Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Τα φρούτα του δρόμου


(Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν το τραγικό δυστύχημα που συνέβη χθες, γι' αυτό και έχει έναν πιο σατιρικό χαρακτήρα. Είναι εξαιρετικά λυπηρό το συμβάν αυτό όπως και πολλά άλλα που έχουν προηγηθεί του συγκεκριμένου. Ας το βάλουμε όλοι καλά στο μυαλό μας ότι οι κανόνες στους δρόμους δεν υπάρχουν για πλάκα και η παραβίασή τους κοστίζει τη ζωή μας. Και το κράτος ας φροντίσει να σφίξει λίγο τα πράγματα εδώ που χρειάζεται, μπας και συνετιστούμε με τον φόβο ότι θα βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη στην εκάστοτε μαλακία μας, γιατί μάλλον αλλιώς δεν καταλαβαίνουμε.)

Στους δρόμους συμβαίνει το συμπούρμπουλο! Όταν αναγκάζεσαι να κυκλοφορήσεις καταλαβαίνεις τη σιχαμάρα που επικρατεί. Ο καθένας όταν μπαίνει στο αμάξι του, χάνει την ανθρώπινή του συνείδηση και βγάζει τον ηλίθιο που κρύβεται μέσα του. Κάνετε ό,τι μαλακία σάς έρθει στο κεφάλι άνθρωποι. Βγαίνει ο εγωκεντρισμός και η χειρότερη αηδία που μπορεί να γεννήσει ο οργανισμός σας.

Ας πάω στον εγωκεντρισμό. Δις ιζ μάντνες. Θεωρούν αρχικά ότι η λωρίδα που έπιασαν τους ανήκει. Γράφει το όνομά τους κι αν πάει κάποιος να μπει,  θα του φάνε και τα φλας -ΦΛΑΣ ΑΚΟΥΤΕ?? ΦΛΑΣ- άμα τολμήσει να την δανειστεί.

Στην επόμενη κατηγορία είναι οι άλλοι πανηλίθιοι που νομίζουν ότι όλες οι λωρίδες τούς ανήκουν και κατά συνέπεια μπορούν να σουλατσάρουν απ΄τη μια στην άλλη ανενόχλητοι ΧΩΡΙΣ ΦΛΑΣ, γιατί έτσι. Κι άμα τους κουνηθείς θα φας και το βρισίδι σου και το μεσαίο δάχτυλο, γιατί και ποιος είσαι εσύ που θα τους συνετίσεις.

Μένοντας για μια κατηγορία ακόμα στα εγωκεντρικά γουρούνια, έχουμε τους "σταματάμε όπου λάχει εμείς οι βλάχοι". Σόρυ στα γουρούνια και τους βλάχους. Σε λεωφόρους, σε μονόδρομους και σε στενά, πάντα υπάρχει ο αμπλαούμπλας που έχει μαρμαρώσει για να πάρει πακοτίνια απ΄το περίπτερο ή για να κόψει τα νύχια του. Ούτε αρουραίος δεν χωράει να περάσει από δίπλα, αλλά αυτός στα πακοτίνια του όλα. Χέστηκε πατόκορφα.

Οι φουλαριστοί  είναι οι χειρότεροι. Με αγχώνουν πιο πολύ κι απ΄τον οδοντίατρο. Οκ, η αριστερή είναι για να πηγαίνεις φορτσάτος δεν λέω. Όχι όμως για να παίρνεις φόρα για απογείωση. Μέσα σε δευτερόλεπτα,  ξάφνου βλέπεις ένα αμάξι πίσω σου να σκάει απ΄το πουθενά και να σου παίζει φώτα, να σου κάνει τζαρτζαρίσματα για να σε περάσει. Νόου οφένς, αλλά τις περισσότερες φορές μέσα κρύβεται ένας αρκουδόγυφτος με μια τσιμπούκα ΝΑ στο στόμα και τα τριγλυκερίδια καθήμενα στους ώμους του, στα πρόθυρα εγκεφαλικού απ΄την αργοσύνη σου. Θα σε περάσει πάντα, για να καταλήξετε στο κόκκινο 10 μέτρα πιο πέρα, δίπλα δίπλα.

Οι άνω των 100. Δεν με νοιάζει που πάνε αργά. Ίσα ίσα μετά τον φουλαριστό, βρίσκεις έναν μαθουσάλα πιο κάτω και τον παίρνεις από πίσω πηγαίνοντας με 30χλμ, για να σκουπίσεις τον ιδρώτα σου και να ρίξεις λίγο νερό στο πρόσωπό σου. Αυτοί οι καλοσυνάτοι κατά τ' άλλα, κάνουν το άλλο το καλό που σε κάνει να ρουφάς τα άντερα σου και να καταπίνεις τις αμυγδαλές σου. Άμα είναι στο πλάι σου, αρχίζουν σιγά σιγά να σε πλησιάζουν. Γέρνουν αυτοί μέσα, γέρνουν και το αμάξι έξω. Γερνάς κι εσύ 20 χρόνια.

Οι μπιζνάτοι. Αυτοί που μήτε μέιλ, μήτε νοτιφικέισον στο φέισμπουκ δεν αντέχουν να χάσουν. Στο ένα χέρι το τιμόνι, στο άλλο χέρι το κινητό, το τάμπλετ, το πισί κι ο αστρολάβος.  Ε αυτούς μην τους κακοκαρδίζεις για το φλας, δυο χέρια έχουν οι άνθρωποι, με τί να το κατεβάσουν, με τη μύτη? Όταν σε πιάνει φανάρι και ακούς τα φρένα να σκάβουν την άσφαλτο απ΄τον πίσω σου, γυρνάς και πάντα είναι φωτισμένος από μια μπλε οθόνη και κοιτάει γουρλά. Ναι γελοίε, μας έπιασε το φανάρι ενώ εσύ έκανες λάικ στο προφίλ του/της Μάκης-Λούλα.

Ο αναποφάσιστος. Βγάζει φλας και δεν στρίβει. Βγάζει αλάρμ και δεν σταματάει. Σου κάνει νόημα να περάσεις και δεν σε αφήνει. Βλαμμένος και ψυχούλα. Πάντα όταν τον βρίσεις ζητάει συγγνώμη και σου λιώνει την καρδιά #νοτ.

Αυτά τα φρούτα τρως στη μάπα κάθε μέρα και αποτελούν το αλατοπίπερο της ζωής και του δρόμου. Όπα πράσινο σας αφήνω.


Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Haters gonna hate


Μιλάμε για πολλή κακία. Πάρα πολλή. Ο ένας θέλει να βγάλει τα μάτια του άλλου χωρίς να κοιτάει καν τη δική του καμπούρα. Έχουμε φτάσει στο σημείο να εκκρίνουμε ενδορφίνες όταν εκκρίνουμε χολή για τον διπλανό μας. Και πάει στο διάολο για τον διπλανό που μπορεί και κάτι να έκανε και να στην έσπασε. Αλλά και για άλλους άσχετους, που μήτε ξέρουμε και μήτε μας ξέρουν.

Το χρήσιμο κατά τα άλλα και "γλυκούλι" ίντερνετ έχει ανοίξει τις πόρτες της κολάσεως. Είμαστε όλοι διαθέσιμοι προς βορά και όλοι εν δυνάμει θύτες. Όλοι μπορούμε να βγάλουμε τον τρισχειρότερο εαυτό μας, αυτόν που καταπιέζεται στο ρίαλ λάιφ από τα πρέπει, τους κανόνες και τους καθωσπρεπισμούς. Μπορούμε να βγάλουμε τον αυθεντικά κομπλεξικό και μικρό εαυτό μας και να κράξουμε, να κατασπαράξουμε τον οποιονδήποτε. Γιατί? Γιατί μπορούμε και γιατί είμαστε τόσο μαλάκες και κότες που από κοντά όχι απλά δεν θα το κάναμε, αλλά ιδρώνουν οι παλάμες μας όταν βλέπουμε άνθρωπο στα 5 μέτρα.

Μια "βόλτα" σε δημόσια ποστς στο φέισμπουκ να κάνεις, συναντάς πολλά τέτοια απολειφάδια. Ανθρωπάκια ευνουχισμένα, τα οποία αρέσκονται στο να κάνουν επίθεση στον χ που υποστηρίζει τον ψ -φυσικά και ο χ και ο ψ παντελώς άσχετοι και άγνωστοι αναμεταξύ τους. Εκεί είναι η τρέλα. Την καταπίεση που τρώει ο κάθε πικραμένος από το κοινωνικό του περιβάλλον, μα από μάνα είναι, μα από γυναίκα είναι, μα από άντρα, αφεντικό, συνάδελφο ή αδελφό πάει και την ξερνάει ιντερνετικά ολούθε.

Παρακολουθώ πολλές γιουτιούμπερς, γιατί για μένα είναι μεγάλη στιγμή χαλάρωσης το γιούτιουμπ. Είναι κοπέλες που απ' το πουθενά έχουν καταφέρει να έχουν πόσα εκατομμύρια κόσμο να τις ακολουθεί, κάνουν εξαιρετικής ποιότητας βίντεο, πιο επαγγελματικά κι από επαγγελματίες. Χαλάνε ώρες, χρήματα και κόπο για να βγει αυτό το αποτέλεσμα. Όλες λοιπόν ΜΑ ΟΛΕΣ έχουν αναφερθεί στους "χέιτερς". Αυτά τα αποτυχημένα, κομπλεξικά άτομα, που πάνε και τις βρίζουν χωρίς κανέναν λόγο και αιτία, απλώς γιατί το να ρίξουν κάποιον ψυχολογικά ανεβάζει τους ίδιους. Κρίνουν τα πάντα και τους πάντες ποιοι? Οι τελευταίοι των τελευταίων.

