Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

Τακτ τακτ ειναι κανεις εκει?


Εχω πολλα νευρα! Εχω νευρα με το ανθρωπινο παλιοειδος μας! Αυτο το παρταλιασμενο ειδος που σε οδηγει να φερθεις γαϊδουρινα, γιατι αλλιως κανενας διαολος δεν καταλαβαινει. Δεν μετρανε ευγενειες! Οχι. Οταν εισαι ευγενικος, αυτοματα μεταφραζεσαι ως μαλακας. Ειναι σαν να φωναζεις "καταπιεστε με κι αλλο κι εγω θα σας χαμογελαω και θα λεω ευχαριστω". Τακτ δεν υπαρχει ουτε για πλακα, δεν το συζητω. Δεν ξερω πως αυτος ο σκατοκοσμος εγινε ετσι.

Εισαι λοιπον ευγενικος και γλυκος ανθρωπος με αναλαμπες μεγαλυτερης καλοσυνης -οταν τα αστρα παιρνουν ευνοϊκες θεσεις και οι ορμονες σου συμφωνουν με τα αστρα- και πιστευεις στο γκουντ καρμα. Φερεσαι λοιπον ετσι στους γυρω σου, λες και δεν μπορεις να γινεις ο μεγαλυτερος καφρος που εχει περασει απ τη γη -πραγμα τρομερα ευκολο και φαν. Ειναι καθαρα θεμα επιλογης να εισαι αυτο το γλυκο γκρεμλιν.

Θα βρεθει ομως στο δρομο σου ο πρωτος κομπλεξικος βρωμοπαρταλος, που θα θεωρησει οτι επειδη εισαι καλος, εισαι και εγκεφαλικα νεκρος. Ξεκιναει σιγα σιγα να εισβαλει στο καλα περιφρουρημενο εγω σου και να πεταει κατω τα ορια σου "τακ τακ τακ", καπως ετσι. Εσυ ομως δεν εισαι εγκεφαλικα νεκρος και τα νευρα σου ειναι, οχι μονο στη θεση τους, αλλα και υπεροχα γυμνασμενα -κορμαρες. Εδω εισαι ικανος να τσακωθεις με σενα τον ιδιο αν σε ενοχλησεις, πώς ΔΙΑΝΟΗΘΗΚΕ καθε κακομοιρης οτι μπορει να καταχραστει τους καλους σου τροπους?

Αρχικα λοιπον, για να αντιδρασεις στον εισβολεα που σου λαχε, οταν απλωνει τα χερια του στον "φραχτη" σου, του χτυπας τα δαχτυλα με χαμογελο -το χεις ακομα. Αυτος, επειδη ειναι αδαης και ο αποτετοιος του τα ζηταει, συνεχιζει να σε ενοχλει πικι-πικι-πικι. Ε, μια, δυο, τρεις και γινεσαι πλεον επικινδυνος. Αμα δεις το ματι τού ευγενικου να γυρναει αναποδα και να γινεται το ματι τού φονια, ειναι ενα καλο σημαδι για να το βουλωσεις επιτελους, απλα και συνοπτικα και να μην το ξανακανεις. Γκεγκε παρταλε?

Χάιτε.

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Στοπ bugging μι


Ενα υπουλο ζουζουνι υπαρχει μες στο σπιτι. Ενα αορατο μαλλον. Δεν μπορω να καταλαβω. Με πιανει και με τσιμπαει και ενω ακαριαια σαν αστραπη εκεινη τη στιγμη γυρναω να το δω, δεν το βλεπω. Εχω που εχω μια υπερτατη αντιπαθεια σε ολα τα ζουζουνια, αυτο ομως με εχει φερει στα ορια μου. Ειναι ο αορατος εχθρος. Το κακο χωρις προσωπο. Ο τιμωρος χωρις ταυτοτητα.

Εχω καταλαβει οτι τη βρισκει να με τσιμπαει οταν βλεπω τηλεοραση. Εκει μου ορμαει καθε φορα. Λες να μενει στον καναπε? Λες να το ενοχλω που καθομαι εκει? Ή μηπως τσιμπαει για να αλλαξω καναλι? Τι διαολο θελει αυτο περιεργο, αφαντο πλασμα?

Σε πρωτη φαση, για να τα βρουμε, πρεπει να φανερωθει. Ετσι στα τυφλα, εγω φιλη δεν γινομαι. Να ερθει να με κοιταξει στα ματια και εντιμα να μου πει μανδαμ, το τουδε και το δεινα. Θελω αυτο. Δεν θελω να με πατας, δεν θελω να δω αλλο TLC. Μια που αραζουμε μαζι, πιασε μου και καμια μπυρα. Ετσι κανουν οι ανθωποι.

Τωρα βεβαια αυτα, αν οντως υπαρχει. Γιατι μπορει και να ειναι το φαντασμα καποιου -ζουζουνιου- που ζουσε καποτε σε αυτο το σπιτι και το βρηκε βιαιος θανατος. Οποτε μπορει και να θελει απλα να μου μεταφερει καποιο μηνυμα για να αναπαυθει η ψυχη του. Ή να μην εχει καταλαβει οτι πεθανε και να με τσιμπαει για να τραφει. Και εκει δεν ξερω τι να κανω. Να παω να του αναψω κερι? Το καντηλι? Να κανω τραπεζακι για να μου πει τι θελει? Τι πια? Τι?!

Ριβιλ γιορσελφ γιου ναστι μπαγκ!

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Η φωλια του κουκου


Η φωλια του κουκου ή αλλιως το Κωσταλεξι. Για σενα μιλαω. Ναι. Εσενα, που εχεις κανει το σπιτι καβουκι και δεν λες να βγεις απο κει μεσα. Αρρρρωστια (βλ. βαρβαροτητες). Δε λεω, ολοι το χουμε παθει. Μα μετα απο ιωση, μα στα κατω μας, μα σε κακοκαιρια (βλ. Κατρινα). Αλλα μετα βγαινεις καποια στιγμη παλι οξω. Με βαρια καρδια την πρωτη φορα, αλλα βγαινεις. Εσυ δε λες να την παρεις τη μαυρη αποφαση.

Εχεις μουρλαθει εκει μεσα, το ξερεις ε? Οσο μενεις κλεισμενος σε ενα σπιτι Κωστα μου, ή μηπως προτιμας να σε λεω Αλεξη? Ή και τα δυο? Οταν μενεις λοιπον μεσα συνεχεια και γινεται η ζωη σου η τηλεοραση, το φαί, το πλυσιμο και το σιδερωμα, καποια στιγμη σαλταρεις. Το πιο πιθανο βεβαια για να φτασεις εκει, ειναι να εισαι ηδη σαλταρισμενος. Το χω παθει κι εγω και σε καταλαβαινω. Μετα απο ιωσεις συνηθως. Ειναι αυτο που στην αρχη βαριεσαι τη ζωαρα σου μεσα στο σπιτι και δεν εχεις τι να κανεις και μια ταβλιαζεσαι και κοιμασαι και μια βολοδερνεις σαν αυτιστικη μαϊμου σε ζωολογικο. Μετα ομως, κατι αρχιζει και σου καλαρεσει. Βολευεσαι εκει μεσα κι αφηνεσαι. Σε πιανει ενας συνεχης πονοκεφαλος απ τη μουχλα και τη ρουχλα, ετσι σαν μουδιασμα και με το ζορι ανοιγεις το στομα σου να μιλησεις σε ανθρωπο -απ το τηλεφωνο φυσικα.

Σκεφτεσαι το εξω σαν αποστολη της Νασα στον Αρη. Ουτε κατα διανοια να βγεις εσυ εκει εξω. Σ΄ αυτο το χαος. Τι εισαι, κανας τρελος? Κατσε εκει μεσα, να φυλας το σπιτι, ξερεις εσυ. Μη δινεις σημασια σε ολους αυτους τους ανεγκεφαλους που σουλατσαρουν και πινουν στον ηλιο τις καφεδαρες τους και το απολαμβανουν. Μεσα. Εκει που εισαι εσυ ειναι η ζωη. Μπραβο εξυπνοπουλι. Και μην το κουνησεις ρουπι. Απ. Τσσστ.

Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

Ονειρα γλυκα βρε


Το να μοιραζεσαι το ιδιο κρεβατι εχει πολλα καλα (παρεα, συντροφικοτητα, αγαπη κτλ), εχει ομως και πολλες παγιδες. Ασχημα πραγματα συμβαινουν καμια φορα.

Αιφνιδιασμος. Μολις σε εχει παρει ενας γλυκος και περιεργα βαθυς υπνος και ο διπλανος σου αποφασιζει να σου μιλησει. Δεν ειναι τοσο απλο οσο ακουγεται. Ειναι σα να βρισκεσαι στον Παραδεισο και ξαφνικα τρως μια χαστουκα και σε πετανε με τις κλωτσιες εξω. Πεταγεσαι και αλαφιασμενος και αλληθωρος και σαλιωμενος. Λυση: Αν τη βρεις πες μου κι εμενα.

Ροχαλητο. Ή αλλιως ο αγωνας "Παναγιά μου δωσε να κοιμηθω πρωτη". Και να κοιμηθεις δηλαδη, δεν σημαινει οτι κερδιζεις τη μαχη, απλως δινεις μια παραταση στη μη-απελπισια σου. Ειναι αυτα τα μακροσυρτα αλλωστε, που και νεκρους ξυπνανε. Τον κουνας λιγο δειλα στην αρχη να τον ξεβολεψεις, μπας και σταματησει και σταματαει για καποια δευτερολεπτα. Μετα σταματαει και να αναπνει. "Τον σκοτωσα???". "ΧΡΡΡΑΟΥΥΥ" απανταει και καταλαβαινεις οτι ζει τελικα. Μετα στην πορεια βλεπεις οτι οσο πιο δυνατες τις τρωει, τοσο περισσοτερο χρονο κερδιζεις. Μεχρι που τον πονας και σε βριζει που τον ξυπνησες(!). Χελόουυυ! Πανω που λες δοξα τω Θεω, σου ρχεται το επομενο. Ε μετα δεν κλεινεις ματι, γιατι περιμενεις με ανυπομονησια κι εσυ το επομενο και καπως ετσι κυλαει. Ειναι οπως τα κυματα. Οχι του Δουναβη. Εκτος κι αν εννοεις οτι σε πνιγουν. Λυση: Κοιμασαι μονος.

Του τρελου. Ειναι αυτο που λεει ο αλλος "μωρε εχω αστατο υπνο". Δηλαδη κλωτσαω σαν παρανοϊκος. Ξυπνας με μωλωπες και νομιζεις οτι εχεις μια πολυ σπανια αρρωστια. Τρως πολυ καλαμιδι και εσυ και ο Μορφεας. Λυση: Οχι. Κατσε να τις φας.

Το ξυπνητηρι. Το ΞΕΝΟ ξυπνητηρι. Δεν θες να ξυπνησεις απ τα αξημερωτα, ομως τι κριμα, ο αλλος θελει. Εκει που εισαι οσο νεκρος παιρνει, σ' αυτον τον βαθυ υπνο με τα ωραια του, χτυπαει μεσα στον εγκεφαλο σου ενας τυραννος που σου μετατοπιζει τους βολβους. Παντα ξυπναει ο λαθος ανθρωπος. Παντα. Κι αυτος που πρεπει να ξυπνησει παθαινει χαμαρα και δεν καταλαβαινει Χριστο. "Ε χτυπαει" ψελλιζεις με πολλα νευρα, αλλα προσπαθεις να σωσεις ο,τι ψηγμα υπνου σου μενει. "Ποιος χτυπαει?" απανταει ο αλλουτερος διπλα σου. "Ο διακος τον παπα. Κλειστο το @#$#%^!". Λυση: Αλυτο, σχεδον μεταφυσικο.

Το αλτσχάιμερ. Η αγνοια τού κοιμαμαι με αλλον διπλα. Στον υπνο σου μπορει να ξεχαστεις οτι εχεις και "συνεπιβατη". Απλωνεις λοιπον την αραδα σου οπου εχει σεντονι και στρωμα. Ο αλλος ο ερμος διπλα σου βεβαια μεταφραζει σε αγκωνιες και μπουκετα τις απλωτες σου, αλλα καν' δουλεια σου. "Α. Κι αλλος διπλα". Λυση: Ε. Ειμαι κι εγω εδω.

Το σεντονι. Η μαχη αυτη με το κωλοσεντονο. Τραβαει ο ενας, τραβαει κι ο αλλος. Αλλα πιο πολυ τραβαει ο αλλος. Ερχεται και τυλιγεται σαν τουλουμπα και μενεις εσυ κουλουριασμενος να τρεμεις σαν το ψαρι. Οταν καταλαβεις τί φαση παιχτηκε μεσα στη χαμαρα σου -και καταφερεις να βρεις την ακρη του σεντονιου απ' τον ντολμα διπλα- αρχιζεις και τραβας μανιασμενα να σκεπαστεις, αλλα καταληγεις παντα με μια γωνια ρηγμενη σχεδον αφαιρετικα πανω στο πλευρο σου. Λυση: Ταινια διπλης οψης.

Το φτερουγισμα του κονδορα. Κοιμασαι με ανθρωπο, ξυπνας απο αρπαχτικο. Σε μια αλλαγη θεσης των κατω ακρων, το πτωματοφαγο ορνιο διπλα σου, σου σκιζει τις σαρκες. Αυτο το κοφτερο νυχι, σου κατεβαζει το γονατο στον αστραγαλο και σε παραλυει. Λυση: Λιμα ή καλτσα.

Καληνυχτα.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget