Του ηλιθιου την πορτα, οσο θελεις βροντα

Η ηλιθιοτητα ειναι ανικητη. Και αυτο ειναι που μου καιει καθε εγκεφαλικο κυτταρο! Πως ειναι δυνατον, παντα οι ηλιθιοι να νομιζουν οτι ειναι οι πιο εξυπνοι και να μην μπορεις ουτε καν να τους προιδεασεις για το αντιθετο?! Αν καθομαι και σε ακουω αμιλητη να αραδιαζεις παπατζες και δεν σε διακοπτω, η δεν διαφωνω μαζι σου, δεν σημαινει οτι εισαι πιο εξυπνος και εχω θαμπωθει απ τις σπιθες εξυπναδας που εκπεμπει η κασιδα σου, απλως μετραω αντιστροφα απ το 100 να μην σε χτυπησω και κανω μια συντομη επιτοπια ερευνα, για το ποσο μακρια μπορει να ταξιδεψει η ηλιθιοτητα.

Για μενα, πανηλιθιο σε κανουν τα παρακατω:

Oταν καθεσαι και μας περιγραφεις, χαρτι και καλαμαρι, τι εχεις κανει στη ζωη σου. Δεν θα σε προσλαβω, δεν με νοιαζουν οι δεξιοτητες σου, δεν σου ζητησα βιογραφικο -ουτε μινι, ουτε εκτενες-, δεν θα σε προτεινω σε δουλεια, κοινως χεστηκα πατοκορφα για τα ταλεντα σου γελοιε παρλαπιπα. Τραβα εντυπωσιασε με ακροβατικα τους οδηγους σε κανα φαναρι της Βουλιαγμενης, οχι εμενα.

Οταν εχεις υφακι οτι εισαι και πολυ γαματος και ψαγμενος και δεν ξερω τι. Οχι, δεν πιστευεις ουτε εσυ ο ιδιος, ουτε καν η μανα σου η κουκουβαγια οτι αξιζεις. Αντιθετα, η μανα σου η κουκουβαγια δεν ηταν κουκουβαγια, ηταν το περιστερι του Αρκα, που σας παρατησε και την εκανε με το χελιδονι και εμεινες εσυ τωρα με τοσα ψυχολογικα βρε καρμιρη, να μας το παιζεις παραδεισιο πουλι. Λασπωμενε αρουραιε του ουρανου.

Οταν μιλας για ολα και ξερεις τα παντα. Ειδικα οταν λες "εγω, εγω ξερω", ή "εγω θα σου πω πως ειναι πραγματικα, δεν τα λες καλα". Ελα να ξαναγνωριστουμε, γιατι μαλλον μπερδευομαι. Πως σε ειπαμε, Παπυρος Λαρους Μπριταννικα? Οχι? Ε τοτε τραβα πνιξου ανιδεε. Τενεκε ξεγανωτε, που εμαθες πεντε πραγματα και νομιζεις οτι επιασες τον Παπα απ τα αποτετοια του. Ουστ απο δω.

Οταν εισαι καθετος και κολλημενος. Κλασσικο, χαρακτηριστικο παραδειγμα ηλιθιου. Το μυαλο σου ειναι ενα ατελειωτο, βαρετο μονοπατι. Δεν εχει σταυροδρομια, ουτε παραδρομους. Ευτεια. Ευτεια με κοιμισμενες ή νεκρες αγελαδες στη μεση που δεν μπορεις ουτε αυτην να διαβεις. ΜΜΜΜΜμμμμοοοουυυυ.

Οταν γινεσαι συνεχως μαλακας. Ναι, οταν ολοι τα παιρνουν μαζι σου και στην λενε, δεν το κανουν επειδη σε ζηλευουν οπως πιστευεις, αλλα επειδη οντως τους την σπας και γινεσαι μαλακας. Τοσο απλο.

Οταν μειωνεις τους αλλους, ενω ειναι παροντες. Μιλαμε τοσο ντιπ για ντιπ. Ουτε καν απο πισω τους. Ειναι το θρασος του ηλιθιου, που σε πιανει εξαπινης, ή κοινως μαλακα. Αν μιλησεις, παλι θα σου πει οτι δεν τα ξερεις καλα, θα σε αφοπλισει παλι με την ηλιθιοτητα που τον δερνει.