Το να κράζεις κόσμο αβέρτα όμως, δεν ρίχνει πραγματικά τον άλλον. Μπορεί να τον πικράνει προσωρινά, αλλά κάποια στιγμή θα ξεπεράσει το κοντόφθαλμο του πράγματος και θα δει πιο πέρα. Θα γίνει πιο δυνατός και θα πάψει να ασχολείται μαζί σου. Θα είναι και επιτυχημένος και ξέγνοιαστος. Εσύ όμως, θα συνεχίσεις να είσαι ένας μίζερος άνθρωπος που μόνο μίσος δίνει και εισπράττει, ένας αποτυχημένος, γιατί κανείς δεν πρόκοψε κοιτώντας και κρίνοντας τις ζωές των άλλων.

Η ζωή είναι πολύ πιο σπουδαία απ' το φθηνό, κατινίστικο κουτσομπολιό. Πολύ πιο σπουδαία από τον μικρό, πολύ μικρό κακόκοσμό σας. Επίσης η ζωή είναι και επιλογές. Επιλέγεις αν θα τη ζήσεις εντός ή εκτός του υπολογιστή σου. Επιλέγεις αν θα τη ζήσεις κοιτώντας προς την εξέλιξη ή το βάλτωμα. Επιλέγεις αν θα τη ζήσεις ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος. Επιλέγεις αν θα ζήσεις τη ζωή τη δική σου ή τις ζωές των άλλων.


Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

"Αφεντικά" και δούλοι


Γειά και χαρά! Έχω καιρό να σας τα πω, γιατί με χτύπησαν αλύπητα οι καταραμένες ιώσεις. Που αυτές δεν ήταν ιώσεις, ήταν οι επτά πληγές του Φαραώ, αλλά ένιγουει. Να με σχωρνάτε λοιπόν για την αποχή.

Σήμερα θα θίξω ένα θέμα που φέρνει βόλτα καιρό στο μυαλό μου. Δεν ξέρω πως τους λένε σε σωστά ελληνικά -θα ήθελα να χρησιμοποιήσω μια ωραία λέξη αν και δεν τους αξίζει. Αναφέρομαι στους παρτάκηδες, εαυτούληδες.

Είναι αρκετοί τέτοιοι γύρω μας. Άτομα που κατά γενική ομολογία θεωρούν τον εαυτό τους έξυπνο και εμάς τους υπόλοιπους πανηλίθιους. Άτομα που θεωρούν ότι όλοι έχουμε γεννηθεί για να τους έχουμε στα πούπουλα και εκείνοι για ευχαριστώ να ρεύονται στα μούτρα μας. Γιατί? Μα γιατί έτσι αγαπητέ. Γιατί μπορούν και γιατί το θράσος τους μας αφήνει βουβούς, κοινώς μαλάκες και τους δίνουμε χώρο και το δικαίωμα να μας πατήσουν τα κεφάλια στη γη.

Το βασικό τους χαρακτηριστικό λοιπόν έγκειται στη λογική ότι εσένα ο Θεός σε έπλασε δούλο κι εκείνους αφεντικά. Εσύ γεννήθηκες για να εξυπηρετείς ή καλύτερα για να υπηρετείς κι εκείνοι για να υπηρετούνται. Αντάλλαγμα δεν γνωρίζουν. Δηλαδή δεν είναι ότι εντάξει αδερφέ, θα σε βοηθήσω εγώ τώρα κι όταν σε χρειαστώ -άμα σε χρειαστώ- θα βοηθήσεις κι εσύ εμένα. Όοοχι. Θα σου πιουν το αίμα με το καλαμάκι κι όταν τελειώσει θα σε χαστουκίσουν κι από πάνω γιατί τελείωσε. (Και τα λέω αυτά ούσα μεγάλη φαν της ανιδιοτέλειας για να μην παρεξηγηθώ).

Και το περίεργο θα σου πω που είναι. Λένε ότι τάχα μου οι άνθρωποι έχουν λογική, συναίσθημα, αναγνωρίζουν, εκτιμάνε κλπ. Φέρονται όμως έτσι σκατένια. Και ο σκύλος μου, που είναι σκύλος, δηλαδή ζώο -που πολλοί το χρησιμοποιούν υποτιμητικά αυτό- όταν του βάζω το φαγητό του, μου φέρνει "δώρο" το αγαπημένο του παιχνίδι και το ακουμπάει στα πόδια μου!  Δηλαδή μου προσφέρει αυτό που αγαπά για να τον ταΐσω. Άκουσον άκουσον! Ο σκύλος -εκτιμάει το ζωντανό! Και μετά με κοιτάνε αλλήθωρα και στραβωμένοι όταν λέω ότι αγαπώ τα ζώα πιο πολύ απ' τους ανθρώπους.

Όταν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι λοιπόν, πώς να μην προτιμάς τα ζώα? Γενικότερα όταν κάποιος σε εξαναγκάζει ή σε πιέζει έχεις την τάση να τσινάς. Αντιθέτως μπορείς να γίνεις θυσία χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, αν νιώθεις ότι το κάνεις από μόνος σου, ελεύθερα κι απ΄τη χρυσή σου την καρδιά που υπάρχει, άσχετα αν κάποιοι σου βγάζουν τη σκοτεινή της πλευρά.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget