! Χρονια πολλα πολλα, με οσους αγαπω διπλα μου! Τωρα σε αφηνω και παω να βαλω σε μια σειρα τους αγαπημενους μου, που περιμενουν τρομαγμενοι να δουν πως θα περασουμε αυτη τη σουπερ μερα!

Adiossss

The bday Girl!

xxx

Στιγμες

Ειναι στιγμες. Μας το πε και ο Ρεμος, μας το πε και το σιριαλ στον Αντ1. Τωρα θα σου το πω κι εγω, που σε καμια υπολειψη δεν εχω (τον/το/)τα προαναφερθεντα. Ειναι καποιες στιγμες στην καθημερινοτητα σου, που σου υπενθυμιζουν το μεγαλειο της υπαρξης σου. Στιγμες μικρες, που σου αλλαζουν μονομιας την εικονα σου για τα παντα γυρω σου. Στιγμες που ζεις, πεθαινεις και ξαναγεννιεσαι μεσα απο αυτες, γι αυτες. Στιγμες που θα μπορουσες να ειχες αφησει να χαθουν, ομως κατι μεσα σου σε εσπρωξε να πεσεις πανω τους. Που θα εδινες τα παντα για να ξαναρθουν, ομως χαθηκαν. Ερχονται για να επιβεβαιωσουν την ρευστοτητα του χρονου, που ρουφαει τα παντα γυρω του, ομως αφηνει ανεπαφα τα συναισθηματα. Που σου επιβεβαιωνουν οτι τον χρονο τον οριζεις εσυ και οχι οι ωρες και οι μερες. Σου δινουν δυναμη, σου δινουν τον ελεγχο που παντα αναζητουσες στα αδιαφορα, στα ανουσια. Σου δινουν τον ελεγχο να κρατας μεσα σου, οσο καιρο θες, χωρις να μπορει κανεις να στο παρει, αυτο που σε κραταει ζωντανο. Αποκτας αμυνες και δυναμεις που κρυβονται στην σκια της επιβλητικης και βουλιμικης καθημερινοτητας. Ειναι στιγμες μικρες στην διαρκεια, αλλα πολυ μεγαλες στην αξια. Μην τις αφηνεις να χανονται. Ρισκαρε τα παντα γι αυτες, πιασε τους το χερι και αφησου να σε οδηγησουν σε πανεμορφα μονοπατια.