Εφοσον λοιπον η επιστημη δεν εχει βγαλει καποιο τεστ για να σε εκτελουν πριν καν γεννηθεις, το λιγοτερο που μπορεις να κανεις, ειναι να μη βρεθεις μπροστα μου.

Bday Girl!

It's my party! Ω ναι! Τοσο καιρο τα λεω σε σενα, τωρα ομως, ηρθε η ωρα να τα πω και σε μενα, καθ' οτι σημερα, ειναι τα γενεθλια μου!!! Σαν σημερα, πριν 26 χρονια, γεννηθηκε αυτο το υπεροχο πλασμα, που ηρθε στον κοσμο για να φερει τα πανω κατω, για να σκορπισει χαρα και να βαλει τελος στη μονοτονια των γυρω του! Ξεκαβαλαω και μου ευχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! Να μαι παντα καλα, γερη και δυνατη και να εχω Ο,ΤΙ επιθυμω, εγω που με λατρευω! Και να με χαιρεστε και εσεις που με αγαπατε τοσο! :)

Η μερα των γενεθλιων μου, παντα ηταν μια υπεροχη μερα για μενα! Μια ξεχωριστη μερα, που με χαροποιει πιο πολυ κι απ τη μερα των Χριστουγεννων! Λιγο τα δωρα, λιγο η τουρτα, λιγο οτι ολοι ασχολουνται μαζι μου (ως εγωκεντρικο γουρουνι που ειμαι). Μια φανταστικη μερα, που δεχομαι να μοιραστω την λαμψη της με τους γονεις μου -αφου λογω αυτων μπορω και τη γιορταζω- και με τη μαμα μου, που με κουβαλουσε 9 μηνες και με χαρα με εβγαλε στο φως του ηλιου (ή στα μαυρα μεσανυχτα, αφου αποφασισα να βγω 3 τα ξημερωματα) στις 12 Ιουνιου!

Ειναι μια μερα υπεροχη για μενα που γιορταζω και μαρτυρικη για τους κοντινους μου, λογω της φασιστικης μου συμπεριφορας, που οριζει να κανουμε ο,τι θελω, επειδη ειναι η μερα μου! Ετσι, απλα.

Η μερα που εγω και τα υπολοιπα εγω μου, σβηνουμε τα φαντεζι κερακια μας και δεχομαστε με τοση χαρα τις ευχες μας. Δεν ειμαι διχασμενη προσωπικοτητα, ειμαι απλως ενας σωστος, γνησιος διδυμος (ο,τι και να σημαινει αυτο), που συμφιλιωνεται αυτη τη μερα με ολες του τις πλευρες και μονιασμενοι την απολαμβανουν!

Χρονια μου Πολλα και παλι λοιπον! Χρονια πολλα πολλα, με οσους αγαπω διπλα μου! Τωρα σε αφηνω και παω να βαλω σε μια σειρα τους αγαπημενους μου, που περιμενουν τρομαγμενοι να δουν πως θα περασουμε αυτη τη σουπερ μερα!

Adiossss

The bday Girl!

xxx

Στιγμες

Ειναι στιγμες. Μας το πε και ο Ρεμος, μας το πε και το σιριαλ στον Αντ1. Τωρα θα σου το πω κι εγω, που σε καμια υπολειψη δεν εχω (τον/το/)τα προαναφερθεντα. Ειναι καποιες στιγμες στην καθημερινοτητα σου, που σου υπενθυμιζουν το μεγαλειο της υπαρξης σου. Στιγμες μικρες, που σου αλλαζουν μονομιας την εικονα σου για τα παντα γυρω σου. Στιγμες που ζεις, πεθαινεις και ξαναγεννιεσαι μεσα απο αυτες, γι αυτες. Στιγμες που θα μπορουσες να ειχες αφησει να χαθουν, ομως κατι μεσα σου σε εσπρωξε να πεσεις πανω τους. Που θα εδινες τα παντα για να ξαναρθουν, ομως χαθηκαν. Ερχονται για να επιβεβαιωσουν την ρευστοτητα του χρονου, που ρουφαει τα παντα γυρω του, ομως αφηνει ανεπαφα τα συναισθηματα. Που σου επιβεβαιωνουν οτι τον χρονο τον οριζεις εσυ και οχι οι ωρες και οι μερες. Σου δινουν δυναμη, σου δινουν τον ελεγχο που παντα αναζητουσες στα αδιαφορα, στα ανουσια. Σου δινουν τον ελεγχο να κρατας μεσα σου, οσο καιρο θες, χωρις να μπορει κανεις να στο παρει, αυτο που σε κραταει ζωντανο. Αποκτας αμυνες και δυναμεις που κρυβονται στην σκια της επιβλητικης και βουλιμικης καθημερινοτητας. Ειναι στιγμες μικρες στην διαρκεια, αλλα πολυ μεγαλες στην αξια. Μην τις αφηνεις να χανονται. Ρισκαρε τα παντα γι αυτες, πιασε τους το χερι και αφησου να σε οδηγησουν σε πανεμορφα μονοπατια.

The story of a Queen

“Guess you kissed the girls and made them cry, those hard faced Queens of misadventure”.

There she goes… the Queen. The Queen of herself, the Queen of her family, the Queen of others, the Queen of the universe. Since she was a little girl, she was the Queen. A silky and shiny figure, a breath taking appearance. So well protected, with great confidence. Spoiled, as a Queen should be. Nobody can really see in her. Her heart and soul are well hidden. Nobody can conquer her “Queendom”. So vulnerable, yet so “hard faced”. She is in control of everything. A real Queen.

Years pass by and many knights have died for her. Many knights, but no one too good for her. She is priceless. She cannot mingle with those people. With someone lacking of rich emotions, with someone less than a King. No one can draw her attention. Only a real King. The King that she was waiting for all of her life.

Years pass by and she starts feeling so lonely. Emotions of desperation fill her. Her soul is leaking of this hard and painful loneliness. And then, while everything seems to be so meaningless, the King appears. Her King appears. She can’t be wrong. This is her King. Her mind and heart tells her so. Suddenly, she feels so weak against him. Her emotions reveal. His eyes, his voice take her apart. She is lost in him. Those well sustained barriers protecting her all these years, are being demolished, in one single moment. Her blooming heart, blooms everything around her. Her inner world, is now lying down in his hands. He took all her dying sunsets away. Her “Queendom” finally got down, so easily. She is being dragged down to his Kingdom. Melodies surround her. She is dragged to a heavenly place. Her harsh face finally broke down. She is vulnerable again, next to her King.

Years pass by and she is living a fairytale. The one, she was always dreaming of. The kiss of her King changed everything in her. Her King. The King that with a single kiss, brought her tears of happiness. The King that dragged her into her dream. A dream, she never wanted to wake up from. She is so afraid of waking up. The Queen is afraid. She was never afraid of anything. She left her heart on his warm hands. Where is her heart now? Why is she afraid? She tries to find it but the Kingdom is endless. She is lost and trapped in it. Her tears of joy, become tears of sadness and desperation. Her heart is stranded somewhere. Some place cold. She cannot quit this place without her heart. The king is not the king she thought of. His kingdom is not heaven anymore. She left everything for him. She left her Queendom. She sold her well protected soul for him, blinded by his full promising eyes and warm voice. Now, all she is left with, is the empty vase, where her heart was stranded in, for all these years.

The Queen leaves the kingdom, trying to find the place in her again. If she knew, “she’d be cold as a stone and rich as the fool that turned all these good hearts away”…

Inspiration it is

Καποιοι, κατα καιρους, μου διαμαρτυρονται για τη συχνοτητα των αναρτησεων μου. Δεν γραφω οσο συχνα θα ηθελαν να με διαβαζουν, ας πουμε. Τους ευχαριστω πολυ για το ενδιαφερον που μου δειχνουν, με τιμα και με κολακευει, ομως νιωθω οτι αφου γνωριστηκαμε καπως, ενα χρονο τωρα, ηρθε η ωρα να μαθεις κατα καποιον τροπο, ΓΙΑΤΙ γραφω και ολα αυτα που με οδηγουν στο να γραψω και να στα λεω τοσο καιρο τωρα.

Για μενα, οπως πιστευω και για οσους γραφουν, δεν ειναι απλως "καθομαι και αραδιαζω" ο,τι μου φανει του Λωλοστεφανη. Πρεπει να ειμαι και στο καταλληλο μουντ και να εχω και τις επιρροες, οπως και τις επιδρασεις του περιβαλλοντα "χωρου". Ολα αυτα που εμενα μου προκαλουν το ενδιαφερον, την προσοχη και ισως και τα νευρα, για να ασχοληθω λιγο παραπανω μαζι τους.

Ειναι ψυχοθεραπεια. Ειναι ενας τροπος να ερθω στα ισια μου, να πατησω πανω στον εαυτο μου, οταν ειμαι στα απιστευτα ωραια κατω μου. Στα κατω μου, που μου δημιουργουν το καταλληλοτερο υποβαθρο, να αναζητησω αιτιες, να βρω το ωραιο μεσα σε ολα τα ασχημα. Η πιο αληθινη και ουσιωδης αναζητηση. Η πιο δημιουργικη αναζητηση που σε τραβαει με εναν μαγικο τροπο στην επιφανεια. Η απελπισια και η στενοχωρια της στιγμης, ειναι η μεγαλυτερη εμπνευση. Μεσα απο αυτη δημιουργεις εικονες, αποκολλασαι απο την πραγματικοτητα και δημιουργεις εναν δικο σου κοσμο, που λειτουργει ως ενδιαμεσο, μεταβατικο σταδιο, για να επιστρεψεις στην πεζη πραγματικοτητα.

Ειναι ο σακος του μποξ μου. Ο σακος που ξεσπαω οταν τα νευρα μου ειναι αδιαχειριστα. Οταν συναισθηματα μισανθρωπιας και αναγκη απομονωσης και αποκοπης απο ολους και ολα βγαινουν επιθετικα στην επιφανεια. Οταν μπορω να φαω οποιον βρισκεται διπλα μου, χειροτερα απο τον Χανιμπαλ λεκτερ. Οταν οι δυσκολες μερες του μηνα χτυπουν την πορτα με μανια. Ο σακος του μποξ, που σε σωνει απο διαπληκτισμους, ξυλοδαρμους, αυτοφορα και φυλακες.

Ο φιλος μου για τα ευτραπελα. Ενας φιλος ΙΔΙΟΣ με μενα, που ασπαζεται τις αποψεις μου, το χιουμορ μου, την σαρκαστικη μου διαθεση για ολα τα ΓΕΛΟΙΑ που συμβαινουν, για οσα προσβαλλουν την αισθητικη μου, για ολα τα ρεντικολα και εκνευριστικα (αλλά αστεια) που εχουν την ατυχια να αντικριζουν τα ματια μου και να ακουν τα ερημα αυτια μου.

Εμπνευση μου ειναι ανθρωποι. Ανθρωποι που ενσαρκωνουν τα παραπανω συναισθηματα και καταστασεις. Ανθρωποι που απλως με εμπνεουν με την παρουσια και την αυρα τους. Καποιοι ανθρωποι επισης, που εχουν την τρομερη δυναμη να ασκουν μια απιστευτη πληθωρα συναισθηματων μεσα μου, τοσο αδιαχειριστη, που μπορει μονο να γινει συνειδητη και διοχετευσιμη μεσω του γραψιματος.

Εμπνευση ειναι ολα τα συναισθηματα, εκτος της χαρας και της απολυτης νηνεμιας. Ειναι περιεργο που στην ευτυχια δεν πυροδοτειται αυτη η αναγκη. Καθομαι απλως και απολαμβανω αυτο που μου συμβαινει, χωρις να θελω να αναλυσω και να ασχοληθω με το παραμικρο. Οπως και στην απολυτη ηρεμια -οριζοντας την ως ενα σταδιο αποτοξινωσης-, που ο εγκεφαλος απλως τακτοποιει ο,τι εχει συμβει στο παρελθον και δεν μπορει να εξωτερικευσει τιποτε.

Εμπνευση ειναι ολα αυτα, επμνευση ειναι τοσα πολλα, αλλά δοσμενα με φειδω, σε καταλληλες στιγμες. Οποτε τις περιοδους που "χανομαι", μου συμβαινει κατι τοσο ωραιο, οποτε αφηστε με να το χαρω, ή τοσο ανιαρο και φλατ, που δεν εχει τιποτε να σας δωσει.

Ζωο εισαι και φαινεσαι

Με αφορμη ενα εργο που ειδα για δευτερη φορα χθες, θα αναφερθω εκτενως στην εκφραση "εισαι μεγαλο ζωο" ή απλα "εισαι ζωο", που χρησιμοποιουμε κατα κορον για βρισια. Η ταινια? Το Χατσικο. Οποιος δεν το χει δει, να το δει τωρα ή χθες καλυτερα.

Η ταινια αναφερεται σε εναν σκυλο τον Χατσι(κο), ο οποιος απ την αρχη, μεχρι το τελος, μενει πιστος στο αφεντικο του. Προκειται για μια αληθινη ιστορια και αυτο ειναι το συγκλονιστικο αυτης. Μετα το θανατο του αφεντικου, το ζωο, ο σκυλος, παραμενει πιστα στη θεση του περιμενοντας τον να γυρισει. Πιστος και αφιερωμενος στο αφεντικο του, ζει για να τον ξαναδει. Και εδω, φαινεται το μεγαλειο του "ζωου" που τοσο υποτιμητικα εμεις χρησιμοπουμε για να προσβαλουμε καποιον.

Πολυ υπερτιμημενο ον ο ανθρωπος. Παρα πολυ. Τα 26 μου χρονια ειναι αρκετα για να καταλαβω τον "παρτακισμο" που μας δερνει αλυπητα, σαν να μην υπαρχει αυριο! Η λογικη, που υποτιθεται μας ανεβαζει λεβελζ πανω απο τα υπολοιπα ζωντανα, χρησιμοποιειται -κατακρεουργειται και βιαζεται- με τον πιο λαθος τροπο, οσον αφορα τις σχεσεις μας με τους γυρω μας. Το εγω ξεπετιεται αλαζονικα εις βαρος ολων των υπολοιπων.

Ξεκινησα οντας ενα ακρως καλοπροαιρετο ατομο, τρεφοντας συναισθηματα ευγενειας και ευγενους αμιλλας για τους γυρω μου. Πηρα τις πιο σωστες βασεις απο την οικογενεια μου -και τους ευχαριστω πολυ γι αυτο- στο να σεβομαι την προσωπικοτητα του αλλου. Ομως η πορεια, διαμορφωσε αλλιως αυτον τον Ντοκτορ Τζεκιλ και πηρε αρκετα στοιχεια του Μιστερ Χάιντ, για να μπορεσει να σταθει στα ποδια του. Αναλωνεσαι και προβληματιζεσαι για τους αλλους, βαζοντας τους πολλες φορες και πανω απο σενα. Το αποτελεσμα? Να τρωνε μερος απο σενα, για να δυναμωνουν οι ιδιοι. Σκατενια κατασταση οταν το συνειδητοποιεις και ακομα πιο σκατενιοι ανθρωποι που πλαθουν αυτην την πραγματικοτητα. Εχω γινει σκληρη με τους αλλους. Παντα ημουν σκληρη, αλλα με μια πιο αλτρουιστικη εννοια. Τωρα ειμαι ωμα σκληρη. Δεν συγχωρω, δεν θεωρω οτι με το να δινεις δευτερες ευκαιριες, δινεις μια ουσιαστικη ευκαιρια στο να αλλαξει ο αλλος προς το καλυτερο, γιατι δεν αλλαζει. Απλως παραμυθιαζεις τον εαυτο σου.

Λιγοι ειναι αυτοι που αξιζουν πραγματικα, οχι μονο σε μενα, αλλα στον καθενα να βρισκονται διπλα του. Ελαχιστοι ειναι αυτοι, που μπορεις να κανεις χωρο στον εαυτο σου για να χωρεσουν. Δεν ειναι απαισιοδοξια, δεν ειναι μιζερια, δεν ειναι μισανθρωπια. Ειναι μια ωμη πραγματικοτητα.

Το "εισαι ζωο" λοιπον, δεν ειναι δοκιμο. Ειναι απλως μια προσπαθεια να ανεβασουμε τη δικη μας φυση, σε σχεση με τα υπολοιπα ζωντανα, επειδη κατα βαθος ξερουμε τι σαπιλα κρυβει το ειδος μας. Τα ζωα ζουν απολυτα την ανιδιοτελη αγαπη, ακομα και χωρις την αδαμαστη λογικη που εμεις διαθετουμε.

Life is a mysterious train. Hop on

Πολλα γεγονοτα στη ζωη αυτη συμβαινουν και δεν καταλαβαινουμε το γιατι. Πολλα που μας βγαζουν απο την πορεια που ειχαμε αποφασισει να διαγραψουμε. Πολλα ευχαριστα, που τα αποκαλουμε απλως τυχη, και πολλα οχι τοσο ευχαριστα, που λεμε "τωρα ποιος με μουτζωσε?".

Το κακο ειναι οτι δεν στεκομαστε στα ευχαριστα, τα θεωρουμε δεδομενα. Μας αξιζει ο,τιδηποτε καλο, αλλα οχι το αντιθετο. Αυτο δεν ειναι απαραιτητα κακο, ειμαστε απο φυση αισιοδοξοι, διαφορετικα θα ειχαμε φουνταρει απο καιρο, απο οταν πρωτο-συνδεθηκαμε με αυτο που λενε συνειδηση και λογικη. Τα καλα τα προσπερναμε λοιπον. Μας ανοιγουν την ορεξη και περιμενουμε το επομενο καλο, χανοντας αυτο που μολις μας χτυπησε την πορτα. Δεν απολαμβανουμε, δεν αξιολογουμε, δεν εκτιμαμε. Βιαζομαστε και ειμαστε ανυπομονα πλασματα. Γι αυτο και οι μικρες χαρες της ζωης, οπως πολλοι τις αποκαλουν, ειναι τοσο μικρες. Μια ζωη ολο ευχαριστα, θα ηταν μονοτονη και πληκτικη. Κατα βαθος δεν θελουμε να ειναι ολα τοσο καλα τακτοποιημενα και γκρινιαζουμε ακομα και τοτε. Ισως περισσοτερο. Σαν να μην μπορουμε να αντεξουμε τοση ευκολια και ταξη.

Και ξαφνικα, κατι συμβαινει, που σε βγαζει απο τη νιρβανα αυτη. Κατι ταραζει λιγο τα νερα σου. Κατι, που σε κανει εκ των υστερων να απολαυσεις την προηγουμενη φαση της ευμαρειας και γαληνης σου. Που σε κανει να την εκτιμησεις αφου τη χασεις. Αν αυτο δεν ειναι ανωμαλια, τοτε τι ειναι? Ο ανθρωπος ειναι περιεργο φρουτο. Οσες φορες και να ακουσει την κλισεδουρα "τιποτα δεν ειναι δεδομενο", δεν μπορει να το βαλει στο ξερο του το κεφαλι. Αυτο μας μιζεριαζει, αυτο μας παει πισω, αυτο μας αρρωσταινει καθημερινα.

Παρ΄ολα αυτα, ακομα και τα ασχημα, μπορει να μην ειναι τοσο ασχημα οσο φαινονται τη δεδομενη στιγμη που σου 'ρχονται στο κεφαλι. Αν ανατρεξουμε στο παρελθον, θα δουμε πολυ καθαρα το "ολα γινονται για καποιον λογο". Την στιγμη που σιχτιριζεις τη ζωη σου, τη ζωη των αλλων, το Θεο αν εισαι θρησκος και το συμπαν αν εισαι πιο ανοιχτος σε αλλες ιδεες, αυτη η φραση σε τρελαινει, οπως ο διαολος με το λιβανι. Ομως το κακο του χθες, ισως ειναι το καλο του αυριο. Σε βαζει σε μια αλλη ραγα απ αυτη που ειχες τραβηξει και πηγαινες σχεδον μηχανικα τοσο καιρο. Σου μαθαινει καινουργια πραγματα, σου ανοιγει νεους οριζοντες, σου γνωριζει νεα δεδομενα που ουτε κατα διανοια υποπτευοσουν. Αυτο ειναι το υπεροχο. Το "καταστρεπτικο", που σε καποιο διαστημα "ανθιζει".

Πρεπει να ζουμε αυτο που μας δινεται και να μην τρεμουμε τις εκαστοτε αναποδιες. Ειναι ωραιο, που περα απο τις δικες μας αποφασεις, η ζωη παιρνει και τις δικες της, χωρις να θελω να ενστερνιστω απαραιτητα εναν μοιρολατρικο τροπο αντιμετωπισης των πραγματων. Ολοι, ειδικα αυτο το διαστημα, αντιμετωπιζουμε σοβαρες δυσκολιες, ομως με μια διαφορετικη αντιμετωπιση και διαθεση ισως μπορεσουμε να μην χασουμε και προσπερασουμε τα ουσιαστικα ωραια.